Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog

Présentation

  • : le blog dokimos par : Christos Roumeliotis
  •   le blog dokimos par : Christos Roumeliotis
  • : Une promenade dans la mer de ma vie
  • Contact

Profil

  • Dokimos

ΠΑΜΕ ΑΛΛΟΥ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ ΧΑΛΚΙΔΑ !
undefined
undefined
undefined
Με το Μωρό την Έλενα και τη Μαρία
<<<>>>
ΠΑΜΕ ΛΙΜΝΗ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ !




ΠΑΜΕ ΙΣΘΜΙΑ






ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΥ ΙΣΘΜΟΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ


ΠΑΜΕ ΑΙΓΙΝΑ
ΑΦΑΙΑ




Αναζητηση

ΠΑΜΕ ΓΙ' ΑΛΛΑ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΦΕ ΣΤΟ ΚΙΒΕΡΙ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ
undefinedundefined
ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΟΥΖΑ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ



ΚΤΗΜΑ
ΖΑΡΟΓΚΙΚΑ - ΑΥΛΙΔΑ



ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ

------000.jpg
1. Η φωτογραφιούλα της 21-03-08 :
Στο κήπο της πολυ-κατ-οικίας
η καρυδιά μονολογεί.
Καλώς ήλθες άνοιξούλα μες τη βροχούλα!

2. Καλοδεχούμενα είναι τα ποιηματάκια σας
ή και τα σύντομα πεζά σας.
Θα συμπεριληφθούν στο blog
κάτω από τη δική σας ετικέττα.

3. Επικοινωνήστε μαζί μου στο e-mail
enneaogdoa.roumeliotis@gmail.com
4. Οι επισκέψεις του χώρου αυτού
μέχρι σήμερα έφθασαν
τους
  25.256 μοναδικούς επι
σκέπτες
που διάβασαν ή είδαν 59.100 σελίδες


Παπαρουνό-τοπος στην Ερέτρια

Θάλασσες - Βασιλείου - Ερέτρια

Η πρασινο-φυλλοφορεμένη καρυδιά
του κήπου μου (22/07/08)
2 janvier 2006 1 02 /01 /janvier /2006 14:35
H Καρδιά είναι μια ποίηση
Δεν ελέγχεται…

Πλησιάζοντας
Λογοτεχνικά
Τον θάνατο (Pinter)
Βρίσκεις
Πολύ ενδιαφέρουσα τη ζωή

Ένα ποίημα δεν έχει ποτέ τέλος

Ο χορός είναι ποίηση
Αν έχεις να πεις ΚΑΤΙ
Το λες με το σώμα

Η μητέρα μου έδωσε τη ποίηση
Και ο πατέρας μου την εργασία

Ποίηση = το αλατοπίπερο της ζωής
Χρίστος Ρουμελιώτης Kατά καιρούς
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Ποιήματα
commenter cet article
31 décembre 2005 6 31 /12 /décembre /2005 22:48



THE DEAD BODY
(Harold Pinter “Selected poems)

Where was the dead body found?
Who found the dead body?
Was the dead body dead when found?
How was the dead body found?
Who was the dead body?
Who was the father or daughter or brother or uncle
or sister or mother or son of the dead and abadoned body?
Was the body dead when abadoned?
Was the body abadoned?
Was the dead body naked or dressed for a journey?
What made you declare the dead body dead?
Did you declare the dead body dead?
How well did you khow the dead body?
How did you know the dead body was dead?
Did you wash the dead body?
Did you close both its eyes?
Did you bury the body?
Did you leave it abadoneded?
Did you kiss the dead body?

Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

« Mort ».
Où a-t-on trouvé le cadavre ?
Qui a trouvé le cadavre ?
Le cadavre était-il mort quand on l’a trouvé ?
Comment a-t-on trouvé le cadavre ?
Qui était le cadavre ?
Qui était le père ou la fille ou le frère
Ou l’oncle ou la sœur ou la mère ou le fils
Du cadavre abandonné ?
Le corps était-il mort quand on l’a abandonné ?
Le corps était-il abandonné ?
Par qui avait-il été abandonné ?
Le cadavre était-il nu ou en costume de voyage ?
Qu’est-ce qui a fait que ce cadavre, vous l’avez déclaré mort ?
Le cadavre, vous l’avez déclaré mort ?
Vous le connaissiez bien, le cadavre ?
Comment saviez-vous que le cadavre était mort ?
Avez-vous lavé le cadavre ?
Avez-vous fermé ses deux yeux ?
Avez-vous enterré le corps ?
L’avez-vous laissé à l’abandon ?
Avez-vous embrassé le cadavre ?
Traduction Séverine Magois

ΤΟ ΔΗΘΕΝ ΝΕΚΡΟ ΣΩΜΑ Η ΨΥΧΗ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ "ΙΣΧΥΡΟΙ"

