Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog

Présentation

  • : le blog dokimos par : Christos Roumeliotis
  •   le blog dokimos par : Christos Roumeliotis
  • : Une promenade dans la mer de ma vie
  • Contact

Profil

  • Dokimos

ΠΑΜΕ ΑΛΛΟΥ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ ΧΑΛΚΙΔΑ !
undefined
undefined
undefined
Με το Μωρό την Έλενα και τη Μαρία
<<<>>>
ΠΑΜΕ ΛΙΜΝΗ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ !




ΠΑΜΕ ΙΣΘΜΙΑ






ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΥ ΙΣΘΜΟΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ


ΠΑΜΕ ΑΙΓΙΝΑ
ΑΦΑΙΑ




Αναζητηση

ΠΑΜΕ ΓΙ' ΑΛΛΑ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΦΕ ΣΤΟ ΚΙΒΕΡΙ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ
undefinedundefined
ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΟΥΖΑ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ



ΚΤΗΜΑ
ΖΑΡΟΓΚΙΚΑ - ΑΥΛΙΔΑ



ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ

------000.jpg
1. Η φωτογραφιούλα της 21-03-08 :
Στο κήπο της πολυ-κατ-οικίας
η καρυδιά μονολογεί.
Καλώς ήλθες άνοιξούλα μες τη βροχούλα!

2. Καλοδεχούμενα είναι τα ποιηματάκια σας
ή και τα σύντομα πεζά σας.
Θα συμπεριληφθούν στο blog
κάτω από τη δική σας ετικέττα.

3. Επικοινωνήστε μαζί μου στο e-mail
enneaogdoa.roumeliotis@gmail.com
4. Οι επισκέψεις του χώρου αυτού
μέχρι σήμερα έφθασαν
τους
  25.256 μοναδικούς επι
σκέπτες
που διάβασαν ή είδαν 59.100 σελίδες


Παπαρουνό-τοπος στην Ερέτρια

Θάλασσες - Βασιλείου - Ερέτρια

Η πρασινο-φυλλοφορεμένη καρυδιά
του κήπου μου (22/07/08)
25 novembre 2007 7 25 /11 /novembre /2007 19:12
 

Apolinnaire-Calligramme.jpg

Calligrammes


Je me jette vers toi et il me semble aussi que tu te jettes vers moi
Une force part de nous qui est un feu solide qui nous soude
Et puis il y a aussi une contradiction qui fait que nous ne pouvons nous apercevoir
En face de moi la paroi de craie s'effrite
Il y a des cassures
De longues traces d'outils traces lisses et qui semblent être faites dans de la stéarine
Des coins de cassures sont arrachés par le passage des types de ma pièce
Moi j'ai ce soir une âme qui s'est creusée qui est vide
On dirait qu'on y tombe sans cesse et sans trouver de fond
Et qu'il n'y a rien pour se raccrocher
Ce qui y tombe et qui y vit c'est une sorte d'êtres laids qui me font mal et qui viennent de je ne sais où
Oui je crois qu'ils viennent de la vie d'une sorte de vie qui est dans l'avenir dans l'avenir brut qu'on n'a pu encore cultiver ou élever ou humaniser
Dans ce grand vide de mon âme il manque un soleil il manque ce qui éclaire
C'est aujourd'hui c'est ce soir et non toujours
Heureusement que ce n'est que ce soir
Les autres jours je me rattache à toi
Les autres jours je me console de la solitude et de toutes les horreurs
En imaginant ta beauté
Pour l'élever au-dessus de l'univers extasié
Puis je pense que je l'imagine en vain
Je ne la connais par aucun sens
Ni même par les mots
Et mon goût de la beauté est-il donc aussi vain
Existes-tu mon amour
Ou n'es-tu qu'une entité que j'ai créée sans le vouloir
Pour peupler la solitude
Je t'adore ô ma déesse exquise même si tu n'es que dans mon imagination
Guillaume Apollinaire (1880 - 1918)

