Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog

Présentation

  • : le blog dokimos par : Christos Roumeliotis
  •   le blog dokimos par : Christos Roumeliotis
  • : Une promenade dans la mer de ma vie
  • Contact

Profil

  • Dokimos

ΠΑΜΕ ΑΛΛΟΥ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ ΧΑΛΚΙΔΑ !
undefined
undefined
undefined
Με το Μωρό την Έλενα και τη Μαρία
<<<>>>
ΠΑΜΕ ΛΙΜΝΗ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ !




ΠΑΜΕ ΙΣΘΜΙΑ






ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΥ ΙΣΘΜΟΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ


ΠΑΜΕ ΑΙΓΙΝΑ
ΑΦΑΙΑ




Αναζητηση

ΠΑΜΕ ΓΙ' ΑΛΛΑ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΦΕ ΣΤΟ ΚΙΒΕΡΙ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ
undefinedundefined
ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΟΥΖΑ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ



ΚΤΗΜΑ
ΖΑΡΟΓΚΙΚΑ - ΑΥΛΙΔΑ



ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ

------000.jpg
1. Η φωτογραφιούλα της 21-03-08 :
Στο κήπο της πολυ-κατ-οικίας
η καρυδιά μονολογεί.
Καλώς ήλθες άνοιξούλα μες τη βροχούλα!

2. Καλοδεχούμενα είναι τα ποιηματάκια σας
ή και τα σύντομα πεζά σας.
Θα συμπεριληφθούν στο blog
κάτω από τη δική σας ετικέττα.

3. Επικοινωνήστε μαζί μου στο e-mail
enneaogdoa.roumeliotis@gmail.com
4. Οι επισκέψεις του χώρου αυτού
μέχρι σήμερα έφθασαν
τους
  25.256 μοναδικούς επι
σκέπτες
που διάβασαν ή είδαν 59.100 σελίδες


Παπαρουνό-τοπος στην Ερέτρια

Θάλασσες - Βασιλείου - Ερέτρια

Η πρασινο-φυλλοφορεμένη καρυδιά
του κήπου μου (22/07/08)
27 décembre 2007 4 27 /12 /décembre /2007 11:35
Ελεύθερη απόδοση δύο  ποιημάτων  μιας  blogger - ποιήτριας από το  blog της

Γη ύδωρ αήρ
Ψυχές που βολοδέρνουν στην καταιγίδα
Σώματα που βράζουν χωρίς μυστικά
Πνεύματα που ανάβουν στη σκιά του φωτός
 
Γη ύδωρ αήρ
Πεπρωμένο, Ήχος, Λέξεις
 
Γη ύδωρ αήρ
Τραγούδι αποκαλυπτικό…
Υπόσχεση μιας γαλήνης…
Καρδιά μου έριξα άγκυρα…
 
Το αεράκι και η ανάσα

Κοίτα ο ουρανός αλλάζει
Καθώς περπατούμε
Κοιτάμε τις παλάμες μας
Περίεργα αινίγματα
 
Κάτω από τη οξιά
Όνειρα, σιγή, ζεστασιά …
Τα πάθη τίμημα της πίστης
Στο αιώνιο μέλλον…
 
Κοίταξε τον ανοιχτό ορίζοντα
Λέξεις λέξεις λέξεις
Αναμνηστικές πετρούλες
Δεν σε χορταίνω Γη
 
Αφρός τα βήματά μας
Φορούν την ψυχή μας
Τότε έγινα
Το αεράκι της ανάσας σου
 
Χρήστος Ρουμελιώτης
Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2007
7:15:13 πμ

Repost 0
Published by Dokimos - dans Φύση
commenter cet article
21 décembre 2007 5 21 /12 /décembre /2007 03:23
   PICT0070.JPG


Εμείς τα δένδρα είπαμε φέτος να πάρουμε το λόγο και γιαυτό πέρα από τη δική μας τη φωνή, που θέσαμε εν ρύμη παρακάτω, ζητήσαμε βοήθεια και από τα πουλιά του Αριστοφάνη καθώς και από τη λαϊκή παράδοση που είναι τόσο πλούσια σε κάλαντα με οικολογικές ευαισθησίες : Ο πλανήτης μας κινδυνεύει. Η άκρατη υλοτόμηση των δασών, οι πυρκαγιές, το λιώσιμο των πάγων η τρύπα του όζοντος μας έχει συγκλονίσει. Ευκαιρία λοιπόν τώρα, λίγο πριν τα Χριστούγεννα να θυμίσουμε στους φίλους μας τους ανθρώπους ότι καιρός  είναι να σκύψουν περισσότερο πάνω στη φύση και να αφουγκραστούν την αναπνοή της. Να σκεφθούν πως είναι δυνατόν να μην την παραδίδουν στις φλόγες, να περιορίσουν δραστικά την εκπομπή αερίων που καταστρέφουν το όζον και να σταματήσουν να δηλητηριάζουν το έδαφος και τα νερά της.
 
