Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog

Présentation

  • : le blog dokimos par : Christos Roumeliotis
  •   le blog dokimos par : Christos Roumeliotis
  • : Une promenade dans la mer de ma vie
  • Contact

Profil

  • Dokimos

ΠΑΜΕ ΑΛΛΟΥ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ ΧΑΛΚΙΔΑ !
undefined
undefined
undefined
Με το Μωρό την Έλενα και τη Μαρία
<<<>>>
ΠΑΜΕ ΛΙΜΝΗ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ !




ΠΑΜΕ ΙΣΘΜΙΑ






ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΥ ΙΣΘΜΟΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ


ΠΑΜΕ ΑΙΓΙΝΑ
ΑΦΑΙΑ




Αναζητηση

ΠΑΜΕ ΓΙ' ΑΛΛΑ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΦΕ ΣΤΟ ΚΙΒΕΡΙ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ
undefinedundefined
ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΟΥΖΑ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ



ΚΤΗΜΑ
ΖΑΡΟΓΚΙΚΑ - ΑΥΛΙΔΑ



ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ

------000.jpg
1. Η φωτογραφιούλα της 21-03-08 :
Στο κήπο της πολυ-κατ-οικίας
η καρυδιά μονολογεί.
Καλώς ήλθες άνοιξούλα μες τη βροχούλα!

2. Καλοδεχούμενα είναι τα ποιηματάκια σας
ή και τα σύντομα πεζά σας.
Θα συμπεριληφθούν στο blog
κάτω από τη δική σας ετικέττα.

3. Επικοινωνήστε μαζί μου στο e-mail
enneaogdoa.roumeliotis@gmail.com
4. Οι επισκέψεις του χώρου αυτού
μέχρι σήμερα έφθασαν
τους
  25.256 μοναδικούς επι
σκέπτες
που διάβασαν ή είδαν 59.100 σελίδες


Παπαρουνό-τοπος στην Ερέτρια

Θάλασσες - Βασιλείου - Ερέτρια

Η πρασινο-φυλλοφορεμένη καρυδιά
του κήπου μου (22/07/08)
16 décembre 2006 6 16 /12 /décembre /2006 21:24

 




Φωτό: www.enet.gr
Alabana ΗΠΑ 1955: WHITE ONLY!
Greece 2006         : GREEKS ONLY?

Το πρόβλημα αυτό μου φαίνεται ότι είναι πραγματικό. Με γυρίζει λίγο πίσω, δηλαδή ας πούμε το Δεκέμβρη του 1955. Τη χρονιά αυτή ήμουν μόλις δύο χρονών και ο πατέρας μου σίγουρα με είχε δηλωμένο στη Κοινότητα του χωριού μου. Ήμουν ένα νομιμοποιημένο μωράκι που είχε το δικαίωμα να είναι Έλλην ως γεννηθέν από τη διασταύρωση δύο «πιστοποιημένων Ελλήνων»: Του Σπύρου και της Βασιλικής! Το γεγονός αυτό βέβαια με έκανε πολύ περήφανο και ας μην είχα ιδέα από ελληνική ιστορία… Από τότε πολλά χρόνια περάσανε ας πούμε είκοσι και βρέθηκα συ-σπουδαστής με έγχρωμους αλλοεθνής. Και από τότε δεν πέρασαν και πολλά πολλά χρόνια και βρέθηκα συμπολίτης με έγχρωμα ή μη αλλοδαπά μάλλον πιτσιρικάκια που ζούσαν στο άστυ όπως και γώ και πήγαιναν μαζί με τα παιδιά μου στο ελληνικό σχολείο!