Μέσα στο καταφύγιο…
Ελεύθερη απόδηση ΧΡ
 
Θέλω να ριχτώ στην αγκαλιά σου
Και συ νομίζω το ίδιο
Μια δύναμη-φωτιά με σπρώχνει προς το μέρος σου
Χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω
Όλα μέσα στο μυαλό μου είναι θολά
Απόψε η ψυχή μου έχει ένα κενό και εγώ πέφτω μέσα
Δεν φαίνεται να υπάρχει σωτηρία
Όντα περίεργα κατοικούν εκεί και είναι σαν να θέλουν να μου κάνουν κακό
Τα όντα αυτά μοιάζουν να έρχονται από το μέλλον, ένα μέλλον
Το οποίο ακόμα δεν μπορέσαμε να το φτιάξουμε  όπως θέλουμε εμείς
Μέσα σ’ αυτό το κενό λείπει ο ήλιος, η πηγή του φωτός
Αυτό μου λείπει σήμερα, απόψε, ευτυχώς μόνο απόψε
Τις άλλες μέρες όχι, τις άλλες μέρες χαλαρώνω
Όταν σκέπτομαι την ομορφιά σου
Βέβαια μερικές φορές αμφιβάλω για το τι είναι ομορφιά
Ούτε καν με λέξεις δεν μπορώ να την προσεγγίσω
Και καλά υπάρχει;
..................................
Που είσαι αγάπη μου;
Υπάρχεις ή σε δημιούργησε η φαντασία μου;
Για να γεμίσω τη μοναξιά μου
Μήπως είναι μια θεά απ’ αυτές που υπήρχαν στην αρχαιότητα;
Σε λατρεύω θεά μου, ακόμα και αν υπάρχεις μόνο στην φαντασία μου.
 
Χρήστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, 24/11/2007 12:08:58 πμ
 
Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
23 novembre 2007 5 23 /11 /novembre /2007 11:50

Apollinaire-G.jpg

Du joli bateau de Port-Vendres
Tes yeux étaient les matelots
Et comme les flots étaient tendres
Dans les parages de Palos,
 
Que de sous-marins dans mon âme
Naviguent et vont l'attendant,
Le superbe navire où clame
Le choeur de ton regard ardent.
 
Tο πέρασμα
Ελεύθερη απόδοση
 
Του καραβιού του όμορφου
Ναύτες ήταν τα μάτια σου
Και πάνω στα ήρεμα νερά
Του λιμανιού, λαμποκοπούσαν
 
Και η ψυχή μου υποβρύχιο
Να πάει να το συναντήσει
Ω υπέροχο σκαρί
Με τα φιλήδονά σου …μάτια !
 
Χρήστος Ρουμελιώτης
Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2007
6:04:18 πμ
 
Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
22 novembre 2007 4 22 /11 /novembre /2007 22:13
 
Un aigle descendit de ce ciel blanc d'archanges
Et vous soutenez-moi
Laisserez-vous trembler longtemps toutes ces lampes
Priez priez pour moi
La ville est métallique et c'est la seule étoile
Noyée dans tes yeux bleus
Quand les tramways roulaient jaillissaient des feux pâles
Sur des oiseaux galeux
Et tout ce qui tremblait dans tes yeux de mes songes (όνειρα)
Qu'un seul homme buvait
Sous les feux de gaz roux comme la fausse oronge
O vêtue ton bras se lovait
Vois l'histrion tire la langue aux attentives
Un fantôme s'est suicidé
L'apôtre au figuier pend et lentement salive
Jouons donc cet amour aux dés
Des cloches aux sons clairs annonçaient ta naissance
Vois
Les chemins sont fleuris et les palmes s'avancent
Vers toi

Ένα βράδυ
Πολύ ελεύθερη απόδοση με περικοπές
 

Θ’ ανοίξουν οι ουρανοί
Και ένας κατάλευκος άγγελος θα κατέβει στη γη
Να προσευχηθεί για Σένα.
Και μέσα στο ημίφως της κρύας πόλης τα γαλάζια Σου μάτια
Ωσάν άστρο θα λάμψουν
Και ο κόσμος θα νιώσει την ζεστασιά Σου …
…………………………………

