Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog

Présentation

  • : le blog dokimos par : Christos Roumeliotis
  •   le blog dokimos par : Christos Roumeliotis
  • : Une promenade dans la mer de ma vie
  • Contact

Profil

  • Dokimos

ΠΑΜΕ ΑΛΛΟΥ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ ΧΑΛΚΙΔΑ !
undefined
undefined
undefined
Με το Μωρό την Έλενα και τη Μαρία
<<<>>>
ΠΑΜΕ ΛΙΜΝΗ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ !




ΠΑΜΕ ΙΣΘΜΙΑ






ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΥ ΙΣΘΜΟΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ


ΠΑΜΕ ΑΙΓΙΝΑ
ΑΦΑΙΑ




Αναζητηση

ΠΑΜΕ ΓΙ' ΑΛΛΑ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΦΕ ΣΤΟ ΚΙΒΕΡΙ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ
undefinedundefined
ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΟΥΖΑ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ



ΚΤΗΜΑ
ΖΑΡΟΓΚΙΚΑ - ΑΥΛΙΔΑ



ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ

------000.jpg
1. Η φωτογραφιούλα της 21-03-08 :
Στο κήπο της πολυ-κατ-οικίας
η καρυδιά μονολογεί.
Καλώς ήλθες άνοιξούλα μες τη βροχούλα!

2. Καλοδεχούμενα είναι τα ποιηματάκια σας
ή και τα σύντομα πεζά σας.
Θα συμπεριληφθούν στο blog
κάτω από τη δική σας ετικέττα.

3. Επικοινωνήστε μαζί μου στο e-mail
enneaogdoa.roumeliotis@gmail.com
4. Οι επισκέψεις του χώρου αυτού
μέχρι σήμερα έφθασαν
τους
  25.256 μοναδικούς επι
σκέπτες
που διάβασαν ή είδαν 59.100 σελίδες


Παπαρουνό-τοπος στην Ερέτρια

Θάλασσες - Βασιλείου - Ερέτρια

Η πρασινο-φυλλοφορεμένη καρυδιά
του κήπου μου (22/07/08)
27 mai 2005 5 27 /05 /mai /2005 23:09
«Φεγγαροβραδιά»

Εκεί, στη Φτέρη η Μαρία περνά το καλοκαίρι …
Μια νύχτα μήνυμα της στέλνει το πιο λαμπρό αστέρι :
«Μαρία απόψε να ξενυχτίσω θέλω, στη δική σου τη ποδιά
Θέλω μια χάρη όμως να ζητήσω : γράψε τη «Φεγγαροβραδιά»
Τριάντα πέντε στίχοι να μου κάνουν θέλω συντροφιά!
Να μ’ αγκαλιάζουν και να με χαϊδεύουνε παντοτινά
Να με τραγουδούν τα κύματα κάτω στην Αιγιο-γιαλιά
… και να ακουγόμαστε πέρα ως πέρα μέχρι τη Συκιά ….»!
ΧΡ Παρασκευή, 27 Μαΐου 2005 8:11:05 πμ
-----------------------------------------------------------------
Ξενυχτάμε στην πλαγιά του βουνού με τ' άστρα
με το αγέρι, τα έλατα, με τα μύρια φώτα
κάτω εκεί μακριά της πολιτείας,
με τ' ογρό της θάλασσας λάμπισμα και με όλες
τις κορφές περίγυρα των βουνών. Σωπαίνει
κουρασμένη η λάλα συντροφιά. Σωπαίνει
σα να περιμένει. Ξαφνικά
«α!» γεμίσαν τ' άπληστα στόματα. Προβάλλει
πέρα απ' τα σκοταδερά βάθια ένα φεγγάρι
ρέπιο και πυρό.
Τι αργά που κινιέται.
Κι όπως τον ουράνιο δρόμο του σιγαλά κερδίζει
όμοια τη χλωμάδα του ξαναβρίσκει αγάλι.
Χαρωπά κι ανίδεα γέλια ξεπετιώνται
κι ο καθένας λόγια απλά ρίχνει χαιρετώντας.
Αλλοι τ' ονομάζουνε του χάρου το δρεπάνι
άλλοι τόξο του έρωτα όλ' άστοχα λόγια.
Και 'γω που άθελα σιωπώ βρίσκω την καρδιά μου
στο πυρό και ρέπιο αυτό μυστικό φεγγάρι.
(άκαιρο τριαντάφυλλο κάπου έχει μαδήσει.
Η πληγή του μαρασμού σα ζωή και χάρος)
Την καρδιά μου που κι αυτή κάθε που προβάλλει
στης αγάπης τον πλατύν ουρανό πυρώνει
ως που σιγαλά να 'ρθει στο μοιραίο της δρόμο
κ' ήσυχα την όψη της τη χλωμή να πάρει.
(Εσύ να 'σαι στο γιαλό τάχ' αυτή την ώρα;)
Με τρελαίνει ξαφνικά μια ιδέα: να πάρω
του καημού απλώνοντας μαγικά τα χέρια
και να ρίξω στο γιαλό, στα ονειροδαρμένα
μάτια σου μπροστά, πυρό το λειψό φεγγάρι.
Να το ιδείς τα κύματα να το πανεφέρνουν
να το ιδείς πώς σιγαλά όσο πάει χλωμιάζει
κι ολοένα πιο πολύ την πληγή του δείχνει,
καθώς φεύγει κι έρχεται παίζοντας τη θλίψη
να 'βλεπα αν θα σου 'φτανε η συλλογή να νιώσεις
πως 'κει κάτω σου 'στειλα την καρδιά μου απόψε.
Μαρία Πολυδούρη
Φτέρη Αιγίου, 28 Ιουλίου 1926
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Ελληνες λογοτέχνες
commenter cet article
23 mai 2005 1 23 /05 /mai /2005 23:14