Και όπως περνάν τα «υπέροχα χρόνια» με τις μοναδικές εμπειρίες που τόσο τις χαίρουμε ή τις λυπούμαι βλέπω ξαφνικά ένα Διακόσιες Χιλιάδες ! Μπά λέω τι είναι αυτό; Απιστοποίητα μου λένε παιδάκια όμηροι γραφειοκρατών ή ασυνεπών ίσως γονέων! Καλά λέω δεν υπάρχει κράτος να βάλει κάτω τη λογική, στοιχεία και τις έτοιμες εμπειρίες άλλων δημοκρατιών και να αρχίσει να λύνει το πρόβλημα; Γιατί η ιστορία των λαών δεν είναι πρώτη φορά που «παγκοσμιοποιείται» Και σίγουρα θα γεννήσει καμία Ρόζα Πάρκς ή κανένα Απόστολο Παύλο που θα αναλάβει να ξυπνήσει το ανερχόμενο αλλά αδικημένο κατά τα φαινόμενα – επαναλαμβάνω – αυτό κομμάτι της νεότητας και τότε κανένας δεν θα μπορεί πλέον να το αποκλείσει από ό,τι δικαιούται: Να διοικήσει και να διοικηθεί όπως πρέπει. Να εκελεγεί ή να απολαύσει εξουσία βλέπε Αμερική Αγγλία Διεθνείς οργανισμούς… Και είτε το θέλει είτε όχι το ελληνικό κατεστημένο θα το βρεί μπροστά του.

Πείτε λοιπόν το πιστοποιητικό που ζητά «Δελτίο Αφίξεως εις τον Κόσμον τον Ελληνικόν». Μην εμποδίζετε την «ελληνικότητα» να ζευγαρώσει με όσους της προσφέρουν σώμα και πνεύμα οικειοθελώς. Κερδισμένοι και η κοινωνία και το κράτος θα βγούνε! Πέθανε σε ηλικία 92 ετών. Περίπου 50 χρόνια πριν η Παρκς έκανε μια απλή επιλογή και προκάλεσε επανάσταση»… Ο κόσμος πάει μπροστά αργά αλλά σταθερά. θέλω λοιπόν να πιστεύω ότι υπάρχουν σίγουρα κάποια λογικά αυτιά που ακούνε, και διδάσκονται από τις επετείους….


Χρίστος Ρουμελιώτης

Ξαναγυρίζω στη 1η Δεκέμβρη του 1955: Ρόζα Παρκς με ένα απόσπασμα από την Ελευθεροτυπία:«Ηταν μια ημέρα υπέροχη... Τις υπέροχες ημέρες κάνουν οι υπέροχοι άνθρωποι. 1η Δεκεμβρίου 1955. Μισός αιώνας. Αλαμπάμα, Μοντγκόμερι, κεντρική λεωφόρος Κλίβελαντ. Ο λευκός οδηγός του 2857 λεωφορείου, Τζέιμς Μπλέικ, υποδεικνύει σε τέσσερις μαύρους επιβάτες -τρεις άντρες και μία γυναίκα- να δώσουν τις θέσεις τους σε λευκούς. Το επέβαλλε ο νόμος περί φυλετικών διακρίσεων στον αμερικανικό Νότο. Οι τρεις άντρες πειθαρχούν. Η γυναίκα αρνείται. Δώδεκα χρόνια πριν, το 1943, ο ίδιος οδηγός είχε κατεβάσει από το λεωφορείο την ίδια γυναίκα, επειδή ήταν μαύρη. Τώρα, καλεί την αστυνομία. Η παραβάτις συλλαμβάνεται, φυλακίζεται προσωρινά και της επιβάλλεται πρόστιμο 14 δολαρίων...Η Ρόζα Παρκς, αποκ αλούμενη "μητέρα του κινήματος των ανθρώπινων δικαωμάτων"
Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2003

Τόπος τους η πλατεία.........................................
Βλέπε και αυτό το ωραίο άρθρο.... από την Αυγή 1/3/2013
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Διάφορα
commenter cet article
16 décembre 2006 6 16 /12 /décembre /2006 18:05
Δείτε στη κατηγορία Voeux
ευχές και στίχους
από το 2001 μέχρι σήμερα
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Χριστουγεννιάτικα
commenter cet article
12 décembre 2006 2 12 /12 /décembre /2006 19:53

 






Ε
υχές ψηλές ως τον ουρανό A
π' όπου οι σταγόνες της βροχής, Ασταμάτητα γεμάτες ελπίδες Να φτάνουν στο κήπο σας Και να δίνουν ζωή Στα φύλλα στους κορμούς Στους καρπούς και τα λουλούδια ... 
Χρόνια πολλά - Καλές Γιορτές

Αφιερωμένο στη κ.Ευαγγελία Σάκκαλη του 1505 του Αγίου Σάββα με ευχές για ταχεία ανάρρωση.