Ω Κύριε μην δίνεις σημασία
Το κακό θέλει δε θέλει θα χαθεί
Κρεμασμένο κάτω από μια συκιά
Η αγάπη δεν θα παίζεται στα ζάρια
Και οι καμπάνες θα χτυπούν χαρμόσυνα
Για να αναγγείλουν τη Γέννησή Σου
Και οι δρόμοι θα γεμίσουν άνθη και οι φοινικιές
Ταπεινά θα υποκλιθούν στη μεγαλειοτητά Σου

 

Χρήστος Ρουμελιώτης
Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2007

 

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
20 novembre 2007 2 20 /11 /novembre /2007 20:55



apolinairecouleur.gif

L’amour est mort entre tes bras
Te souviens-tu de sa rencontre
Il est mort tu la referas
Il s’en revient a ta rencontre
 
Encore un printemps de passe
Je songe a ce qu’il eut de tendre
Adieu saison qui finissez
Vous nous reviendrez aussi tendre

 Dans le crépuscule fane
Où plusieurs amours se bousculent
Ton souvenir gît enchaîne
Loin des nos ombres qui reculent 

O mains qu’enchaîne la mémoire
Et brûlantes comme un bûcher
Ou  le dernier des phénix noire
Perfection vient se jucher 

La chaîne s’use maille a maille
Ton souvenir riant de nous
S’enfuit l’entends-tu qui nous ralle
Et je retombe a tes genoux 

Tu n’a pas surpris mon secret
Déjà le cortège s’avance
Mais il nous reste le regret
De n’être pas connivence 

La rose flotte au fil de l’eau
Les masques ont passe par bandes
Il tremble en moi comme un grelot
Ce lourd secret que tu quémandes 

Le soir tombe dans le jardin
Elles racontent des histoires
A la nuit qui non sans dédain
Répand leurs chevelures noires 

Petits enfants petits enfants
Vos ailes se sont envolées
Mais rose toi qui te défends
Perds tes odeurs inégalées 

Car voici l’heure du larcin
De plumes de fleurs et de tresses
Cuilllez le jet d’eau du bassin
Dont les roses sont les maîtresses 

Tu descendais dans l’eau si claire
Je me noyais dans to regard
Le soldat passe elle se penche
Se détourne et casse une branche 

Tu flottes sur l’onde nocturne
La flemme est mon coeur renverse
Couleur de l’écaille du peigne
Que reflète l’eau qui te baigne



?.............................?
Πολύ ελεύθερη απόδοση ΧΡ



Σβήνει η αγάπη
Πετάει σαν πουλί
Φεύγει μακριά
Ελπίζει όμως ξανά

 Η άνοιξη φέρνει
Όνειρα τρυφερά
Αντίο άνοιξη
Όνειρα γλυκά 

Οσονούπω σκοτεινιάζει
Η αγάπη φωλιάζει
Η θύμηση οργιάζει
Το σκοτάδι τις σκιές σκιάζει 

Τα χέρια μου τροφοδοτούνε
Τη πυρά της μνήμης
Όπου το τελευταίο κοράκι
Ψάχνει κάτι να βρεί 

Σαν την αλυσίδα που ο χρόνος
Και η χρήση φθείρουν
Η μορφή σου χάνεται
Πετώντας προς τη τελειότητα 

Ακόμα δεν το ξέρεις
Ο,τι σ’ αγαπώ
Κρίμα είναι
Που είναι μυστικό 

Ένα τριαντάφυλλο πλέει στο νερό
Προσχήματα σωρό
Δεν αντέχει η ψυχή μου
Είναι βαρύ το μυστικό 

Ο κήπος γέμισε σκοτάδι
Ιστορίες με γέλια παλιές
Όλη νύχτα μες’ στο σκοτάδι
Έλεγαν οι κόρες οι μελαχρινές 

Παιδάκια μικρά παιδιά μικρά
Ο άνεμος πήρε τα φτερά σας
Και  εσύ τριανταφυλλάκι
Η ευωδιά σου είναι μεθυστική 

Ηρθε η ώρα να σου κλέψω
Τα πέταλά και τις κοτσίδες σου
Τριαντάφυλλάκι της δεξαμενής
Που με το νερό ερωτοτροπείς 

Μες το καθάριο νερό φάνηκε η μορφή σου
Στο βλέμμα σου πνιγόMουνα
Περνά ο φαντάρος σκύβεις
Να σου δώσει ένα φιλί γλυκό 

Λάμπεις μέσα στη νύχτα
Τριανταφυλλάκι φλόγα της καρδιά μου
Χάδι φολίδας χιονιού
Σταγόνα δροσιάς ανοιξιάτικου πρωινού !

Χρήστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, 20/11/2007 12:18:16 μμ
Vitam impendere amori

 

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
19 novembre 2007 1 19 /11 /novembre /2007 20:35

 

Mon beau tzigane mon amant
Écoute les cloches qui sonnent
Nous nous aimions éperdument
Croyant n'être vus de personne
Mais nous étions bien mal cachés
Toutes les cloches à la ronde
Nous ont vus du haut des clochers
Et le disent à tout le monde
Demain Cyprien et Henri
Marie Ursule et Catherine
La boulangère et son mari
Et puis Gertrude ma cousine
Souriront quand je passerai
Je ne saurai plus où me mettre
Tu seras loin Je pleurerai
J'en mourrai peut-être


Οι καμπάνες
Αρκετά ελεύθερη απόδοση ΧΡ

 

Καλέ μου τσιγγάνε εραστή
Άκου τις καμπάνες που χτυπάνε
Λένε πόσο αγαπιόμασταν τρελά
Κρυμμένοι στις σκιά τους
Πιστεύαμε ότι δεν μας βλέπανε
Και όμως αυτές μας θωρούσανε από ψηλά
Κι ο κόσμος τόχε τύμπανο για την αγάπη μας..
Αύριο όταν με δούνε η Συπριέν και ο Ανρί
Η Ούρσουλα η Κατερίνα και η Μαρί
Η φουρνάρισσα και ο μαρί (άντρα) της
Και η Γερτρούδη η ξαδέλφη μου
Θα με κοροϊδεύουν !
Και γω δεν θα μπορώ να σταθώ πουθενά
Δεν θα το αντέξω
Ίσως και να πεθάνω !

 

Χρήστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2007

 

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
19 novembre 2007 1 19 /11 /novembre /2007 07:49

 

A André Derain 

Longtemps au pied du perron de
La maison où entra la dame
Que j'avais suivie pendant deux
Bonnes heures à Amsterdam
Mes doigts jetèrent des baisers
Mais le canal était désert
Le quai aussi et nul ne vit
Comment mes baisers retrouvèrent
Celle à qui j'ai donné ma vie
Un jour pendant plus de deux heures
Je la surnommai Rosemonde
Voulant pouvoir me rappeler
Sa bouche fleurie en Hollande
Puis lentement je m'en allai
Pour quêter la Rose du Monde

 

Ροζ-μ(ό)ντ
Αφιερωμένο στον Αν-τρέ Ντεραί-(ν)
Ελεύθερη απόδοση ΧΡ

 

Ώρες δύο (2) περπατώ
Και σε ακολουθώ
Κοντο-στέκομαι και τραγουδώ
Κάτω απ' το παράθυρό σου τ' αψηλό
Ω ωραία μου κυρία
Από την Ολλανδία !
Τα χέρια μου σου στέλνουν φιλιά
Και θυμούνται τα παλιά…
Ώρες δύο (2) με τη Ρόζα
Που είχε στο πέτο Ρόδα
Τώρα ώρα να εξαφανιστώ…
Το κανάλι είναι άδειο
Η αποβάθρα έρημη
Και η Ρόζα πάντα εύ-θυμη…

 

Χρήστος Ρουμελιώτης
Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2007
8:48:03 πμ

 

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
18 novembre 2007 7 18 /11 /novembre /2007 08:49

 

Dans le brouillard s'en vont un paysan cagneux
Et son boeuf lentement dans le brouillard d'automne
Qui cache les hameaux pauvres et vergogneux
Et s'en allant là-bas le paysan chantonne
Une chanson d'amour et d'infidélité
Qui parle d'une bague et d'un coeur que l'on brise
Oh! l'automne l'automne a fait mourir l'été
Dans le brouillard s'en vont deux silhouettes grises