Εμείς τα δένδρα είπαμε φέτος να πάρουμε το λόγο
Και να ευχαριστήσουμε συνάμα και εν τω γραπτώ τω λόγω
Τα πουλιά του Αριστοφάνη που να χαρίσουν θέλουνε στο κόσμο…

 scan0003-copie-1.jpg


Α. Ευχές πουλιών…
 
"Πλούτη, υγεία και ζωή,
Νιάτα ειρήνη και ξεφάντωμα,
Γέλια, χαρές και του πουλιού το γάλα…
Ανθρωποί μου
πλούσιοι να γενείτε και με τόσο πολλά πολλά
Ασήκωτα αγαθά να φορτωθείτε"!
(Απόσπασμα από τις όρνιθες του Αριστοφάνη)
 
Β. Ύμνο στον Πάνα (τον θεό των Δασών)

«Ω μούσα του άλσους
Τσιουτσίου τσιουτσίου τσιουτίγξ
Που χίλιους κελαηδάς σκοπούς, μαζί σου εμείς
Και στων βουνών τις κορυφές και στα βαθειά φαράγγια,
τσιουτσίου τσιουτίγξ
Σε δένδρο φουντωμένο καθισμένα,
τσιουτσίου τσιουτίγξ
μέσ’ από τους καστανούς ξεχύνουμε λαιμούς μας
ιερά μελωδικά τραγούδια για τον Πάνα
και σοβαρούς χορευτικούς ρυθμούς για την Κυβέλη,
τοτοτότο τοτοτότο τοτοτίγξ
Εκείθε σαν τη μέλισσα ένας ποιητής, ο Φρύνιχος
Γευόταν τον καρπό απ’ αμβρόσιες μελωδίες
Και το τραγούδι που έφερνε γλυκό ήταν σαν το μέλι,
τσιουτσίου τσιουτίγξ»
(Απόσπασμα από τις όρνιθες του Αριστοφάνη, ύμνο στο θεό των δασών Πάνα και τη θεά των βουνών Κυβέλη)
 
scan0001.jpg

Γ. «Να τα πούμε»;
 
Χριστούγεννα, πρωτούγεννα, πρώτη γιορτή του χρόνου,
Για βγείτε, δες τε, μάθετε, πού ο Χριστός γεννιέται
Γεννιέται και βαφτίζεται στο μέλι και το γάλα.
Το μέλι τρων οι άρχοντες, το γάλα οι αφεντάδες
Και το κηρί της μέλισσα το τρώει η Παναγίτσα…
 
Σ’ αυτό το σπίτι πούρθαμε, πέτρα να μην ραίσει
Κι ο νοικοκύρης του σπιτιού χρόνια πολλά να ζήσει…
Εσένα πρέπει αφέντη μου, στα πεύκια να κοιμάσαι,
Βελούδα να σκεπάζεσαι κι αφέντης να λογάσαι.
Κυρά μου, σα θα στολιστείς, να πας στην εκκλησιά σου,
Χρυσά λουλούδια πέφτουνε, από την περπατησιά σου…
 
Καλημέρα σας βουνά,
Καλημέρα θάλασσα
Και καλή Πρωτοχρονιά !...
(Απόσπασμα από κάλαντα των Χριστουγέννων μιας άλλης εποχής)…

 scan0002-copie-1.jpg

Δ. «Να τα πούμε»;
 
Άγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρεία,
Βαστάει πέννα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι,
Το καλαμάρι έγραφε και το χαρτί εμίλιε.
Και στο ραβδί του ακούμπησε, να πει την αλφαβήτα.
Και το ραβδί ήτανε ξερό, χλωρά βλαστάρια επέτα,
Κι απάνω στα κλωνάρια του πέρδικες κελαηδούσαν ….
(Απόσπασμα από κάλαντα Πρωτοχρονιάς μιας άλλης εποχής)…

 scan0004.jpg
Ε. «Να τα πούμε»;
 
Εμείς τα δένδρα ευχόμαστε Χρόνια Πολλά
Στου Αριστοφάνη τα αγαπημένα μας πουλιά
Και στης γης τα ειρηνόφιλα ανθρώπινα μυαλά
 
Εμείς τα δένδρα διαμαρτυρόμεθα σφοδρά
Γιατί αφανισμό υφίσταται η φυσική ομορφιά
Από την άκρατη των α-λόγων αποκοτιά
 
Εμείς τα δένδρα διαμαρτυρόμεθα σφοδρά
Γιατί μας στολίζουν με λαμπόνια πνικτικά
Που στάζουν εκμετάλλευση αλα κινεζικά
 