GOODBYE SIX WELCOME SEVEN 
A tous mes amies et amis A tous mes collaborateurs  A tous et toutes que j’aime autant A tous dans le monde du tourisme et d’hospitalité A tous qui me contactent par e-mail ou over-blog Je présente pour Noel 2006 Mes Meilleurs Vœux de bonheur et santé En esperant aussi que la nouvelle Année 2007 Donnera l’ occasion au monde d’ avoir plusDe la paix de la solidarité et de la prospérité !

Christos Roumeliotis
Athènes jeudi 14 décembre 2006


 


ΑΝΤΙΟ ΕΞΙ ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΕΣ ΕΦΤΑ

 
ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΙΣ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΙΣ ΑΓΑΠΗΤΕΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΙΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΝΥΝ ΚΑΙ ΠΡΩΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ  / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΟΥ /  ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΧΩΡΙΑΝΟΥΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝ-ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ +ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΟΥ /ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ e-ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΙΣ e-ΕΠΙΣΚΕΠΤΡΙΕΣ ΜΟΥ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΕΩΣ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ / ΕΥΧΕΣ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ





 


ΕΥΧΕΣ – ΕΥΧΕΣ – ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ:
ΕΙΡΗΝΗ ΖΩΗ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΟΔΟ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Χρήστος Ρουμελιώτης

12 Δεκεμβρίου 2006
Του Αγίου Σπυρίδωνος


 
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Χριστουγεννιάτικα
commenter cet article
22 novembre 2006 3 22 /11 /novembre /2006 15:13
 

φωτό: Χρίστος Ρουμελιώτης
18-03-2006 Σύλλογος Αγάπης Αμαρύνθου

ΕΝ ΑΜΑΡΥΝΘΩ (*)

Δεν ήξερεν(*) η δόλια μάνα τι την περιμένει…
Δεν φαντάζονταν ποτέ πως εν ριπή «κινητού» μια «κλειστή κοινωνία»
Θα ήταν εις το πAν-ελλήνιον τόΟόσο «ανοιχτή» !
Δεν γνώριζε πως η τηλε-αρπακτικότητα απαιτεί καθημερινά μια νέα Ιφιγένεια
στο βωμό του sex των ώτων και των οφθαλμών κάποιου κοινού
και της τσέπης ορισμένων καναλαρχών !
Εκείνο που ήξερε ήταν ότι το «αλφαβητάρι» και η εργασία
σε συνδυασμό με τη θέληση ήταν οι χάρες της για επιβίωση και υπερηφάνεια.
Και οπλισμένη με αυτές αυτή και η μονάκριβη της κόρη είπαν:

ΟΧΙ στην ταπείνωση ΟΧΙ στο φόβο ΟΧΙ στις μάσκες.
ΟΧΙ στη ζούγκλα, ΟΧΙ στο χαρακίρι… ΟΧΙ στo κτήνoς.

ΝΑΙ στα όνειρα, ΝΑΙ στην Αγάπη, ΝΑΙ στη ζωή
ΝΑΙ στο «πράσινο το παράξενο και την ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ» !

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ(*) τώρα η βιο-πάλη…

Χρίστος Ρουμελιώτης
Αθήνα Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2006

Σημ.
Στοιχεία για το ανωτέρω ποίημα ελήφθησαν από δημοσιεύματα
κυρίως της ελευθεροτυπίας .
Η νεαρά κόρη είναι άριστη μαθήτρια του 20, αγαπά το πράσινο
της αρέσει το παράξενο και όνειρό της είναι να μπεί στην αρχι-
τεκτονική.
(*)= καβαφική φόρμα.
 
 
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Εύβοια
commenter cet article
31 octobre 2006 2 31 /10 /octobre /2006 17:20




Στην άκρη του Κορινθιακού είμαι σπαρμένο
Από τύχη ή αέρα ή πουλί ευλογημένο
Πέρασα ακόμη ένα καλοκαιράκι κουρνιασμένο
Κάτω από χαλίκια, με αρμύρα ποτισμένο.