 

---------------------.jpgΦθινόπωρο
Ελεύθερη απόδοση ΧΡ

 

Αργά χάθηκε ο στραβοκάνης γεωργός
και το βόδι του μεσ’ στην ομίχλη του φθινοπώρου
Που προστάτευε τα ντροπαλά χωριουδάκια
Μέσα από τα δόντια του σιγοψιθύριζε
Ένα τραγούδι για την αγάπη και την άρνηση…


Σαν έρχεται η άνοιξη
Δακτυλίδι στο χέρι κρατεί
Σαν έρχεται η άνοιξη
Στεφάνι στα μαλλιά της φορεί
Σαν έρθει καλοκαίρι
Να στα χαρίσει ποθεί
Σαν έρθει το φθινόπωρο
Κι η ομίχλη φανεί
Σαν έρθει το φθινόπωρο
Πρόσεξε το δακτυλίδι
Μην πέσει και χαθεί…
Και το στεφάνι διαλυθεί …

 

Ω φθινόπωρο καθόλου δεν σ’ αγαπώ
Γιατί με την ομίχλη μου θαμπώνεις το μυαλό
Και δεν ξέρω τι να διαλέξω από τα δυο !



Christos Roumeliotis
Athenes, le 18 Novembre 2007


Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
17 novembre 2007 6 17 /11 /novembre /2007 22:34

 

La tzigane savait d'avance
Nos deux vies barrées par les nuits

Nous lui dîmes adieu et puis
De ce puits sortit l'Espérance
L'amour lourd comme un ours privé
Dansa debout quand nous voulûmes
Et l'oiseau bleu perdit ses plumes
Et les mendiants leurs Ave
On sait très bien que l'on se damne
Mais l'espoir d'aimer en chemin
Nous fait penser main dans la main
A ce qu'a prédit la tzigane

 

H Τσιγγάνα
Ελεύθερη απόδοση ΧΡ

 

Κουμπάρε να σου πω τη μοίρα σου;

"Δυό είναι οι ζωές και το σκοτάδι βαθύ
Απ’ το πηγάδι η Ελπίδα θέλει να βγει
Ασήκωτη είναι η αγάπη σαν μια αρκούδα
Που χορεύει μόνο όταν εμείς θελήσουμε
Εν πουλί χάνει τα μπλε φτερά του
Και οι ζητιάνοι το έλεός μας…
Το ξέρεις είσαι καταδικασμένος…
Αλλά μην απελπίζεσαι
Πιάσου χέρι χέρι
Με τη μοίρα και άστην να σε οδηγήσει" !

Αυτά λέει η τσιγγάνα !

 

Χρήστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, 17/11/2007 1:14 πμ

 

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
16 novembre 2007 5 16 /11 /novembre /2007 18:06

 
Salome.jpg

Danse de Salomé ms Latin 18014, Fol. 212v Bnf, Paris


Pour que sourie encore une fois Jean-Baptiste
Sire je danserais mieux que les séraphins
Ma mère dites-moi pourquoi vous êtes triste
En robe de comtesse à côté du Dauphin 

Mon cœur battait battait très fort à sa parole
Quand je dansais dans le fenouil en écoutant
Et je brodais des lys sur une banderole
Destinée à flotter au bout de son bâton 

Et pour qui voulez-vous qu'à présent je la brode
Son bâton refleurit sur les bords du Jourdain
Et tous les lys quand vos soldats ô roi Hérode
L'emmenèrent se sont flétris dans mon jardin 

Venez tous avec moi là-bas sous les quinconces
Ne pleure pas ô joli fou du roi
Prends cette tête au lieu de ta marotte et danse
N'y touchez pas son front ma mère est déjà froid 

Sire marchez devant trabants marchez derrière
Nous creuserons un trou et l'y enterrerons
Nous planterons des fleurs et danserons en rond
Jusqu'à l'heure j'aurai où perdu ma jarretière

Le roi sa tabatière
L'infante son rosaire

Le curé son bréviaire 


Σαλώμη
Πολύ ελεύθερη απόδοση ΧΡ

Σαλώμη:

Ιωάννη λυπήσου με
Βασιλιά δέξου αυτόν το χορό
Όμορφη Μητέρα μην κλαις
Σε λίγο όλα θα έχουν τελειώσει… 

Ιωάννη η καρδιά μου είναι δική σου
Ιωάννη το κορμί μου για σένα σκιρτά
Ιωάννη δείξε στο κόσμο το μαντήλι σου
Για σένα έχω κεντήσει κρίνα λευκά 

Χορός:

Ιορδάνη ποταμέ στάσου
Στάσου μια στιγμή και άκου
Της Σαλώμης έπιασε η κατάρα και ευχή
"Του Ιωάννη το ραβδί
Αίμα και αγάπη να στάζει μαζί" ! 

Σαλώμη:

Ιωάννη αγάπη μου συγχώρεσέ με
Βασιλιά μου δέξου τον μοιραίο … ερωτά μου
Όμορφη μητέρα για σένα το έκανα...
Τώρα όλα τελείωσαν…

Το αίμα Του πάγωσε στις φλέβες μου !
Γης δέξου το σώμα Του !
Μαζί με τον έρωτά Μου !
Ραβδί άνθισε στον τάφο Του !
Κρίνα φυτρώστε γύρω Του !

Χορός:

Και μαζί ας χορέψουμε  και ας φωνάξουμε:

Ο Βασιλιάς δεν είναι πια βασιλιάς !
Η Βασίλισσα δεν είναι πιά βασίλισσα !
Ο παπάς σταμάτησε να λειτουργεί… 
O Μεγάλος Προφήτης Ζεί !!!

Χρίστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2007

 

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
16 novembre 2007 5 16 /11 /novembre /2007 05:29

 

Vous y dansiez petite fille
Y danserez-vous mère-grand
C'est la maclotte qui sautille
Toutes les cloches sonneront
Quand donc reviendrez-vous Marie
Les masques sont silencieux
Et la musique est si lointaine
Qu'elle semble venir des cieux
Oui je veux vous aimer mais vous aimer à peine
Et mon mal est délicieux
Les brebis s'en vont dans la neige
Flocons de laine et ceux d'argent
Des soldats passent et que n'ai-je
Un coeur à moi ce coeur changeant
Changeant et puis encor que sais-je
Sais-je où s'en iront tes cheveux
Crépus comme mer qui moutonne
Sais-je où s'en iront tes cheveux
Et tes mains feuilles de l'automne
Que jonchent aussi nos aveux
Je passais au bord de la Seine
Un livre ancien sous le bras
Le fleuve est pareil à ma peine
Il s'écoule et ne tarit pas
Quand donc finira la semaine 

Μαρί
Ελεύθερη απόδοση ΧΡ

Όταν θα σημάνει η καμπάνα
Πριν από το δειλινό
Στην όχθη στο ποταμό
Θα ξαναρχίσεις το χορό !
Και μουσική θα πέφτει
Θα πέφτει απ’ τον ουρανό
Αγκαλιά μέσ’στο σκοτάδι
Θάμαστε και οι δυό
Έλα μικρή Μαρία
Εγώ πιο δυνατά θα σ’ αγαπώ
Απαλός, μου είναι ο πόνος
Χιονιού νιφάδα στην καρδιά
Μαλί προβάτoυ, ασήμι στα μαλλιά
Ω Μαρία του πράσινου λιβαδιού
Ω Μαρία του ήρεμου ποταμού
Μετράω τις ημέρες
Πότε θα ξαναδώ
Τα μαλλιά σου τα ξανθά…
Και καθώς περπατώ
Το Σηκουάνα κοιτώ
Ένα παλιό βιβλίο στο χέρι κρατώ…
Ο πόνος μου είναι σιωπηλός
Όπως και ο ποταμός
Οι μέρες κυλούν αργά
Προς το τέλος της βδομάδας … 

Χρίστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2007

 