Εμείς τα δένδρα διαμαρτυρόμεθα σφοδρά
Γιατί ζούμε στη φύση σε δάση πυκνά
Και προστασία δεν έχουμε από τη φωτιά
 
Εμείς τα δένδρα διαμαρτυρόμεθα σφοδρά
Και δεν θέλουμε μόνο στολίδια λαμπερά
Αλλά έχουμε ανάγκη από αγάπη και δροσιά…
 
Καλοί μας άνθρωποι, και για να μην λέτε ότι μόνο διαμαρτυρόμεθα  και τραγουδιστά μάλιστα ευχαριστούμε όλους όσους μας νοιάζονται με κάθε τρόπο. Εμείς πάντα θα τους προσφέρουμε καλοτυχία, χαρά, ευτυχία, δροσιά, προστασία, ελπίδα, αναπνοή αλλά και ξυλεία, τέχνη, κατοικία, και γλυκούς καρπούς… 
 
ΣΤ. Λαϊκές ευχές… 
 
«Καλά Χριστούγεννα!» με τη σκέψη της Υγείας και της χωρίς καμιά απουσία συγκέντρωσης των μελών του σπιτιού.
«Καλή Χρονιά!» με την ελπίδα και τον εκβιασμό της Τύχης για την εξασφάλιση τουλάχιστον ενός χρόνου χαράς και σοδειάς, και :
«Χρόνια πολλά!» ένα παραπάνω τόλμημα, για την ποθητή Μακροζωία !!!(Ευχές από το βιβλίο του Δημ.Σ.Λουκάτου, εκδόσεις Φιλιππότη) 
 
Χρίστος Ρουμελιώτης, φίλος δένδρων
Αθήνα, Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2007
3:08:15 πμ
 
Repost 0
21 décembre 2007 5 21 /12 /décembre /2007 02:26

 

undefined



FOR ALL MY FRIENDS IN THE WORLD !
POUR TOUS MES AMIS-AMIES DANS LE MONDE !



Its me Christos again
Just before the year’s turn
Whishing you wo+Men
Merry Christmas and
Happy New Year
Two y before Ten y = 2008 !
In love, health and wealth
For entire the World
Either Christians or not
What ever our beliefs or gods
We are in need of peace talks
We are not in need of the terror of the war
Between oil-rich and gun-rich commons…
We are in need of a new status quo…
   
Praxis for equilibration on development is the only solution
Earth is not rubbish. Say NO to the pollution
Action is the only passion against nature’s destruction
Create a new co understanding between nations
Earth should last for ever and ever
 
Christos Roumeliotis


Marry-Christmas.gif
 
Repost 0
7 décembre 2007 5 07 /12 /décembre /2007 15:42
 
Ομοικαταληξίες για τη Dona Linda
(Les dicts d' Amour a Linda)
Ελεύθερη απόδοση ποιήματος
του Guillaume Apolinnaire
από τη συλλογή "Il y a"
(Traduction libre en Grecque)


T’ όνομά σας αν και λίγο αδρό
Επειδή είναι δικό σας, είναι γλυκό
«Ωραία» θέλει να πει στα ισπανικά
Όπως ακούγεται, αρέσει αληθινά
 
T’όνομα σας μελαγχολεί στα Γερμανικά
Στην απριλιάτικη αύρα, θροΐζει απαλά
Και θυμίζει μια ιστορία απ’ τα παλιά που,
Κάθε βράδυ νεράιδες τραγουδάγανε γλυκά…
 
Α ναι, αυτό το όνομα δηλώνει επίσης ομορφιά
Αλλά και αρχαία πόλη Lindos ελληνικιά
Που φυτρώναν άλλοτε ρόδα όχι αγκαθωτά
Και περιστέρια περιστέρες φλέρταραν ερωτικά !
 
Ωραία μου Λινδία προς το παρών σιωπώ
Φθινόπωρο σαν έλθει δεν θάστε πια εδώ
Στην πόρτα σας μπροστά θε να στηθώ
Μη φεύγετε. Θα κλαίω με λυγμό !
 
Και όλα θα θυμίζουν εσάς, σαν
Δαχτυλίδια χρυσά, ρουμπίνια ακριβά
Μάτια φωτεινά
Στη θύμισή μου θ’άρχονται συχνά !
 