Και ήρθε το φθινόπωρο
Και συνάμα ο κυρ-χειμώνας
Με τα γλυκά τους τα νερά
Και ήπια και εχόρτασα
Και το κορμάκι μου ξανά όρθωσα
Και άνοιξα τα κίτρινα φτερά μου
Και γύρω γύρω τα παιδιά μου...
Και τα φυλαράκια η γειτονιά μου...

Και ο ήλιος τα πρωϊνά
Με ξυπνά κατά της εφτά
Και του λέω καλημέρα
Καλωσόρισες Ω θεία μέρα
Καλώς ήλθες καλέ μου χειμώνα
Σ' αγαπώ με όλο μου το σώμα
Εδώ είμαι παρέα να σου κάμω
Κι αν θές, λίγο χρώμα να σου βάνω...

Είμαι το θαλασσο-λούλουδο
Που κανέναν δεν ζηλεύω
Και τίποτα από κανέναν δεν ζητώ
Απ΄τον άνθρωπο στο περιβάλλον μόνο, λίγο σεβασμό
Και δεν έχω άλλο να πω, παρά στην φύση και θεό
Για την ύπαρξήν μου ένα μεγΑΑΑλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !

Χρήστος Ρουμελιώτης
Το αφιερώνω στην κυρία Φλώρα Αργυρού
η οποία το άκουσε (τηλεφωνικά) πρώτη
Κοκκώνι Κορινθίας, Τρίτη 31/10/2006
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Φύση
commenter cet article
29 octobre 2006 7 29 /10 /octobre /2006 20:28




Τα θαλασσό-γλυπτα αυτά ξυλο-πτηνά
ευρέθησαν στην ακροθαλασσιά.
Ένα θαλασσο-λούλουδο θέλησε να διεκδικήσει τη συμπάθειά τους
και μπήκε ανάμεσα τους...
Ένα πλαστικό γατάκι απολαμβάνει τον πρωινό ήλιο.
Μια σκουριά διεκδικεί μαζί με το φακό μια(ν) υπερ-αξία.

Χρήστος Ρουμελιώτης Κοκκώνι Κορι(ν)θίας
Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2006
 
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Φύση
commenter cet article
25 octobre 2006 3 25 /10 /octobre /2006 19:31

 


Σήμερα και χτες και προχτές είναι μια μπλε ημέρα.
Η θάλασσα έκλεψε το γαλάζιο του ουρανού και το φόρεσε με τη βοήθεια του ήλιου. Ούτε μια στιγμή όλη την ημέρα ο ήλιος, με τη βοήθεια του ουρανού, δεν θέλησε να την απογοητεύσει… Η Ήρα από το Ηραίον (απέναντι) και ο Ποσειδών την θαύμαζαν.
Οι άνθρωποι την λαχταρούσαν. Πέρα δώθε από το πρωί διέσχιζαν με φανερή ταχύτητα την οριζόντια γραμμή που την χώριζε από τα βουνά. Ρουφούσαν την αύρα της. Σήμερα χτες προχτές είναι μια μπλε ημέρα.Σήμερα αύριο είναι μια καλοκαιριάτικη ελπιδοφόρα μέρα.

Χρίστος Ρουμελιώτης
Αφιερωμένο στη Γιάννα να γίνει γρήγορα καλά.
25/10/2006 7:20 μμ

Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Φύση
commenter cet article
25 octobre 2006 3 25 /10 /octobre /2006 13:33

Γρήγορα περνάν τα χρόνια…

Είκοσι πέντε Οκτωβρίου 1953
Είκοσι πέντε Οκτωβρίου 2006
Βαρκούλες πενήντα τρεις …
Βιαστικές αμέτρητες κωπηλασιές
Αύριο Σήμερα Χτες μία δύο τρεις …
Χτες σήμερα αύριο τρεις δύο μία και άλλες ποιος ξέρει…