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article

Greek Poets

«Η νέα αυτή ποίηση είναι πια στη διάθεση όποιου επιθυμεί να την γράψη, και όποιου επιθυμεί να την κάμη με όλη την κυριολεξία της λέξεως αυτής, φτάνει ο ποιητής να μην περιφρονήση τα απλούστατα μέσα που του προσφέρει ο Σουρρεαλισμός, φτάνει να μην ντραπή την ενδόμυχή του αλήθεια, φτάνει να μην κωφεύση στην σουρρεαλιστική φωνή που πάντοτε αντηχεί εντός μας, στη φωνή που είπε τόσο σωστά ο Μπρετόν πως εξακολουθεί να ψάλλη και στις παραμονές του θανάτου και απάνου από τις τρικυμίες».
==============
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
«Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο. Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από ------------.jpgεμένα. Αυτό βέβαια ήταν πολύ αφελές από τη μεριά μου, αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί με είχε σε μια μόνιμη ταραχή, σε μια διαρκή διαμαρτυρία και σ' ένα πολύ γόνιμο παράπονο... Από την άλλη, είχα μια ευγένεια η οποία με κατέστρεψε απολύτως! Εμπόδισε δηλαδή τη ζωή μου να πάρει το δρόμο της. Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω, με το αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα, ότι θα πείραζα, ότι θ' αναστάτωνα των άλλων τη ζωή. Αυτό ήταν μία ήττα. Καθαρή ήττα...».
==============Νίκος Γκάτσος
« Τα σύνορά του ήταν ο ήλιος», έλεγε χθες η Νάνα Μούσχουρη για τον Νίκο Γκάτσο. Καμιά φορά οι ποιητές γεννάνε ποίηση και σε όσους δεν μοιράζονται το ίδιο ταλέντο. Ο Γκάτσος έμαθε στην ίδια και στους άλλους ομιλητές τής χθεσινής συνάντησης πώς να ανακαλύπτουν την ποίηση γύρω τους κι εντός τους.
===============
-----------------.jpg
Στον Νίκο Καββαδία θα είναι αφιερωμένη η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, 21η Μαρτίου. Η καθιερωμένη ετήσια καμπάνια ποίησης του Κέντρου, με εικονογραφημένους στίχους, θα είναι αφιερωμένη στον «Μαραμπού». Οι στίχοι του θα ταξιδέψουν σ' όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ιστότοπος ετοιμάζεται και για τον Καββαδία (www.kavadias.ekebi.gr), με χρονολόγιο, εργογραφία, βιβλιογραφία και επιλογή κριτικών. Ακόμη, έχει ετοιμαστεί ημερίδα αφιερωμένη σ' αυτόν, σε συνεργασία με τις εκδόσεις «Αγρα», με Ελληνες και ξένους ομιλητές. Η ποίηση του Καββαδία θα φτάσει κι αυτή στα σχολεία.+Ω

Athens Poetry Slam!

Ηρθε και στην Ελλάδα. Διαβάστε ΕΔΩ

Αλντα Μερίνι

Αλντα Μερίνι: Μια μικρή οργισμένη μέλισσα - μοναχική.
"Οι ποιητές εργάζονται πάντα τη νύχτα
Οταν ο Χρόνος δεν τους βιάζει
τότε που σβήνει ο θόρυβος του πλήθους
και φτάνει το λυντσάρισμα των ωρών στο τέλος"
(μετάφραση Α.Σελενίδη)

Τσανγκ ντονγκ λι"Η ποίηση είναι κάτι περισσότερο από ένα λογοτεχνικό είδος. Είναι ό,τι είναι αόρατο, ό,τι δεν μπορούμε να λογαριάσουμε με χρηματική αξία... Η ποίηση είναι ο κόσμος, η ζωή. Οσο άσχημη κι αν είναι η εξωτερική ζωή μας, υπάρχει πάντα κάτι το όμορφο μέσα μας. Σίγουρα ζούμε σε μια εποχή όπου η ποίηση αργοπεθαίνει. Μερικοί θλίβονται γι' αυτό, ενώ άλλοι δηλώνουν πως της αξίζει να πεθάνει. Παρ' όλα αυτά, οι άνθρωποι εξακολουθούν να διαβάζουν και να γράφουν ποιήματα. Μας βοηθάνε να δούμε τον κόσμο διαφορετικά"