Νύχτες σκοτεινές σας κρύβουν τα μαλλιά
Καημός με φεγγάρι θε να μου καίει τη καρδιά
Άνεμοι θεόσταλτοι σας παίρνουν μακριά
Άστρο λαμπερό θα σας φέγγει από ψηλά
 
Το φθινόπωρο τα φύλλα θροΐζει
Το φόρεμά σας ανεμίζει
Το κεφάλι μου …βουίζει
Το φύλο σας σαν λουλούδι μυρίζει
Φθινόπωρο στο κήπο μου ανθίζει…
 
Μαντόνα μου γλυκιά
Φύλλα ξερά
Άδεια αγκαλιά
Βράδια με αστροφεγγιά
Όλα θα θυμίζουν εσάς
Μαντόνα μου γλυκιά
 
Χρήστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2007
8:08:15 μμ


Les dicts d’ amour a Linda
Guillaume Apolinnaire
(Γαλλικό πρωτότυπο κείμενο)
(Traduction libre en Grecque ci-dessus)
 
Votre nom très paϊen, un peux prétentieux 
Parce que c’est le votre en est délicieux
Il veut dire «jolie» en espagnol, et comme
Vous étés, on dit vrai chaque fois qu’on nomme
 
Ce nom devient mélancolique en allemand
Aux brises de l’Avril, il bruisse doucement, 
C’est le tilleul lyrique, un arbre de légende
D’ou chaque nuit, des lutins fous sortent en bande.
 
Enfin, ce rare nom qui dit votre beauté,
Ce fut aussi le nom d’une antique cite,
Qui florissait jadis parmi les roses belles
Dans Rhodes, l’île ou roucoulent les colombelles. 
 
Lorsque vous partirez, je ne vous dirai rien,
Mais après tout l’été, quand reviendra l’automne,
Si vous n’étés pas la, zézayante,O Madone,
J’irai gémir a votre porte comme un chain 
 
Et tout me parlera de vous pendant l’absence:
Des joyaux vus chez les orfèvres transmueront 
Leurs gemmes en mauvais prestiges qui seront
Vos ongles et vos dents comme en réminiscence 
Et tout me parlera de vous pendant l’absence.
 
Et, chaque nuit sans lune attestant vos cheveux,
Je verrai votre ennui dans chaque nuit lunaire. 
Mais puisque vous partez l’on ne soit débonnaire 
Et fixe mon étoile et l’astre que je veux
Dans chaque nuit sans lune attestant vos cheveux.
 
Quand l’automne viendra, le bruit des feuilles sèches
Sera de votre robe un peu le bruissement. 
Pour moi, vous sentant proche, en un pressentiment
Le feuille chue aura le parfum des fleurs fraîches, 
Quand l’automne viendra hante de feuilles sèches. 
 
Madone au Nonchaloir, lorsque vous partirez, 
Tout parlera de vous, même la feuille morte,
Sauf vous qui femme et mobile comme la porte
Avant le premier soir de danse m’oublierez,
Madone au Nonchaloir, lorsque vous partirez.
 
Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
4 décembre 2007 2 04 /12 /décembre /2007 09:08

PICT0033.JPG
Ρόδα και αγάπη
(Φωτο ΧΡ)
Το παρακάτω ποίημα είναι μια ακόμη προσπάθεια ελεύθερης απόδοσης
του ποιητικού λόγου του G.Apolinnaire έτσι όπως τον προσλαμβάνω σήμερα

 

Του κήπου μου τα ρόδα
Ανθίζουν καλοκαίρι
Χλωμιάζουν τα φιλαράκια τους
Σαν σου φιλώ το χέρι 

Λυγίζει το κορμάκι τους
Σαν ο άνεμος σφυρίζει
Και για σένα το δρομάκι
Με τα φύλλα τους γεμίζει 

Ω καλή μου μην αφήνεις
Τα πεταλάκια τους να παν χαμένα
Αύριο τα λουλούδια των ονείρων μας
Θάναι μαραμένα
 
Βάλτα στο ποτήρι μου
Να πιω την ευωδιά τους
Γλυκιά η μέθη του έρωτα
Και πίνει τη ψυχή μου 

Ερήμωσε ο κήπος μου
Φύγανε οι πεταλούδες
Ποτίστηκαν  τα χώματα
Με δάκρυα και ελπίδες 

Λουλούδι είναι η αγάπη
Χλωμό τριανταφυλλάκι
Και ταχιά θε να πεθάνει
Γιατί τάφησες χωρίς νεράκι 

Από το Il y a του
Guillaume Apolinnaire,

 

La cueillette 

Nous vînmes au jardin fleuri pour la cueillette.
Belle, sais-tu combien de fleurs, de roses-thé,
Roses pâles d'amour qui couronnent ta tête,
S'effeuillent chaque été ?

Leurs tiges vont plier au grand vent qui s'élève.
Des pétales de rose ont chu dans le chemin.
Ô Belle, cueille-les, puisque nos fleurs de rêve
Se faneront demain ! 