Είπα να γράψω ένα ποίημα όπως συνηθίζω τα τελευταία χρόνια στα γενέθλια μου. Πήρα ένα τίτλο που μ’ άρεσε, από τον Ελύτη ο οποίος βρέθηκε στο νέο δίσκο της Αρβανιτάκη – Ξυδάκη που τραγουδά Σαπφώ(*) «γρήγορα η ώρα πέρασε» τον παρα-ποίησα σε «γρήγορα πέρασαν τα χρόνια» και βάλθηκα να μαζεύω υλικό για να γράψω.
Η αρχή δεν ήταν και τόσο δύσκολη. Υλικό μπόλικο από τη ζωή μου. Έλα όμως που με τίποτα δεν συμπυκνωνόταν για να βγει μια ομοιοκαταληξία της προκοπής! Μετά διαπίστωσα πως εκείνο το «πέρασαν» δεν σήμαινε τίποτα. «Πέρασαν» τα χρόνια και που πήγαν; Από πού ήρθαν; Και με μένα θα ασχολούνταν; Τόσοι και τόσοι πάνω στη γη ποιόν να πρωτο-κοιτάξουν; Μήπως τα χρόνια ΜΟΥ; Και καλά δικά μου μόνο είναι; Μήπως με τα χρόνια θέλω να πω η ΖΩΗ; Και σαν ρευστοί που είμαστε, φαίνεται ότι χρειαστήκαμε ένα χρονο-κάλουπο να μπούμε μέσα για να φανούμε (στεραιο-ποιηθούμε) τέλος πάντων. Και με μεγάλη αν-υπομον-η-σία αρχίσαμε να καταναλώνουμε πάσης φύσεως υλική και ά-υλη τροφή για να αποκτήσουμε -χάριν της- την τέλειαν μορφή προκειμένου να βγούμε να ξεφύγουμε από την α-συμετρία και να παρουσιάσουμε μια αξιόπιστη «γεμάτη» με όλα τα «καθώς πρέπει» ΖΩΗ ! Νάτη λοιπόν. Και όποτε μας συμφέρει την προβάλουμε, την μετράμε, την υμνούμε, την …. Και όποτε δεν μας συμφέρει αν και ακριβοπληρωμένη την «θάβουμε» ! Μάλλον εγώ ανήκω στη βήτα κατηγορία γιατί αύριο ή σήμερα δεν θέλω απλώς να γιορτάσω τα γενέθλια μου. Όχι από mar (κούραση). Όχι. Το χρονο-καλουπό μου άβολο δεν είναι. Οποιαδήποτε στιγμή το ανοίγω και βγαίνω. Κάνω μια βόλτα και ξαναμπαίνω. Καλά Χρήστο είσαι εκεί μέσα. Χαμός γίνεται έξω. Δεν βλέπεις; Να μην τρελαθούμε τώρα ! Στο χέρι σου είναι να μην εισπράττεις ό,τι σερβίρεται από δω και από κει διάλεξε. Διαλέγω λοιπόν όχι γενέθλια. Κάποτε τα γιόρτασα έτσι όπως ήθελα. Σήμερα κάτι διάβασα συμπτωματικά στην “LE MONDE DIPLOMATIQUE” και μου έκανε φοβερή εντύπωση. 25 Οκτωβρίου 1956 : Κάποιοι εργάτες και φοιτητές (και σήμερα δάσκαλοι και μαθητές) ξεκινούσανε να δίνουνε φως στη Βουδα-πέστη, στο κόσμο (μέσα από τα conseil de pouvoir – για αληθινή δημοκρατία) και γώ μάλλον –καθ-υπόδειξη- προσπαθούσα να σβήσω δύο φτωχές τρομο-παίζουσες φλογίτσες ! Αν βέβαια τα κηρία συμβολίζουν τα χρόνια (ΖΩΗ) και η φλόγα τα (την) καίει τότε «ορθώς» προσπαθούμε συμβολικά καίγοντάς τα να καθυστερήσουμε τη διαδικασία της φθοράς. Η αντίφαση βέβαια είναι στο ότι τα χρονάκια δεν καίγονται είναι τα ίδια φλόγες… και στο κάτω κάτω να τα κάψουμε από δύο χρονών; Ή πενήντα τριών γιατί; Δεν είμαστε καλά… Αλλού λοιπόν είναι το πρόβλημα. Κάτι άλλο πρέπει να βρούμε να γιορτάσουμε, να υμνήσουμε, να υπογραμμίσουμε έστω… Ίσως πρέπει να ρωτήσουμε τα ίδια τα «χρόνια» δηλ. την «ΖΩΗ» να μας πει ή ίδια ανεπηρέαστα τι είδε και τι της άρεσε από ΜΑΣ και αυτό θαρρετά να το γιορτάσουμε με την πρώτη ευκαιρία πχ στα πλαίσια ενός δείπνου με ασύρτικο κρασί και δέκα επιδόρπια τυριά!
Τέλος μετέτρεψα εκείνο το πέρασαν σε περνάν...