Image/Πίνακας Βολανάκη: Η Απόβαση του Καραϊσκάκη στο Φάληρο

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ
(Ατέλειωτος Διάλογος)
Η Αθηνά ο Γιάννης Γκούρας και ο Γεώργιος Καραϊσκάκης

Αθηνά:
Γιάννη ακούω φασαρία εκεί κάτω, τι συμβαίνει στο ναό μου;

Γιάννης (Γκούρας): Ω ελαιο/αναθρεμμένη μου θεά !
Βρασμός μεγάλος στη Ρούμελη και στο Μοριά!
Ξεσηκώθηκε ο λαός και η εκκλησιά!
Να τινάξει θέλει στον αέρα, με στήθια και μπαρούτη, τη σκλαβιά!
Καλά μαντάτα στέλνει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός !
Έτοιμος δηλώνει και ο Κολοκοτρώνης ο Τρομερός!
Ο Διάκος θυσία θα γίνει ζωντανός!
Ο Θούριος του Ρήγα φουντώνει τις ψυχές!
Ψηλά ο σταυρός ! θα νικήσουμε ! Πρώτα ο θεός!
Ένα βήμα πίσω δύο βήματα μπρος!
Ο βράχος Σου είναι ιερός!

Αθηνά:
Φρούραρχε Γιάννη σου’ ‘χω εμπιστοσύνη!
Ο Περικλής θέλω ήσυχος να μείνει !
Στην οικία της Ιστορίας του Τούρκος να μην ποδίσει
Δεν θέλω να την μαγαρίσει !
Πέστου Γιώργη μόνο να μην σ’ αφήσει!

Γιάννης (Γκούρας) :

Έννοια σου μεγαλειοτάτη ο μέγας της Ρούμελης αρχηγός
Με τα παλικάρια του και τη παλικαριά του από ξηρά και θάλασσα
Μέχρις εσχάτων θα με στηρίξει!
Εγώ τώρα, με το συμπάθιο βέβαια,
Πάω στη Παναγιά να προσευχηθώ,
Και μετά στη μάχη να ριχτώ
Γιατί στη μέση μας έχουν βάλει οι Τουρκαλάδες
Και νιώθω Οδυσσέας στις Συμπληγάδες!

Γιώργης (Καραϊσκάκης):
Αθηνά μου από τους σοφούς πιο σοφή
Των Ελλήνων πορθητών της Τροίας πετυχημένη συμβουλεύτρια ζηλευτή
Το δίκιο με το μέρος τίνος είναι βλέπεις αυτή τη στιγμή
Τετρακόσια χρόνια το γένος πίστη και υπομονή έδειξε τρομερή
Το σταυρό σου κάνε και όποιον θεό θέλεις για βοήθεια κάλεσε και Εσύ
Την Ακρόπολη ζωντανός ο Γιώργης δεν θ’ αφήσει ποτέ να παραδοθεί!
…………………………………….
Είπεν ο Γιώργης και ως βροντή από το στόμα του βγαίνει διαταγή!
«Νέοι Λεωνίδες εθελοντές ! ή ΤΑΝ ή επί ΤΑΣ στην μάχη εμπρός με ορμή»!

ΧΡ/Αίγιο/23/5/2005
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans 25η Μαρτίου
commenter cet article
21 mars 2005 1 21 /03 /mars /2005 23:22
Νύχτες Νείλου !
(Ημέρες Ποίησης)

Μια πλουμισμένη βερικοκιά έδωσε την ιδέα!
Ένα πορώδες και άκρως ρομαντικό γιασεμί την συνέλαβε και την παρέδωσε στον Έλληνα Jean Claude !
Το γυάλινο φεγγάρι ανέλαβε να αναδεύσει με τις χρυσές του αχτίνες την διαδικασία !
Τα νεροκάλαμα μόλις κατάλαβαν τι θα γινόταν, θρόισαν χαρούμενα τα φυλλώματά τους, δείχνοντας απέραντη ικανοποίηση και ετοιμάστηκαν να πάρουν μέρος στη μυσταγωγία!
Μία ευγενέστατη ίριδα έτρεξε να ειδοποιήσει τον Πικάσο για να χρωματίσει την ιδέα !
Τον νέο διαδόθηκε ταχύτατα από φύλλο σε φύλλο από καρπό σε καρπό από άνθος σε άνθος από ρίζα σε ρίζα…

