LIX

C'est la réalité des photos qui sont sur mon coeur que je veux. Celle réalité seule elle et rien d'autre. Mon coeur le répète sans cesse comme une bousse d'orateur et le redit a chaque battement. Toutes les autres images du monde sont fausses. Elles n' ont pas d' autre apparence que celle des fantômes. Le monde singulier qui m'entoure métallique végétal ssouterrain. O vie aspire le soleil matinal. Cet univers singulièrement orne d'artifices. N'est-ce point quelque œuvre de sorcellerie comme on pouvait l'étudier autrefois a Tolède ou fut l'école diabolique la plus illustre. Et moi j'ai sur moi un univers plus précis plus certain fait à ton image. 

Ότι η καρδιά μου κρύβει μέσα της για σένα είναι μια εικόνα μια αλήθεια.
Αυτή υπάρχει για μένα και μόνο αυτή.
Η καρδιά μου σε κάθε κτύπο της το λαλεί έτσι όπως ένας τελάλης.
Όλες οι άλλες εικόνες του κόσμου για μένα είναι ψεύτικες, φανταστικές.
Ο κόσμος γύρω μου φαίνεται τόσο μονότονος, ψυχρός, υποχθόνιος.
Ω ζωή απόλαυσε την ομορφιά του πρωϊνού ήλιου.
Αυτό το σύμπαντο είναι πολύ τυχερό που δέχεται ως διακόσμημα την ευεργεσία του !
Ω ναι σίγουρα κάποια μαγεία πλανιέται πάνω του.
Η ίδια ίσως με κείνη που απέδιδε το σχολείο του Τολέδο !
Και γω τώρα ζω σε ένα κόσμο πιο χειροπιαστό πιο βέβαιο όμοιο με την εικόνα σου ! 

LXX

Lorsque deux nobles coeurs se sont vraiment aimes
Leur amour est plus fort que la mort elle-même.
Cueillons les souvenirs que nous avons semés
Et l'absence après tout est rien lorsque l' on s' aime

Δυό καρδιές δυό καρδιές που αγαπιούνται
Η αγάπη τους είναι πιο δυνατή και από το θάνατο
Ας δρέψουμε τους καρπούς των σπόρων που σπείραμε
Και δεν πειράζει που δεν βλεπόμαστε εφ' όσον αγαπιόμαστε...

Εδώ λοιπόν παίρνει τέλος μια βαθιά ερωτική αλληλογραφία του Απολλιναίρ με τη Louise de Coligny-Châtillon ή Lou κατ' αυτόν μια εξαίσια ύπαρξη από την Nice (Νίκαια) που η καρδιά του επέλεξε  ν' αγαπήσει λίγο πριν αναχωρήσει για το πόλεμο 1914-1918 ως εθελοντής !

(*) Στη βιογραφία του από τον Γιώργο Παπαστάμο

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ

Ένα αστέρι πέφτει πέφτει
Πέστε μια ευχή
Πριν το οχτώ περάσει
Και εξαφανιστεί

"H χρονιά ας φύγει
Η Αγάπη ας μείνει
Εννιά σε περιμένω
Με Ειρήνη ας είσαι φορτωμένο"

Το οχτώ έγινε χτες
Είχε και μέρες ζοφερές
"Που να μην ξαναρθούνε ποτές"
Ελπίδες τώρα θρέφουμε πολλές

Οι αριθμοί πάνε κ' έρχονται
Με το τραίνο του χρόνου
Τα χρόνια περνάν
Και οι ψυχές τραγουδάν:

«Ουρανέ μου
Ελπίδα μου και Φως
Δως μου Ευτυχία
Χαρά και Σωτηρία»

Ας κοιτάξουμε ψηλά
Η ελπίδα μας χαμογελά
Και προς τα μας πετά
Ας την πάρουμε αγκαλιά

Η Ζωή θα θριαμβέψει
Το σκοτάδι θα θαφτεί
Και στη δίνη του θα πέσει
Το μίσος και θα χαθεί

Ελεύθερη απόδοση του ποιήματος του Pascal Jarty από το Blog του για το πέρασμα από την μια χρονιά στην άλληl

Εδώ στη μέση στο χωριό
Δίπλα στο σχολείο
Ο Κώστας Αλεξόπουλος
Έχει το καφενείο

Κάτω από την κληματαριά
Είναι τα τραπεζάκια
Γέροι νέοι κάθονται
Και πίνουν καφεδάκια

Καφέ γλυκό καφέ πικρό
Μέτριο και με ολίγη
Όλους τους εξυπηρετεί
Κανείς τους να μη φύγει

Δίπλα του στέκει η Ζωή
Η γλυκιά του η ΚΑΡΑΜΕΛΑ
Που ολημερίς ακούραστα
Τρέχει στο πήγαιν' έλα

Νάσαι καλά βρε Κώστα μας
Νάσαι καλά Ζωή μας
Να μας δροσίζεις την καρδιά
Και να ευφραίνεις την ψυχή μας

Μιρό = Δημήτριος Ρουμελιώτης
Ιανουάριος Δύο Χιλιάδες Εννέα
Μελίσσι Κορινθίας