Κοίταξα το Σώμα μου : Μου φάνηκε Νεκρό. Αναστατώθηκα. Κοιτάω τη Ψυχή του. Ήταν ακόμη μέσα στο στόμα...  Τι κάνεις εκεί; της λέω. Που πάς; Δεν έχω ολοκληρώσει το έργο μου ακόμα…
Γιατί εγκαταλείπεις τώρα το Σώμα; Σε τι σάρκα και οστά θα δουλέψει τώρα το πνεύμα; Φίλε μου, λέει. Δυστυχώς. Δεν γίνεται τίποτα… Κάτι σαπιο-κύτταρα που δεν ελέγχεις θέλουν να με πετάξουν έξω και πιέζουν αφόρητα να αποχωρήσω. Καλά κάνε τη δουλειά σου ψυχούλα μου σύμφωνα όμως με τους νόμους της φύσης και όχι του άγριου καπιταλισμού! Κοίταξα τις λέξεις μου : Μου φάνηκαν Ζωντανές… Ήσαν όμως πολύ στενοχωρημένες και δεν μιλούσαν καθόλου που θα άφηναν και αυτές το στόμα για πάντα… Αλλά :!: Εμείς δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ το Πνεύμα Σου αγαπητέ Πίν-τερ. Χάρις σ’ αυτό έχουμε κάνει του κόσμου τα ταξίδια! Έχουμε μάθει ξένες γλώσσες! Έχουμε γνωρίσει απλούς και εξαιρετικούς ανθρώπους. Έχουμε ενοχλήσει πολύ τους ισχυρούς και ψυχο-βγάλτες. Όπου και να πήγαμε και έτυχε να μας διαβάσουν ή να μας ακούσουν φίλους αμέσως κάναμε. Κοίταξα τους φίλους μου: Μου φάνηκαν όπως πάντα Αληθινοί: Μη φοβάσαι μου λένε. Το Πνεύμα σου ανεξάρτητα από το τι θα κάνει το Σώμα σου ΔΕΝ πρόκειται να χαθεί.  Όσο η μεγάλη πλειοψηφία των φτωχών και των πονεμένων της γης θα υποφέρει… αυτό θα φουντώνει… Όσο οι δυνατοί προσπαθούν να ξεριζώσουν με τη βία την Ψυχή των αδυνάτων εμείς θα αντιστεκόμαστε και θα πολλαπλασιαζόμαστε μέχρι να κατακυριεύσουμε με τα έργα σου τη γη… Κοίταξα τους «ισχυρούς» : Μου φάνηκαν Νεκροί από τώρα. Είναι θέμα χρόνου… είπα μέσα μου. Να πάρουν οι Άνθρωποι στα χέρια τους τις Τύχες και την Ευτυχία τους… Να τους κλείσουνε για πάντα τα μάτια…

Χρήστος Ρουμελιώτης Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2005---00:22:30

(Traduction non officielle en francais par Christos Roumeliotis)

J’ ai regarde mon Corps: Il m’ apparu Mort.  Je m’ en suis inquiete. Je regarde sa Psyche. (ame) Elle etait encore dans la bouche... Qu’ est que tu fais la ? j’ ai lui dit. Tu va ou ? Je n’ ai pas encore termine mon oeuvre... Pourquoi tu abandonne maintenant le Corps ? Comment mon esprit va travailler sans du chair et des osses ? Mon ami, il dit. Malheuresement. On y peut rien faire... Quelques cellules-pourries qui tu ne les controle pas cherchent te foutrent a la porte et poussent insupportablement de m’ en aller. Bon fais ce que tu veut mon petite-ame mais attention selon les regles physiques et pas celles du capitalisme chauvage ! J’ ai regarde mes mots : Ils m’ ont parrus Vivantes... Mais ils etaient tres genes et ils disaient pas un mot comme ils abadonneraient la bouche pour tout jamais... Mais :!: Cher Pinter nous, jamais, on va abandonner ton Esprit ! Grace a ca nous avons effectue tant des voyages ! Nous avons appris des langues etrangeres ! Nous avons rencontre des gens simples et des gens dinstinguees. Nous avons embete les gens du pouvoir et les psycho-vgaltes La ou on nous sommes alles et on nous a lus ou on nous a entadus nous avons fait des amities tout de suite. J’ ai regarde mes amis : Ils m’ ont parrus comme d’ habitude Vrais : Il faut pas avoir peur ils m’ ont dit. Ton Esprit independemment le chemin que ton Corps va suivre ne va pas se perdre. Tant que la grande majorite des pauvres et des malhereux de la terre souffre autant qu’ il s’ enflamera de colere. Tant que les « puissants » essayent violemment d’ arracher la Psyche des faibles nous nous resisteront et nous nous multiplierons jusqu’ a conquerir avec des tes oeuvres la terre... J’ ai regarde les « puissants » Ils m’ ont parrus Morts de maintenant. C’ est une question du temps. Je me suis dit... Que les gens prennent leur destin et leur bonheur dans leurs mains...  Qu’ ils leur ferment les yeux pour toujours !

Christos Roumeliotis / "Selected poem" /10/01/06 19:34

Find out your mind
Don’t abadon your life
Call your soul in time
To be with your body on line
Close your eyes
To see the blinds
Dress the naked boys
With short words-toys
Kiss your brother twice
And leave hope survive

Christos Roumeliotis
1/11/06 12:07 AM
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Ξένοι λογοτέχνες
commenter cet article
18 décembre 2005 7 18 /12 /décembre /2005 16:36
Κυριακή δεκαοχτώ δωδεκά-του 2 χιλιάδες 5

Η πολύ-α(ε)νθ(ι)η-κή Ομόνοια υποδέχεται φέτος το Χριστό
με οικοδέσποινα την Αθηνά !

Αμέτοχη η Κλαυθμώνος στον κλαυθμό των δέκ(ο)α…
Δηλώνει όμως ικανή να ενώσει όλους τους κόσμους μαζί
«VIVA LA VIDA MUERA LA MUERTE» !

Ο Κολοκοτρώνης
Γιορτάζει και φέτος τα Χριστούγεννα παρέα
με τον Τρικούπη ανταλλάσσοντας SMS πατριωτισμού !

Στο Σύνταγμα ένας περαστικός δρομέας κοιτάζει
παραξενεμένος τη γιορτινή φιέστα
ενώ η Αλίκη διηγείται την ιστορία της
στον περήφανο τυμπανιστή και το ταπεινό ελαφάκι !