Και τότε τα «Χρόνια» θα πούν: Χρίστο,

Σε γνωρίσαμε αθώο παιδί
Να μη χορταίνεις της μάνας το φιλί
Να παίζεις βόλους στου σπιτιού σου την αυλή
Να μοιράζεσαι με πατέρα κι αδελφό ένα κομμάτι ψωμί

Σε γνωρίσαμε ήσυχο παλικαράκι
Τα θρανία τα βιβλία εντύπωση σου κάνανε λιγάκι
Χώμα πέτρα, δένδρο και νερό, η φύση το χωριό:
Ένα γίνονταν με το παιδί αυτό.

Σου γνωρίσαμε συγγενείς και φίλους συναρπαστικούς
Πλούσιους σε αισθήματα και αξίες, διδακτικούς
Εκτίμηση σου έχουμε λοιπόν πολύ
Γιατί αγάπη για αυτούς τρέφεις πολύ.

Σε είδαμε στα ξένα από περιέργεια να τριγυρνάς
Εικόνες ν’ αποκτάς και πίσω να γυρνάς
Και να ασπάζεσαι με αναφιλητό
Της Ελλαδούλας μας θαλασσίτσα και βουνό

Σε είδαμε στους δρόμους
Με σημαία και παιδί στους ώμους
Τα δίκια σου με πείσμα να διεκδικείς
Και λευτεριά για τον Μαντέλα να ζητείς

Σε είδαμε, σε βλέπουμε εδώ και κεί
Σπίτι λίγο, στη φύση πολύ και στο «μαγαζί»
Ασχολείσαι βλέπουμε και με την …κηπουρική
Τα ίχνη σου αφήνεις και στο ηλεκτρονικό κουτί
Και όποιος τώρα περισσότερα να δει, επιθυμεί
Ελεύθερος είναι ας μπει! Blog: http://dokimos.over-blog.com

Επί-γενέθλειον

Χρόνια χρόνια αθώα
Χρόνια ελεύθερα διεκδικητικά
Χρόνια χρόνια δημοκρατικά
Χρόνια της αγάπης θα σας αγαπώ παντοτινά…

Χρίστος Ρουμελιώτης Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2006 Κοκκώνι Κορινθίας 5:33:48 μμ
(Αφιερωμένο στη Γιάννα να γίνει γρήγορα καλά)

(*) Βλέπε ποίημα «Η Εύα η Χιονάτη και η Σαπφώ»
Την βάρκα την έλεγαν "ΕΙΡΗΝΗ"
Οι πίνακες είναι του Jean Fautrier :
Τete du partisan Budapest 1956
και του Κλαύδιου

Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Ποιήματα
commenter cet article
10 octobre 2006 2 10 /10 /octobre /2006 07:36

Μια βρόχινη μέρα :
Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2006
10:53:10 πμ


 

 

φωτο:enet.gr "Κράτησα τη ζωή μου"

Ζάτουνα Μίκης Κολοκοτρώνης
Σολωμός Χρυσό σπαθί Ελευθερία
«Βροχή: θεία υπόκρουση»

Βρόχινη μέρα: θείο φόντο
Χαρούμενων ανθέων
Και επι-φυλασσομένων …
Η προ-φυλασσομένων ….
Παιχνιδιάρικων δροσο-σταλίδων
Αναπαυομένων επί-φυλλίδων
Αγνώστων εις το ευρύ κοινόν
Ερωτευμένων μεγα-φύλλων
Με τη μητέρα φύση μάνα γή
Ανυπόμονων χορτο-3-φυλλων
Διψασμένων ανεμο-γερμένων πευκο-κορμών
Χαμένων μονο-πατιών