Mets-les dans une coupe et toutes portes doses,
Alanguis et cruels, songeant aux jours défunts,
Nous verrons l'agonie
Aux râles de parfums.

Le grand jardin est défleuri, mon égoïste,
Les papillons de jour vers d'autres fleurs ont fui,
Et seuls dorénavant viendront au jardin triste
Les papillons de nuit.

Et les fleurs vont mourir
dans la chambre profane
Nos roses tour à tour
effeuillent leur douleur.


Belle, sanglote un peu...
Chaque fleur qui se fane,
C'est un amour qui meurt !

Guillaume Apolinnaire, Il y a

 

 

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
2 décembre 2007 7 02 /12 /décembre /2007 15:46

------------0015.jpg

Εργο του Vassilis Marros
ζωγράφου από το Μελίσσι Κορινθίας
που γεννήθηκε το 1897 περισσότερα...


UN OISEAU QUI CHANTE

Un oiseau chante ne sais ou
C’est je crois ton âme qui veille
Parmi tous les soldats d’un sou
Et l’oiseau charme mon oreille
 
Ecoute il chante tendrement
Je ne sais pas sur quelle branche
Et partout il va me charmant
Nuit et jour semaine et dimanche
 
Mais que dire de cet oiseau
Que dire mes métamorphoses
De l’âme en chant dans l’arbrisseau
Du coeur en ciel du ciel en roses
 
L’oiseau des soldats c’est l’amour
Et mon amour c’est une fille
La rose est moins parfaite et pour
Moi seul l’oiseau bleu s’égosille
 
Oiseau bleu comme le coeur bleu
De mon amour au coeur celestre
Ton chant si doux répète-le
A la mitrailleuse funeste
 
Qui claque al’ horizon et puis
Sont-ce les astres que l’on sème
Ainsi vont les jours et les nuits
Amour bleu comme est le coeur même 
 
Guilleaume Apolinnaire Calligrammes
 
Το κελάδημα
Ελεύθερη απόδοση ΧΡ
 
Ένα  πουλάκι κελαηδά
Η ψυχή Σου ξαγρυπνά
Στριατώτες παντού
Μελωδία μαγεύει τον (ν)ου
 
Άκου πόσο γλυκά κελαηδά
Πάνω στο κλαράκι
Μέρα νύχτα δεν σταματά
Το καναρίνι το καναρινάκι
 
Αλλά τι να πω
Σε τι να πια να μεταμορφωθώ
Σε άσμα ψυχής μέσα στο λαγούμι
Ή σε ουράνιο αγγελικό τραγούδι
 
Ω στρατιώτες πως είναι η αγάπη σας ;
Εμένα η αγάπη μου είναι μία κόρη
Τριανταφυλλένια σε ομορφιά
Στα δάση τις κοιλάδες τα βουνά…
 
Πουλί πουλάκι
Της αγάπης του ουρανού παιδί
Άκου αυτό το τραγουδάκι
Του πολύ-βόλου φριχτή φωνή
 
Τρά-τρα-τρα-τρά
Άστρα άστρα σπαρτά
Μέρες και νύχτες περνούν
Οι αγάπες σαν πουλιά πετούν

Χρήστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2007
5:28:49 μμ
 
 
Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
1 décembre 2007 6 01 /12 /décembre /2007 07:50
 
Ma bouche aura des ardeurs de géhenne
Ma bouche te sera un enfer de douceur et de séduction
Les anges de ma bouche  trôneront dans ton cœur
Les soldats de ma bouche te prendront d’assaut
Les prêtres de ma bouche encenseront ta beauté
Ton âme s’agitera comme une région pendant un tremblement de terre
Tes yeux seront alors charges de tout l’amour qui s’est amasse
dans les regards d’humanité depuis qu’elle existe
Ma bouche sera une armée contre toi une armée plein des disparates
Variée comme un enchanteur qui sait varier ses métamorphoses
L’orchestre et les choeurs de ma bouche te diront mon amour
Elle te murmure de loin
Tandis que les yeux fixes sur la montre j’attends la minute prescrite pour l’assaut 
Guillaume Apollinaire
 
 
Πόλεμος και Αγάπη
Άλλος λόγος ΧΡ

 
Η κάνη του όπλου μου σε λίγο θα ξεράσει κόλαση
Ωστόσο τη νιώθω συνάμα τρυφερή και πλάνα
Άγγελοι θα θρονιάσουν στην καρδιά σου
Οι στρατιώτες είναι έτοιμοι να επιτεθούν
Μούσες είναι έτοιμες να υμνήσουν την ομορφιά σου
Νιώθω τη ψυχή μου (σου) να σείεται
Νιώθω στα μάτια σου την αγάπη όλου του κόσμου
Νιώθω την κάνη να τρέμει στα χέρια μου
Μαγεμένη από τις μεταλλάξεις μου
Χορωδία θα τραγουδήσει για την αγάπη μας
Καιγώ θα περιμένω με αγωνία να σημάνει συναγερμός…
 
Χρήστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2007
10:30:51 μμ
 
Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
30 novembre 2007 5 30 /11 /novembre /2007 03:53

------------0025.jpg

Vassilis Marros


Les canons tonnent dans la nuit
On dirait des vagues tempête
Des coeurs où pointe un grand ennui
Ennui qui toujours se répète
 
Il regarde venir là-bas
Les prisonniers l’heure est si douce
Dans ce grand bruit ouate très bas
Très bas qui grandit sans secousse
 
Il tient son casque dans ses mains
Pour saluer la souvenance
Des lys des roses des jasmins
Eclos dans les jardins de France
 
Et sous la cagoule masque
Il pense a des cheveux si sombres
Mais qui donc l’attend sur le quai
O vaste mer aux mauves ombres
 
Belles noix du vivant noyer
La grande folie en vain vous gaule
Brunette écoute gazouiller
La mésange sur ton épaule
 
Notre amour est une lueur
Qu’un projecteur du cœur dirige
Vers l’ ardeur égale du coeur
Qui sur le haut Phare s’ érige
 
O Phare-fleur mes souverains
Les cheveux noirs de Madeleine
Les atroces lueurs des tirs
Ajoutent leur clarté soudaine
Α tes beaux yeux O Μadeleine !
 
Calligrammes
Gillaumme Apolinnaire 
 
 
Δια-σταύρωση …ριμών 
ΧΡ
 
Οι κανονιές τη νύχτα σχίζουν
Σαν άγρια κύματα π’ αφρίζουν
Ο πόνος τις καρδιές κομματιάζει
Πόνος που εκεί μόνιμα ουρλιάζει
 
Οι ώρες κυλούν
Οι φυλακισμένοι σκυφτοί περπατούν
Το αβέβαιο μας (τους) περιμένει
 Σαν σκόνη απ’ τον ουρανό φερμένη 
 
Το κράνος του κρατάει στα χέρια
Σαν λουλούδια ή …περιστέρια
Τριαντάφυλλα κρίνα και γιασεμί
Άνθισαν και πάλι στο Paris (παρί)
 
Και κάτω από τη μάσκα η κουκούλα
Θυμάται τα μαλλιά της τα σκούρα
Αλλά ποιος στην αποβάθρα άραγε τον περιμένει
Ω μαύρη θάλασσα κυματο-φορεμένη !
 
Ω καρποί ωραίοι στρογγυλευμένοι καρποί
Κανέναν δεν θ’ αφήσω να σας πειράξει
Άσε μικρό μου μελαχρινάκι
Στον ώμο σου να τιτιβίσει το πουλάκι…
 
Η αγάπη είναι λάμψη
Η λάμψη είναι Φάρος
Ο Φάρος είναι πάθος…
Που σημαίνει Σωτηρία
 
Φάρος  Λουλούδι  Σωτηρία
Eίσαι για μένα ωραία μου Κυρία
Η λάμψη των πυρών η φοβερή
Την ματιά σου Ω Μανταλένα
Δεν μπορεί να-νταγωνιστεί !
 
Από τη συλλογή "Καλλιγράμματα " του Γκιγιώμ Απολιναίρ
Χρήστος Ρουμελιώτης
Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007
9:24:19 μμ
 
Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
29 novembre 2007 4 29 /11 /novembre /2007 07:50
 
LE CHANT D' AMOUR

VOILÀ de quoi est fait le chant symphonique de l'amour qui bruit dans la conque de Vénus
Il y a le chant de l'amour de jadis
Le bruit des baisers éperdus des amants illustres
Les cris d'amour des mortelles violées par les dieux
Les virilités des héros fabuleux érigés comme des cierges vont et viennent comme une rumeur obscène
Il y a aussi les cris de folie des bacchantes folles d'amour pour avoir mangé
l'hippomane secrété par la vulve des juments en chaleur
Les cris d'amour des félins dans les jongles
La rumeur sourde des sèves montant dans les plantes tropicales
Le fracas des marées
Le tonnerre des artilleries où la forme obscène des canons accomplit le terrible amour des peuples
Les vagues de la mer où naît la vie et la beauté
Et le chant victorieux que les premiers rayons de soleil faisaient chanter à Memnon l'immobile
Il y a le cri des Sabines au moment de l'enlèvement
Le chant nuptial de la Sulamite
Je suis belle mais noire
Et le hurlement de Jason
Quand il trouva la toison
Et le mortel chant du cygne quand son duvet se pressait entre les cuisses bleuâtres de Léda
Il y a le chant de tout l'amour du monde
Il y a entre tes cuisses adorées Madeleine
La rumeur de tout l'amour comme le chant sacré de la mer bruit tout entier dans le coquillage
 Guillaume Apollinairen (1913-1918)
 