Χρίστος Ρουμελιώτης
Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2005
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Διάφορα
commenter cet article
12 décembre 2005 1 12 /12 /décembre /2005 16:39
PICT0084.JPG

















ΧΘΕΣ


Σοκάκια Και Αυλές
Δρόμοι Και φοινικιές
Σιδερένιες Καρδιές
Πόρτες Λέξεις Και Σκεπές
Λουλούδια Και Κρυφές Ματιές
Όλοι όλες όλα : ταχιά Ήρθαν και μου είπανε:
«θέλουμε Να μπούμε Μέσ’ Στο «Χτές»

ΣΚΕΨΕΙΣ

Περιμένοντας το νοικοκύρη (το παραθύρι):
Μου φαίνεται πως δεν θα ξανάρθει
Κλειστό θα μείνω…
Εμάς (τις πέτρες) μας εγκατέλειψε
και χορταράκια τώρα φυτρώσανε εις την κεφαλήν μας…
Ένα σύρμα είναι αρκετό.
Άλλωστε τι έμεινε εκτός από τις αναμνήσεις;
Α-γωνία:
Ποιο άμοιρο άραγε έχει σειρά;
Ο νοικοκύρης με άφησε ανοιχτή:
Έλα μέσα ξένε.
Το κατώφλι σαν πατήσεις δικαίωμα δεν έχεις να μ’ αφήσεις
πριν μια μπουκιά τσιμπήσεις
Και το πόνο σου μου εξιστορήσεις…
Πλίθινο το καλυβάκι
Με κεραμίδια και ένα παραθυράκι
Στην άκρη του δρόμου στέκεται παραπονεμένο
Που ο νοικοκύρης του τόχει ξεχασμένο.
- Φίλε μου σ’ ευχαριστώ. Σώζεις είδος ιστορικό.
Πλίθοι από χώμα είμαι και νερό στη φωτογραφία σου αθάνατο θα γεννώ!
Πόρτες και παράθυρα κλειστά
κρατάν 7σφράγιστα του χρόνου τα μυστικά…
Κεραμίδια στις σκεπές γερτά
Κάνουν όνειρα κι αυτά…

ΜΙΑ ΓΟΥΛΙΑ

Μια γουλιά νερό απόμεινα
και γώ μέσ’ στο πέτρινο βουνό.
Τι άραγε κοιτώ ;
Το πράσινο το κάμπο και μέσ’ από το δένδρο το θεό ;
Το γέρικο το φούρνο το σβηστό;
Μια γουλιά ούζο και νερό θα πιώ και γώ…
Για να θυμάμαι τώρα το παλιό
Εκείνο το καλό καιρό !

Τα ανωτέρω συνοδεύονται με φωτο - από τον
Αγιο Ανδριανό Ναυπλίου

ΧΡ 12/10/05
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Αργολίδα
commenter cet article
22 novembre 2005 2 22 /11 /novembre /2005 19:30



Από αρνί το κεφαλάκι
Και πατσά με πολύ μεράκι
Φίλε σαν θέλεις να γευθείς
Τον Λάμπρο να επισκεφθείς!

Γιορτή κάθε μέρα έχ’ εκεί
Ήχο γλυκό από μπουζούκι κλαρίνο και βιολί
Και του Καζαντζίδη η μετ’-α-φυσική φωνή
Βράδυ αργά βγαίνει από της Ρένας το σιντί!

Στων Καμαρών τα μέρη
Είναι του Λάμπρου το Χειμέρι
Χοίροι, τράγοι, γάλλοι και κοκκόροι
Απ’ την κατσαρόλα φρέσκοι, περνούνε όλοι!

Κι αν κάποιος παραπονεθεί
Ό,τι νόστιμο δεν είναι το φαί
Τιμωρία σκληρή θε να τον βρεί
Τζάμπα να τρώει απ’ το βράδυ ως το …πρωί!!!

Μπάρμπα Λάμπρο, Μπάρμπα Λάμπρο
Στο κουτούκι σου ΜΟΝΟ φίλοι βρίσκουνε απάγκιο
Στο ποτήρι θύμισες και πόνοι πιάνουν άσπρο πάτο
Και η κοιλιά γιατρειά θέλει, μ’ αρνάκι λεμονάτο!

Ε φίλοι χωριανοί!
Ε και σεις περαστικοί!
Γάλλοι του Κάποτε και Ελβετοί!
Μη ξεχνάτε ότι στου Λάμπρου το μαγαζί
Η Κουτάλα είναι ζωντανή!
Και σας περιμένει με γνήσιο φαΐ ΕΣΑΕΙ!

Χρήστος Ρουμελιώτης, Λαμπίρι Αιγίου, Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2005
Χαρισμένο μαζί με τις φωτογραφίες στο μπάρμπα Λάμπρο
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Ποιήματα
commenter cet article
22 novembre 2005 2 22 /11 /novembre /2005 07:30

PICT0023.JPG

Φανταστικός
προ-Χριστουγεννιάτικος
περίπατος στο πρώην ρέμα
του Λεβίδη (Φωκίωνος Νέγρη)

Κυριακή Είκοσι Νοεμβρίου δύο χιλιάδες πέντε Κυκλάδων είκοσι 2 Πολλές κατοικίες με νούμερα,σαν περιστερώνες, ζώνουν το δρόμο. Πολλές ρόδες αυτό-κινήτων, τυλίγουν ασφυκτικά τα πολύ-ακίνητα.