Ω θεία Μ-ουσ-ική
Της ελευθερίας υπόκρουση
Των ψιλο-ορέων άκουσμα
Των ορνέων ανατριχίλα
Της ψυχής μου ανάταση
Μου λείπεις …

Έλα αυτή τη δακρυσμένη ημέρα
Τη λυπημένη
Τη χαρούμενη
Την ελεύθερη
Την απελπισμένη...
 
Το ποίημα αυτό έχει γραφεί
τη μέρα αυτή με αφορμή τη βροχή
και ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας 09/10/06
από τη Ζάτουνα Αρκαδίας
"Διεθνές Κέντρο Μίκης Θεοδωράκης"
και συνοδεύεται από πλήθος φωτο-λουλουδιών
και φωτο-φύλλων της εποχής

Χρήστος Ρουμελιώτης
Κοκκώνι Κορινθίας την ως άνω ημερομηνία και ώρα
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Εποχικά
commenter cet article
7 octobre 2006 6 07 /10 /octobre /2006 07:22


foto: enet.gr


ΝΤΕΡΕΚ ΟΥΟΛΚΟΤ

........................................................

Οι στίχοι του Ντέρεκ Ουόλκοτ είναι ευκρινείς.Διακρίνονται από διάθεση στοχασμού, ο λυρικός τόνος τους αυξομειώνεται, η εικονοποιία του διαθέτει ορίζοντα, ενώ αναλόγως το ποιητικό εγώ, ως πομπός, εξακτινώνεται για να αγγίξει τον οποιονδήποτε ευαίσθητο δέκτη του.

Βασίλης Ρούβαλης 17/10/06 Ελευθεροτυπία

......................................................................................

«Στην ποίηση δεν χρησιμοποιούνται λέξεις όπως ψυχή, δεν υπάρχουν θαυμαστικά, δεν μιλάει από τη θέση ενός ιεροφάντη. Εχω διαβάσει Ελύτη, Σεφέρη και Ρίτσο. Συμπεραίνω ότι έχουμε τα ίδια συμφραζόμενα, τελικά. Ξεκινάμε από τον τόπο, τα ποιήματα σχετίζονται με τη φύση». Ενώ, στην ερώτηση για τη δυσκολία να γράφει κανείς ποίηση σήμερα, προτιμάει να εστιάσει στους νέους Ελληνες ποιητές. Χαμογελάει προτού πει ότι «είναι δύσκολο να είσαι ποιητής στην Ελλάδα καθώς η προσπάθεια να σηκώσεις την πένα σου στο χαρτί μοιάζει με το να σηκώνεις έναν κίονα...».

Ντέρεκ Ουόλκοτ  17/10/06 Ελευθεροτυπία

......................................................

..."Η ποίηση είναι ένας βράχος
Που έκατσε στον βυθό
Κάτω από το γκρίζο το νερό …
Τώρα πια τίποτα δεν της ζητώ …
Μόνο ένα αίσθημα αληθινό
Κανέναν οίκτο, καμιά φήμη, κανένα γιατρικό
……………………………………………………………………….
Σιωπηλή αγαπημένη μου
Ας κοιτάξουμε μαζί κάτω από το γκρίζο το νερό
Της ζωής της πλημμυρισμένης το βυθό …
Το γεμάτο μετριότητα και σκουπίδια.
Βράχοι εμείς να σταθούμε στη ζωή" …

...............................................................