Ερωτικό τραγούδι
Υπέρ + βάση = Υπέρβαση ΧΡ


Αφροδίτη άνοιξε
Άνοιξε το κογχύλι σου
Ν’ ακουστεί το τραγούδι του έρωτα
Του έρωτα του παντοτινού και
Του έρωτα των φιλιών των χαμένων εραστών…
Του έρωτα των κραυγών των πολεμόχαρων θνητών και
Του βρόντου των κανονιών της αγάπης των λαών…
 
Άνοιξε Αφροδίτη το κογχύλι σου ν’ ακουστούν:
Οι ερωτικές κραυγές των μεθυσμένων από τα όργια Μαινάδων !
Οι ερωτικές κραυγές των Μαινόμενων Λεοπαρδάλεων !
Οι φωνές των Σαμπίνων την ώρα της απαγωγής των…
 
Αφροδίτη άνοιξε !
Άνοιξε το κογχύλι σου !
Ν’ ακουστεί το τραγούδι του έρωτα
Του ήχου των κυμάτων και του φωτός  που γεννούν την ομορφιά…
Του ήχου των ερωτικών χυμών των τροπικών φυτών και
Του ανδρισμού των άσεμνων ηρώων των μυθικών…
Της μελωδίας του ύμνου των ηλιαχτίδων υπέρ του Μέμνωνα και
Του νυφικού τραγουδιού των Σουλαμιτών στο γάμο της Κανά…
 
Αφροδίτη άκου !
Την κραυγή του Ιάσωνα τη στιγμή που βρίσκει το Χρυσόμαλλο δέρας !
Τα ουρλιαχτά των Σειρήνων και τη σιωπή του Οδυσσέα !
Το τραγούδι της γοργόνας και τη σιωπή του Μέγα Αλέξανδρου !
 
Μανταλένα είσαι η Αφροδίτη μου !
 
Χρήστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, 29/11/2007
 
Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
28 novembre 2007 3 28 /11 /novembre /2007 08:20
La boucle des cheveux noirs de ta nuque est mon trésor
Ma pensée te rejoint et la tienne la croise
Tes seins sont les seuls obus que j'aime
Ton souvenir est la lanterne de repérage qui nous sert à pointer la nuit
En voyant la large croupe de mon cheval j'ai pensé à tes hanches
Voici les fantassins qui s'en vont à l'arrière en lisant un journal
Le chien du brancardier revient avec une pipe dans sa gueule
Un chat-huant ailes fauves yeux ternes gueule de petit chat et pattes de chat
Une souris verte file parmi la mousse
Le riz a brûlé dans la marmite de campement
Ça signifie qu'il faut prendre garde à bien des choses
Le mégaphone crie
Allongez le tir
Allongez le tir amour de vos batteries
Balance des batteries lourdes cymbales
Qu'agitent les chérubins fous d'amour
En l'honneur du Dieu des Armées
Un arbre dépouillé sur une butte
Le bruit des tracteurs qui grimpent dans la vallée
Ô vieux monde du XIXe siècle plein de hautes cheminées si belles et si pures
Virilités du siècle où nous sommes
Ô canons
Douilles éclatantes des obus de 75
Carillonnez pieusement
Guillaume Apollinaire (1880 - 1918)
 
Το πυροβόλο !
Προσ-έγγιση ΧΡ
 
Αγαπώ τα μαλλιά σου…
Η σκέψη μου είναι και δικιά σου
Αγαπώ τα οβι-δένια στήθη σου
Η θύμηση σου είναι η μόνη μουσική που μ’ αρέσει !
Αντί για σένα ένα … άλογο έχω συντροφιά…
Οι στρατιώτες διψάνε για νέα…
Ο σκύλος του νοσοκόμου κλαφουνάει…
Μια κουκουβάγια με άχαρα μάτια κοιτάζει…
Ένα ποντικάκι παίζει με τις μύγες…
Ο μάγειρας άφησε να του καεί το ρύζι!
Τα μεγάφωνα ουρλιάζουν : Άρξατε πυρ!
Άρξατε το πυρ της αγάπης με τα πυροβόλα σας!
Κρατάτε ψηλά τα κύμβαλα του πολέμου !
Που βαράν προς τιμή του Αρη !
Ένα δένδρο χάνει τη φυλλωσιά του από τις μπαταριές
Γκριτζανάνε τα τρακτέρ στην κοιλάδα…
Ω κόσμε των πανέμορφων καμινάδων του 19ου αιώνα !
Ω αρρενωπές ελπίδες του αιώνα που ζούμε !
Ω κανόνια…Ω κανονάκια…
Ω οβίδες των εβδομήντα πέντε χιλ.
Ρίχτε, ρίχτε με ευλάβεια… για την αγάπη !
Guillaume Apollinaire (1880 - 1918)
 