Κυριακή Είκοσι Νοεμβρίου δύο χιλιάδες πέντε Φωκίωνος Νέγρη. Στην “όχθη” του Λεβίδη ένα νέο-κλασσικό αντιστέκεται στην κατ-εδάφιση. Ο τερα-κοτένιος δήμαρχος ευχαριστεί τη δημιουργό
και τους φίλους του. Μια πολύ όμορφη γυναίκα απλώνει τα χέρια της ν’ αγκαλιάσει τ’ όνειρο. Ένας απελπισμένος γλύπτης γράφει στα πόδια της το όνομά του. Μια πηγή κάλεσε σε βοήθεια το μηχανικό να διαιωνίσει την εκ-ροή της. Ένα περιστέρι διάλεξε την θαλπωρή μιας  ψηφιακής φωτογραφίας. Μια μαυροφορεμένη δέχτηκε με ανακούφιση την καλοσύνη ενός πάγκου. Ένας νέος πρόσκοπος συνδέει με μολύβι το κάποτε με την προσδοκία. Ένας ασπρομάλλης αφήνει το τώρα να κυλήσει ανάμέσα στις χάντρες. Τα φύλλα του φθινοπώρου ανέλαβαν την διακόσμηση μιας τοπικής λιμνούλας. Ένα μπουμπουκάκι παρακαλεί τον χειμώνα της γειτονιάς να είναι φέτος πιο γλυκός.
Ένας ευ-κάλυπτος υπερηφανεύεται για την επικοινωνία του με τον …θεό. Ένας δημοτικός φανός αισθάνεται χαρούμενος που φοράει τα γιορτινά του. Ο Κανάρης εγκατέλειψε την Ερέτρια και εγκαταστάθηκε στην πλατεία Κυψέλης. Μια βάρκα που τη λένε ελευθερία πλέει αμέριμνη(;) σε …πολύ-εθνικές συνοικίες. Ένας σκύλος και ένα λιοντάρι προβληματίζονται γιατί …μαρμάρωσαν !!!.
Και ο Σπύρος Μερκούρης απολαμβάνει τις πρόσφατες δάφνες της Αθήνας του 2 χιλιάδες 4 στη μεταθανάτια Τρίτη δημαρχία του!

Κυριακή είκοσι Νοεμβρίου 2ύο χιλιάδες πέντε τέλος περιπάτου !

Περιμένοντας τα Χριστούγεννα
Κίτρινα φύλα στο π. ρέμα πεσμένα
Χέρια σε μια μαγκούρα ακουμπισμένα
Πρόσωπα με το χρόνο συμφιλιωμένα
Περιστέρια στον φανό κουρνιασμένα
Πλατάνια από ουρανό και γη γαντζωμένα
Café-bar με φυλές και νιάτα θερμά μονιασμένα
Σπίτια με παράθυρα γιορτινά στολισμένα
Όλα στη γειτονιά μου αόρατα συν-δεμένα
Εύχονται τα φετινά Χριστού-γεννα
Να είναι χαρούμενα και μαγεμένα
Ειρηνικά και καλο-μαγειρεμένα !

Χρήστος Ρουμελιώτης (52)
Κυκλάδων είκοσι 2
11361 Κυψέλη Αθήνα
Τηλ. 2108813483, κιν. 2673021194
Και η οικογένειά του Γιάννα Χρήστου-Ρουμελιώτη
Σπύρος (17) Ιάσων (15) Και Χρίστος (15)

Σημείωση: Η Φωκίωνος Νέγρη όπου κοντά ζούμε από το 1986 ήταν κάποτε ρέμα γνωστό ως ρέμα του Λεβίδη. Ο τερακοτένιος δήμαρχος είναι ο Νίκος Κοντζιάς και η δημιουργός του περιπλανώμενη ρομαντική γλύπτης Λουκία Γεωργαντή. Ο δημιουργός του γυναικείου γλυπτού είναι ο Μιχαήλ Τόμπρος σημαίνων καλλιτέχνης που φιλοτέχνησε μεταξύ άλλων και μινιατούρα της Νίκης του Παιωνίου κατ’ εντολήν του Ε. Βενιζέλου! Ο μαρμαρωμένος σκύλος είναι κατά πάσα πιθανότητα ο άγνωστος αφανής ήρωας που καταπολέμησε με τη θυσία σου την πείνα στην κατοχή!
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Χριστουγεννιάτικα
commenter cet article
4 novembre 2005 5 04 /11 /novembre /2005 16:32
Η θυσία του Κέϊσι

ΣΤΡΑΤΟ-ΛΟΓΟΣ
Αρχοντά μου αχ! Απόκαμα και ανάσα δεν πήρα να φθάσω ως εδώ!
Όχι απ’ το τρέξιμο. Ούτε φτερά στους ώμους έβαλα! Όχι
Σταματούσα στο δρόμο και στριφογύριζα
Να έρθω να μην έρθω έλεγα
Η ψυχή μου με παίδευε
Που πας κακόμοιρε έλεγε, θα πληρώσεις αν πας
Δεν πας ταλαίπωρε;
Κι αν το μάθει από άλλον ο Μπούς
Και τι δεν θα πάθεις κακομοίρη μου !
Τέτοια γυρνούσαν στο νου μου και αργούσα
Και τόσο δα δρόμος ο δισταγμός μου τον μεγάλωνε.
Στο τέλος όμως με κέρδισε η πίστη στο χρήμα και σε σένα!
Και θα το πω ό,τι είναι και ας μην είναι τίποτα
Ήρθα με την ελπίδα πως ό,τι πάθω τη μοίρας μου γραπτό θα είναι
ΜΠΟύς
Τι έγινε στρατο-λόγε και κάνεις έτσι τι σε τρόμαξε;
ΣΤΡΑΤΟ-ΛΟΓΟΣ
Πρώτα πρώτα θέλω να εξηγηθώ Δεν φταίω γώ γιαυτό.
Εγώ όσο καλύτερα μπορούσα τη δουλειά μου έκανα.
Λαχταριστά κορμιά διάλεξα εκεί κάτω για να πάνε.
Ν’ αντέξουνε στη φωτιά τη ξεραΐλα τα βάσανα και την απονιά.
Πλουσιοπάροχα τ’ ανταλλάγματα που δωσες σε σπουδές παροχές και χρήμα
Όλα τα’ έχω σπείρει!
Αλλά τούτο δώ δεν βλέπω πως να το αποφύγω
Της μοίρας φαίνεται είναι μετρητό
Ίσως και να κρύβεται και κάποιο άδικο από πίσω!
ΜΠΟύς
Στο στόχο σου εσύ και ολόγυρα σε προστατεύω
Φως φανάρι. Δυσάρεστο κάτι κρύβεις!
ΣΤΡΑΤΟ-ΛΟΓΟΣ
Γιαυτό διστάζω
ΜΠΟύς
Πέστο και φύγε
ΣΤΡΑΤΟ-ΛΟΓΟΣ
Το λέω. Ο πόλεμος κεί κάτω συνεχίζεται
Η γή ακόμα διψάει για αίμα παλικαριών
Σιδερένια πουλιά φορτωμένα με τα όπλα «των φόνων» πηγαινοέρχονται ασταμάτητα
Μαύρος καπνός τα μοιρολόγια που βγαίνουν τα φουγάρα των σπιτιών
Οι χήρες κατάρες φορτώνουν τα φορτηγά
Η οργή φουσκώνει τον Ευφράτη επικίνδυνα
Οι σύμμαχοί μας τρέχουν από δω και από κει να μας υπερασπίσουν όπως όπως αλλά πείθουν όλο και λιγότερο
Οι θεοί διαμαρτύρονται ό,τι πολύ τα τραβήξαμε
Οι φίλοι μας λιγοστεύουν
Το Gold Star families for peace απλώνεται
Τα e-mail έχουν πάρει φωτιά η λογοκρισία δεν μπορεί πλέον να τα σταματήσει
Το Λάρι Κίνγκ δεν έχει επιχειρήματα να μας υπερασπίσει
Ο αντίπαλος μας κοστίζει! Από εξαγωγέας μαύρου χρυσού έγινε εισαγωγέας!
Ο Τειρεσίας το είπε ξεκάθαρα:
Αν πάνω στη γη άσπρος σίφουνας κατέβει ξεπεράσατε τα όρια Σταματάτε
Αν πάνω από τη γη μαύρος καπνός αρχίσει να μαζεύεται Σταματάτε
Ο Δίας σπατάλη άσκοπη μισάει και τιμωράει
……………………………………………………………………
Αρχοντά μου! Οι μετρητές άκοπα δουλεύουν μέρα νύχτα.
Φτάσανε στο 2 χιλιάδες!
Αλίμονο τόσα είναι και τα παλικάρια μας που χάθηκαν μέχρι σήμερα εκεί κάτω !
Σημαδιακός αριθμός που άν θυμάσαι πριν από πέντε χρόνια τον γιορτάσαμε για το καλό!
Ελπίδα και πετρέλαιο να είναι γεμάτος!
Μα τον Δία η ακρίβεια δραπανηφόρο άρμα στη χώρα μας και πολλές πόλεις ανοχείρωτες είναι