Για τη μετά-τάξη των λέξεων και των στίχων

του από μετάφραση αποσπάσματος ποίηματος του Ντ.Ουόλκοτ

Χρήστος Ρουμελιώτης 07/10/06


Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Ξένοι λογοτέχνες
commenter cet article

Greek Poets

«Η νέα αυτή ποίηση είναι πια στη διάθεση όποιου επιθυμεί να την γράψη, και όποιου επιθυμεί να την κάμη με όλη την κυριολεξία της λέξεως αυτής, φτάνει ο ποιητής να μην περιφρονήση τα απλούστατα μέσα που του προσφέρει ο Σουρρεαλισμός, φτάνει να μην ντραπή την ενδόμυχή του αλήθεια, φτάνει να μην κωφεύση στην σουρρεαλιστική φωνή που πάντοτε αντηχεί εντός μας, στη φωνή που είπε τόσο σωστά ο Μπρετόν πως εξακολουθεί να ψάλλη και στις παραμονές του θανάτου και απάνου από τις τρικυμίες».
==============
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
«Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο. Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από ------------.jpgεμένα. Αυτό βέβαια ήταν πολύ αφελές από τη μεριά μου, αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί με είχε σε μια μόνιμη ταραχή, σε μια διαρκή διαμαρτυρία και σ' ένα πολύ γόνιμο παράπονο... Από την άλλη, είχα μια ευγένεια η οποία με κατέστρεψε απολύτως! Εμπόδισε δηλαδή τη ζωή μου να πάρει το δρόμο της. Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω, με το αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα, ότι θα πείραζα, ότι θ' αναστάτωνα των άλλων τη ζωή. Αυτό ήταν μία ήττα. Καθαρή ήττα...».
==============Νίκος Γκάτσος
« Τα σύνορά του ήταν ο ήλιος», έλεγε χθες η Νάνα Μούσχουρη για τον Νίκο Γκάτσο. Καμιά φορά οι ποιητές γεννάνε ποίηση και σε όσους δεν μοιράζονται το ίδιο ταλέντο. Ο Γκάτσος έμαθε στην ίδια και στους άλλους ομιλητές τής χθεσινής συνάντησης πώς να ανακαλύπτουν την ποίηση γύρω τους κι εντός τους.
===============
-----------------.jpg
Στον Νίκο Καββαδία θα είναι αφιερωμένη η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, 21η Μαρτίου. Η καθιερωμένη ετήσια καμπάνια ποίησης του Κέντρου, με εικονογραφημένους στίχους, θα είναι αφιερωμένη στον «Μαραμπού». Οι στίχοι του θα ταξιδέψουν σ' όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ιστότοπος ετοιμάζεται και για τον Καββαδία (www.kavadias.ekebi.gr), με χρονολόγιο, εργογραφία, βιβλιογραφία και επιλογή κριτικών. Ακόμη, έχει ετοιμαστεί ημερίδα αφιερωμένη σ' αυτόν, σε συνεργασία με τις εκδόσεις «Αγρα», με Ελληνες και ξένους ομιλητές. Η ποίηση του Καββαδία θα φτάσει κι αυτή στα σχολεία.+Ω

Athens Poetry Slam!

Ηρθε και στην Ελλάδα. Διαβάστε ΕΔΩ

Αλντα Μερίνι

Αλντα Μερίνι: Μια μικρή οργισμένη μέλισσα - μοναχική.
"Οι ποιητές εργάζονται πάντα τη νύχτα
Οταν ο Χρόνος δεν τους βιάζει
τότε που σβήνει ο θόρυβος του πλήθους
και φτάνει το λυντσάρισμα των ωρών στο τέλος"
(μετάφραση Α.Σελενίδη)

Τσανγκ ντονγκ λι"Η ποίηση είναι κάτι περισσότερο από ένα λογοτεχνικό είδος. Είναι ό,τι είναι αόρατο, ό,τι δεν μπορούμε να λογαριάσουμε με χρηματική αξία... Η ποίηση είναι ο κόσμος, η ζωή. Οσο άσχημη κι αν είναι η εξωτερική ζωή μας, υπάρχει πάντα κάτι το όμορφο μέσα μας. Σίγουρα ζούμε σε μια εποχή όπου η ποίηση αργοπεθαίνει. Μερικοί θλίβονται γι' αυτό, ενώ άλλοι δηλώνουν πως της αξίζει να πεθάνει. Παρ' όλα αυτά, οι άνθρωποι εξακολουθούν να διαβάζουν και να γράφουν ποιήματα. Μας βοηθάνε να δούμε τον κόσμο διαφορετικά"