Christos Roumeliotis
Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2007
7:32:58 μμ
 
Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article

Greek Poets

«Η νέα αυτή ποίηση είναι πια στη διάθεση όποιου επιθυμεί να την γράψη, και όποιου επιθυμεί να την κάμη με όλη την κυριολεξία της λέξεως αυτής, φτάνει ο ποιητής να μην περιφρονήση τα απλούστατα μέσα που του προσφέρει ο Σουρρεαλισμός, φτάνει να μην ντραπή την ενδόμυχή του αλήθεια, φτάνει να μην κωφεύση στην σουρρεαλιστική φωνή που πάντοτε αντηχεί εντός μας, στη φωνή που είπε τόσο σωστά ο Μπρετόν πως εξακολουθεί να ψάλλη και στις παραμονές του θανάτου και απάνου από τις τρικυμίες».
==============
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
«Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο. Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από ------------.jpgεμένα. Αυτό βέβαια ήταν πολύ αφελές από τη μεριά μου, αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί με είχε σε μια μόνιμη ταραχή, σε μια διαρκή διαμαρτυρία και σ' ένα πολύ γόνιμο παράπονο... Από την άλλη, είχα μια ευγένεια η οποία με κατέστρεψε απολύτως! Εμπόδισε δηλαδή τη ζωή μου να πάρει το δρόμο της. Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω, με το αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα, ότι θα πείραζα, ότι θ' αναστάτωνα των άλλων τη ζωή. Αυτό ήταν μία ήττα. Καθαρή ήττα...».
==============Νίκος Γκάτσος
« Τα σύνορά του ήταν ο ήλιος», έλεγε χθες η Νάνα Μούσχουρη για τον Νίκο Γκάτσο. Καμιά φορά οι ποιητές γεννάνε ποίηση και σε όσους δεν μοιράζονται το ίδιο ταλέντο. Ο Γκάτσος έμαθε στην ίδια και στους άλλους ομιλητές τής χθεσινής συνάντησης πώς να ανακαλύπτουν την ποίηση γύρω τους κι εντός τους.
===============
-----------------.jpg
Στον Νίκο Καββαδία θα είναι αφιερωμένη η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, 21η Μαρτίου. Η καθιερωμένη ετήσια καμπάνια ποίησης του Κέντρου, με εικονογραφημένους στίχους, θα είναι αφιερωμένη στον «Μαραμπού». Οι στίχοι του θα ταξιδέψουν σ' όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ιστότοπος ετοιμάζεται και για τον Καββαδία (www.kavadias.ekebi.gr), με χρονολόγιο, εργογραφία, βιβλιογραφία και επιλογή κριτικών. Ακόμη, έχει ετοιμαστεί ημερίδα αφιερωμένη σ' αυτόν, σε συνεργασία με τις εκδόσεις «Αγρα», με Ελληνες και ξένους ομιλητές. Η ποίηση του Καββαδία θα φτάσει κι αυτή στα σχολεία.+Ω

Athens Poetry Slam!

Ηρθε και στην Ελλάδα. Διαβάστε ΕΔΩ

Αλντα Μερίνι

Αλντα Μερίνι: Μια μικρή οργισμένη μέλισσα - μοναχική.
"Οι ποιητές εργάζονται πάντα τη νύχτα
Οταν ο Χρόνος δεν τους βιάζει
τότε που σβήνει ο θόρυβος του πλήθους
και φτάνει το λυντσάρισμα των ωρών στο τέλος"
(μετάφραση Α.Σελενίδη)

Τσανγκ ντονγκ λι"Η ποίηση είναι κάτι περισσότερο από ένα λογοτεχνικό είδος. Είναι ό,τι είναι αόρατο, ό,τι δεν μπορούμε να λογαριάσουμε με χρηματική αξία... Η ποίηση είναι ο κόσμος, η ζωή. Οσο άσχημη κι αν είναι η εξωτερική ζωή μας, υπάρχει πάντα κάτι το όμορφο μέσα μας. Σίγουρα ζούμε σε μια εποχή όπου η ποίηση αργοπεθαίνει. Μερικοί θλίβονται γι' αυτό, ενώ άλλοι δηλώνουν πως της αξίζει να πεθάνει. Παρ' όλα αυτά, οι άνθρωποι εξακολουθούν να διαβάζουν και να γράφουν ποιήματα. Μας βοηθάνε να δούμε τον κόσμο διαφορετικά"