ΜΠΟύς

Στρατολόγε μη μασάς τα λόγια σου και μην μακρηγορείς.
Δεν σ’ εχω για μαντατοφόρο δεινών ούτε κριτή των έργων μου
Σε πληρώνω για υποσχέσεις να μοιράζεις με το τσουβάλι στους υποτακτικούς μου μόνο!
Πέστο καθαρά τί συμβαίνει; μόνο έτσι θα γλιτώσεις το κεφάλι σου!
ΧΟΡΟΣ

Στρατο-λόγε στρατο-λόγε
Ηρθε η ώρα την ΑΛΗΘΕΙΑ να πεις
Και μα το Δία δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς Δεν θα χάσεις την δουλειά σου
Ο άρχοντας κάτι θα σοφιστεί και δουλειά θα βρεί να σου δώσει
Ακου όμως τούτος ο πόλεμος δεν είναι σαν τους άλλους
Η ενδεκάτη Σεπτεμβρίου μαύρη μέρα για το έθνος σήμανε
Οι εχθροί μας έστειλαν 3 χιλιάδες ψυχές πριν την ώρα τους στον Άδη
Και έσπειραν για πάντα το τρόμο στην καρδιά μας!
Σε κάθε σπίτι φούντωσε ο φόβος της καταστροφής του ανθρώπου από άνθρωπο
Αλίμονο έλιωσαν τα σίδερα από το καυτό αίμα
Και οι κραυγή των αδικοχαμένων ταξίδεψε από δορυφόρο σε δορυφόρο
Και έφτασε αμέσως στα πέρατα του κόσμου
Τέτοιο χτύπημα μόνο ο α-χαλίνωτος Τρόμος θα μπορούσε να φέρει!
Κάτι συμβαίνει
Η θεά της ελευθερίας στην άκρη του πόντου έμεινε βουβή
Τα σημάδια βαθιά στον ορίζοντα για πρώτη φορά τα είδε θολά

Ταλαντώθηκε τότε με την δάδα στο χέρι
Και προσπάθησε να αντιχτυπήσει τα μυτερά πουλιά
Που βγήπαν παγανιά μέσα από τα σύννεφα
Πέρασαν πάνω από κεφάλι της και όρμησαν σαν γύπες
Να κατασπαράξουν το κοπάδι που έβοσκε αμέριμνο στη μυτερούπολη
Η θυσία – φοβάμαι – ήταν προ-συζητημένη από τους θεούς
Μια τέτοια αποκοτιά δεν θα την τολμούσε από μόνος του ο Αρης!
Τα όπλα μας και ο εγωισμός μας πληγώθηκαν αγιάτρευτα
………………………………………………………………………………..
Συναγερμός εσήμανε σ’ όλες τις πύλες του έθνους
Ήμαστε τελικά ανοχύρωτοι;
Ήτανε οι θεοί που χτύπησαν ή ο Δράκος;
Θέλουνε και άλλες θυσίες οι θεοί;
Ο Δράκος τι θα κάνει;
Σε τι φταίξαμε; τι κάναμε;
Φταίει ο Αρχηγός
Οι πολεμο-λόγοι μας τι κάνουνε;
Ποια θα είναι η επόμενη μέρα;
Θ’ αλλάξει η ζωή μας;
Και η Νίκη η τρι-πόθητη τι θέση παίρνει;
Και η Ελευθερία πως νιώθει; προδομένη ή δικαιωμένη;
………………………………………………………………………………..
Στους ναούς της πίστης πολίτες ανάφτε κεριά
Με ολονύχτιες προσευχές απ’ τους θεούς δεήστε
Στων ανθρώπων τα κεφάλια να βάλουνε μυαλά
………………………………………………………………………………..

Να όμως ο Άρχοντας ο Μπούσοντας του Γιώργη ο γιος ο τζιούνιορ
Ο νέος βασιλιάς μας που εις την κεφαλήν του φέρει των θεών τας εντολάς
Και την τύχη μας εις την άκρη του δόρατός του!
Τι θα διατάξει; Τι έχει στο νου του;
Βλέπουμε τους πόλεμο-λόγους σκυφτούς να πλησιάζουν
Άραγε θα μάθουμε;

ΜΠΟύς

Ανδρες Αμερικανέοι
Στο χείλος την έφεραν οι θεοί την πόλιν μας Θάλεγα και το έθνος μας
Αλλά αυτή κρατάει ακόμη γιατί αυτοί το θέλουν
Και εγώ σας κάλεσα μήνυμα έστειλα ξεχωριστά σ’ έναν έναν
Που έμπιστοι του 5ντα-γώνου ανέκαθεν το ξέρω

Χρήστος Ρουμελιώτης
Aθήνα 4/11/2005
Links
http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,dt=17.11.2007,id=23950872



Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Αντι-πολεμικά
commenter cet article
26 octobre 2005 3 26 /10 /octobre /2005 16:29
    

Καπνόν αποθρώσκοντα

Γαλάζια καταχνιά απ’ το σπίτι μου
Το πατρικό μου Αποσπερίτη μου
Θυμάσαι τα στρωτά αγκωνάρια
Και τη καρδιά του από πουρνάρια;

Χιλιόχρονοι άγριοι κέδροι γύρω του
Και το πευκό-δασος που έδινε το μύρο του
Κάτω ε-ξεχύνονταν ο κάμπος
Ως της θάλασσας το θάμπος…

Κι ως το γλυκοφιλούσες άστρο μου
Μαλαματένιο ήταν το κάστρο μου
Και με της πούλιας τα’ αχνοκέρια
Στα γλυκο-θύμητα νυχτέρια
Της μάνας μου ε-κυλούσαν ώρες
Προίκες γνέθοντας στις κόρες
Και κλώθοντάς μας παραμύθια
Κι ω πως φλογό-τρεμαν τα στήθια
Ως μας μολόγα πως δεν πάτησε
Τούρκος στο μέρος μας που κράτησε
Ψηλό-κορφη τη λευτεριά του
Καθώς τα’ ακλάδευτα κλαριά του…

Μα τώρα οι Γερμανοί το σπίτι μου
Της ροδ-αυγής μου το φεγγίτη μου
Κατά-καψαν καλό μου αστέρι
Και μοσκο-βόλαγε τα’ αγέρι
Καθώς μου λεν
απ’ τα δοκάρια του τα κέδρινα
Και τα’ γκωνάρια του σωριάστηκαν παλικάρια

Και πάει η ψυχή του η πουρναρίσια
Στα γαλαζόλευκα τα μέρη
Και ω τον καπνό ψυχή που βγαίνει
Απ’ τη καρδιά του τη λιωμένη
Να 'βλεπα και να ρουφούσα τα’ άρωμα
Κέδρου και πουρναριού ζευγάρωμα
Και εντός μου να μπει το άγιο σπίτι
Το πατρικό μου καλέ μου Αποσπερίτη 

 
Γιάννης Κουτσοχέρας

Τιμή σε σένα Γιάννη Κουτσοχέρα
Χρωστά η Ελλάδα πέρα ως πέρα…

Γιάννη με την χρυσή σου χείρα
Έβαλες την Ζήρια στην ιστορία
Για να την ενθυμούνται οι σκέπτες
Και να δακρύζουν οι καθρέπτες (δέκτες)
Σαν βλέπουνε τη μαστοριά
Οι μαθητές σου στα σκολειά!

Γιάννη της Ζήριας τα παιδιά
Πάντα θα σ’ αγαπούνε
Και παντοτινά θα κατοικούνε
Μες στο δικό σου το σκολειό
Πιο κάτω από το σπίτι σου της ιστορίας το παντοτινό…
Αποσπερίτη της Ελλάδας κρυφό,
Που φέγγει κάθε λεύτερο μυαλό

Χρήστος Ρουμελιώτης Ζήρια 26/10/05

Πάντα να πολεμάς και ν' αντιστέκεσαι,
κι ας μένεις μόνος.
Μονάχος έρημος γαλήνιος
να πολεμάς για το καλό του Ανθρώπου.

Και στους πολλούς και στους λίγους, ν' αντιστέκεσαι
κρατώντας την ψυχή σου φλεγόμενη βάτο
για φως, πάντα για φως, για το καλό του Ανθρώπου.

Να πολεμάς με το γνωστό και το άγνωστο,
με την κακή και την καλή τη μοίρα.
και με τους άπονους θεούς
και τους απάνθρωπους ανθρώπους.
Πάντα να πολεμάς και ν' αντιστέκεσαι.
Κι όλο για το καλό - το φως του Ανθρώπου

Γιάννης Κουτσοχέρας

Τιμή στον Γιάννη Κουτσοχέρα.
Ο Δήμαρχος Ερινεού καλεί την Κυριακή 19 Μαΐου 2002 και ώρα 11:00 π.μ. στην πάνδημο συγκέντρωση στο Δημοτικό Σχολείο Ζήριας, το οποίο μετονομάζεται σε ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΖΗΡΙΑΣ «Γιάννης Κουτσοχέρας» , τιμώντας τον ποιητή, διανοητή και άνθρωπο που διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα σε αυτό το σχολείο και θα γίνουν αποκαλυπτήρια της προτομής του.
Ο Γιάννης Κουτσοχέρας διακρίθηκε για την μεγάλη ποίηση που μας κληροδότησε, για το ήθος του και την πανανθρώπινη αγαθοποιό δράση του.
Βαθυστόχαστος διανοητής πορεύθηκε ενεργά τον πολυτάραχο 20ο αιώνα και γονιμοποίησε με τόλμη και ιδεολογική πνοή ό,τι άγγιξε στο διάβα του. www.filofimos.gr
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Ελληνες λογοτέχνες
commenter cet article
25 octobre 2005 2 25 /10 /octobre /2005 19:43
Ο ΞΕΠΕΣΜΕΝΟΣ ΔΕΡΒΙΣΗΣ

Στου δρόμου την άκρη
Στης ζωής τη μέση
Στων φαναριών το φως
Στων αυτό-κινήτων το μπρος
«Κοιτάζω σαστισμένος
Ποιος φακός δίνει σημασία
Για του καρβελιού μου την α-αγωνία»;
………………………………………………….
Είπα να φύγω
Θα ξαναγυρίσω όμως
Ένα βράδυ στη στοά του βιβλίου
Ή Στα φανάρια του δρόμου
Δεν έχει σημασία
Εγώ ή αυτός
Με το άκουσμα του Νάϊ
Για να κατά-κάτσει η αιθάλη
Που παρά την θέλησή μου
Εισχωρεί εις την ψυχήν μου
Ευτυχώς
Η α-γωνία είναι δίφυλλη
Διαλέγεις και παίρνεις
Η τη μέσα πλευρά που σε προστατεύει
Ή σε στριμώχνει όπως το πάρεις
Ή την έξω μεριά όπου επιλέγεις
Την μία ή την άλλη κατεύθυνση!
Η το χάος πίσω από την αιχμή της !
Θα εκτεθώ στον εαυτό μου αν δεν φύγω!
Διαλέγω στη τύχη μια χρονική α-γωνία
Καλώ τις νότες του Νάϊ να με συνοδεύσουν
Το θυμίαμά τους κυριεύει την ατμόσφαιρα
Τα ώτα μαγεύονται
Τα επίθετα και οι μετοχές ξε-χύνονται
Πλημμυρίζουν στα τύμπανα.
«ήμερον, ταπεινόν, πράον, φιλάνθρωπον»
Είπα να φύγω
Θα ξαναγυρίσω όμως
Ένα μεσημέρι στις δώδεκα και δεκαεννέα
Στα φανάρια του δρόμου
Πουλώντας μαντηλάκια
Αθώο χαρτί
Απαλό σαν χάδι
Ικανό να απαλύνει το πόνο
Να ζήσει ακόμη και ένα ξεπεσμένο βεζίρη!
«ήμερον, ταπεινόν, πράον, φιλάνθρωπον
Γωνία ή Α-γωνία
Δεν έχει σημασία
Διαλέγεις και παίρνεις
Προτιμώ και τα δύο
Επίθετα και μετοχές
Έχουν γίνει ένα με τις νότες του Νάϊ
Ανεβαίνουν στον ουρανό
Για να αιωνο-ποιηθούν μαζί με τον Λούη
Παραμονές των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων
«Φωνή εκ βαθαίων ανεβαίνουσα
Ως ρύαξ, ως άχνη, ως ατμός
Ως θρήνος ως πάθος ως μελωδία
Ως αύρα νυχτερινή,
Πραεία, μειλιχία, άδολος,
Αρριχωμένη εις τας ριπάς,
χορδίζουσα το αχανές,
ικετεύουσα το άπειρον,
παιδική, άκκακος, ελισσομένη
φωνή παρθένου μοιρολογούσης,
μινύρισμα πτηνού χειμαζομένου,
λαχταρούντος την επάνοδο του έαρος…»
Είπα να φύγω
Θα ξαναγυρίσω όμως…
Δεν πήγα μακριά…
…………………………………………….
Κάποιος με ακολουθεί
Στην Αιγείρα
Στο φεγγάρι…………..
Το «ήμερον» και το «ταπεινόν»
το «πράον» και το «φιλάνθρωπον»
όπως θα έλεγε ο Παπαδιαμάντης!

Χρήστος Ρουμελιώτης
Αθήνα 25/10/2005
Τρίτη, 25 Οκτωβρίου
8:41 πμ

Παρουσίαση 21/10/05 (20h00) στη Στοά του Βιβλίου του διηγήματος του Παπαδιαμάντη

Το διήγημα «Ο ξεπεσμένος Δερβίσης» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη έδωσε τη δημιουργική αφορμή στον εικαστικό Δημήτρη Μοράρο για μια έκδοση με 15 ζωγραφικά έργα του (εκδόσεις Μυγδονία). Πρόκειται για το δεύτερο πόνημά του που εντάσσεται στη σειρά «Εικαστική σπουδή στον Παπαδιαμάντη» και περιλαμβάνει επιπλέον, εκτός από τα έργα, έναν ψηφιακό δίσκο με αφήγηση του Θωμά Κοροβίνη και μουσική συνοδεία του Μάρκου Σκούλιου. Η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει αύριο Παρασκευή (8.00 μ.μ.) στην αίθουσα της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας (Στοά του Βιβλίου, Πεσμαζόγλου 5) με συντονιστή τον Σταύρο Ζουμπουλάκη και εισηγητή τον Στέλιο Παπαθανασίου.Ο Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλος γράφει στον επίλογο ότι το συγκεκριμένο αθηναϊκό διήγημα του Παπαδιαμάντη, «...δημοσιευμένο τον Ιανουάριο του 1896, χρονιάς των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων, δεν είναι, ακόμη και σήμερα, δυσανάγνωστο. Ωστόσο, θα έβγαινε κερδισμένος ο αναγνώστης αν διάβαζε μαζί με το διήγημα και το ιδιότυπο παπαδιαμαντικό δοκίμιο "Αι Αθήναι ως ανατολική πόλις", γραμμένο, όπως φαίνεται, κοντά κοντά με τον "Ξεπεσμένο Δερβίση" και δημοσιευμένο τον ίδιο χρόνο στο μεγάλο λεύκωμα "Η Ελλάς κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνας του 1896", που εξέδωσε ο Βλάσης Γαβριηλίδης».Στην παρουσίαση του βιβλίου θα συμμετέχουν επίσης ο Θ. Κοροβίνης και ο Μ. Σκούλιος, ενώ θα λειτουργεί έκθεση με τα πρωτότυπα έργα ακουαρέλας του Δημήτρη Μοράρου. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 20/10/2005
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Ελληνες λογοτέχνες
commenter cet article
20 octobre 2005 4 20 /10 /octobre /2005 22:41
Στου δάσους τη σιγαλιά
Κελαηδάν αμέτρητα πουλιά
Κυκλαμινάκια στη σειρά
Λένε τα δικά τους μυστικά

Πανύψηλα πεύκα από ψηλά
Τα παρατηρούνε σιωπηλά
Κι αυτά με τη μουσουδίτσα τους σκυφτά
Κοιτάν το χώμα σκεφτικά

Παρέα κάνουνε διό-διό εις την σκιά
Μόνα-χούλια τους μένουνε μερικά
Πουλάκια τους κάνουνε όμως συντροφιά
Με ήχους που ξέρουνε μόνο αυτά

Κυκλαμινάκια μέσ’ στο δάσος μοναχά
«Δάσος» νιώθουνε και αυτά
Πάνω σε μια πατάτα στριμωχτά
Χαίρονται του φθινοπώρου τη δροσιά

Κυκλαμινάκια μια σταλιά
Και άλλα λουλουδάκια τόσα δά
Αγάπη φυλάει η κυρά μες στη καρδιά
Και τα περιμένει και τα λαχταρά!

Χρήστος Ρουμελιώτης
Λαμπίρι
2:25:55 μμ
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Φύση
commenter cet article

Greek Poets

«Η νέα αυτή ποίηση είναι πια στη διάθεση όποιου επιθυμεί να την γράψη, και όποιου επιθυμεί να την κάμη με όλη την κυριολεξία της λέξεως αυτής, φτάνει ο ποιητής να μην περιφρονήση τα απλούστατα μέσα που του προσφέρει ο Σουρρεαλισμός, φτάνει να μην ντραπή την ενδόμυχή του αλήθεια, φτάνει να μην κωφεύση στην σουρρεαλιστική φωνή που πάντοτε αντηχεί εντός μας, στη φωνή που είπε τόσο σωστά ο Μπρετόν πως εξακολουθεί να ψάλλη και στις παραμονές του θανάτου και απάνου από τις τρικυμίες».
==============
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
«Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο. Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από ------------.jpgεμένα. Αυτό βέβαια ήταν πολύ αφελές από τη μεριά μου, αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί με είχε σε μια μόνιμη ταραχή, σε μια διαρκή διαμαρτυρία και σ' ένα πολύ γόνιμο παράπονο... Από την άλλη, είχα μια ευγένεια η οποία με κατέστρεψε απολύτως! Εμπόδισε δηλαδή τη ζωή μου να πάρει το δρόμο της. Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω, με το αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα, ότι θα πείραζα, ότι θ' αναστάτωνα των άλλων τη ζωή. Αυτό ήταν μία ήττα. Καθαρή ήττα...».
==============Νίκος Γκάτσος
« Τα σύνορά του ήταν ο ήλιος», έλεγε χθες η Νάνα Μούσχουρη για τον Νίκο Γκάτσο. Καμιά φορά οι ποιητές γεννάνε ποίηση και σε όσους δεν μοιράζονται το ίδιο ταλέντο. Ο Γκάτσος έμαθε στην ίδια και στους άλλους ομιλητές τής χθεσινής συνάντησης πώς να ανακαλύπτουν την ποίηση γύρω τους κι εντός τους.
===============
-----------------.jpg
Στον Νίκο Καββαδία θα είναι αφιερωμένη η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, 21η Μαρτίου. Η καθιερωμένη ετήσια καμπάνια ποίησης του Κέντρου, με εικονογραφημένους στίχους, θα είναι αφιερωμένη στον «Μαραμπού». Οι στίχοι του θα ταξιδέψουν σ' όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ιστότοπος ετοιμάζεται και για τον Καββαδία (www.kavadias.ekebi.gr), με χρονολόγιο, εργογραφία, βιβλιογραφία και επιλογή κριτικών. Ακόμη, έχει ετοιμαστεί ημερίδα αφιερωμένη σ' αυτόν, σε συνεργασία με τις εκδόσεις «Αγρα», με Ελληνες και ξένους ομιλητές. Η ποίηση του Καββαδία θα φτάσει κι αυτή στα σχολεία.+Ω

Athens Poetry Slam!

Ηρθε και στην Ελλάδα. Διαβάστε ΕΔΩ

Αλντα Μερίνι

Αλντα Μερίνι: Μια μικρή οργισμένη μέλισσα - μοναχική.
"Οι ποιητές εργάζονται πάντα τη νύχτα
Οταν ο Χρόνος δεν τους βιάζει
τότε που σβήνει ο θόρυβος του πλήθους
και φτάνει το λυντσάρισμα των ωρών στο τέλος"
(μετάφραση Α.Σελενίδη)

Τσανγκ ντονγκ λι"Η ποίηση είναι κάτι περισσότερο από ένα λογοτεχνικό είδος. Είναι ό,τι είναι αόρατο, ό,τι δεν μπορούμε να λογαριάσουμε με χρηματική αξία... Η ποίηση είναι ο κόσμος, η ζωή. Οσο άσχημη κι αν είναι η εξωτερική ζωή μας, υπάρχει πάντα κάτι το όμορφο μέσα μας. Σίγουρα ζούμε σε μια εποχή όπου η ποίηση αργοπεθαίνει. Μερικοί θλίβονται γι' αυτό, ενώ άλλοι δηλώνουν πως της αξίζει να πεθάνει. Παρ' όλα αυτά, οι άνθρωποι εξακολουθούν να διαβάζουν και να γράφουν ποιήματα. Μας βοηθάνε να δούμε τον κόσμο διαφορετικά"