Το κίτρο και η νερατζιά
Το γκρέϊπφρούτ και η πορτοκαλιά
Το πεύκο και το μπαχάρι
Ο λωτός και το λιβάνι
Το μάγκο και η λαντάνη
Η νερόλη και η σινδόλη
Το σάνδαλο και το κάρδαμο
Το χασίς και το νούφαρο

Ένιωσαν περήφανα που τα εκχυλίσματά τους επιλέχθηκαν από τον νέο μάγο να χαρίσουν τη ψυχή τους στο νέο άρωμα !
…………………………………… να μπει στο όνειρο!
Χρήστος Ρουμελιώτης
Από Κυριακή προς Δευτέρα 21/3/05
05:24
Αφιερωμένο στον Jean Claude!
Κείμενα Στάθη Τσαγκαρουσιάνου φωτό Ελευθεροτυπία 19/3/05
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Ελληνες λογοτέχνες
commenter cet article
14 mars 2005 1 14 /03 /mars /2005 23:25
Απόκριες 2005

Τώρα πού έρχεται η άνοιξη
Έρχονται και οι αποκριές
Με τις Διονυσιακές γιορτές
Με του παπάδες στις τριβές
Και στα εδώλια δικαστές !

Τώρα που έρχεται οι άνοιξη
«Γλυκείς είναι οι πειρασμοί»
του Παραδείσου εις την Γη
Ιερωμένοι και δικαστικοί
Άνθρωποι ωχ αδελφέ είναι και αυτοί… !

Τώρα που έρχεται η άνοιξη
Οι γυναίκες έχουνε γιορτή
Οχτώ του Μάρτη θέλουν
Κάθε μέρα, αγάπη και στοργή !

Τώρα που έρχεται η άνοιξη
Οι γυναίκες σκορπάνε χαμόγελα
Γλυκά, κι ανθισμένα περιμένουνε
Οι άνδρες τα δικά τους, τα φιλιά… !

Τώρα που έρχεται οι άνοιξη
Δανείστηκα τις ανωτέρω δύο «στροφές»
Από ένα άλλο πρόσφατο ποίημα μου
Για να διακοσμήσω το καλυμμαύχι μου !

Τώρα που έρχεται οι άνοιξη !
Οι μυγδαλιές μας περιμένανε ανθισμένες στην άκρη του δρόμου της Νεμέας !
Οι πορτοκαλιές χαιρόντουσαν και πάλι τις πράσινες φορεσιές τους στο Αργολικό !
Ο μπάρμπας Κώστας άνοιξε και πάλι τη φελάδα του και είπε δύο ιστορίες !
Ο οίνος του ήταν άκρατος και αφαρμάκωτος !
Οι «κότες» του Αριστοφάνη ηγήθηκαν στο καρναβάλι του Ναυπλίου !
Ένα προφυλακτικό ήθελε να πάρει μέρος στη παρέλαση !
Το ιστορικό πάρκο του σταθμού του Ναυπλίου ήταν λίγο …κοτέτσι !
Η Σχολή Καλών Τεχνών (δεν) έκανε την εμφάνισή της !
Το δικαστικό μέγαρο και το Ξενία κραύγαζαν τις κραυγαλέες οικο-παραβάσεις !
Αλλά δεν τα άκουγε κανένας !
Πήραμε το δρόμο επιστροφής χωρίς φανάρι !
Ο Δίας ένιωθε περήφανος για το σκήπτρο του!

Χρίστος Ρουμελιώτης
Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2005////9:21 πμ
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Αργολίδα
commenter cet article
9 mars 2005 3 09 /03 /mars /2005 23:31

Lambiri.PNG

Λαμπιριώτικο (Πολύ-ποιήματα Ανοίξεως)

Τώρα που έρχεται η άνοιξη
Άσπρα είναι ακόμη τα βουνά
Και οι μυγδαλιές πασχίζουν (αμοκαλιές)
Να συν-αγωνιστούν τη παν-Αχαϊκή ομορφιά !
(Αφιερωμένο στο χιονισμένο παν-Αχαϊκό Όρος)

Τώρα που έρχεται η άνοιξη
Στα ποτάμια τρέχουν άφθονα νερά
Και τα πουλιά τρέχουν τρέχουν και αυτά
Να (τα) πάρουν (φωτογραφία)
*θέση σ’ τα ανθισμένα τα κλαριά !
(Αφιερωμένο στον Μεγανίτη και τον Σελιανίτη και τον Φοίνικα)

Τώρα που έρχεται η άνοιξη
Εσύ και πάλι μου e-γράφεις
Και μου σκαλίζεις τη καρδιά
Γιατί θέλεις-θέλω να είναι πάντα ανθισμένη !
(Αφιερωμένο στους ερωτευμένους)

Τώρα που έρχεται η άνοιξη
Τα τραίνα χαίρονται κι αυτά
Τρέχουν στους κάμπους στα βουνά
Σαν παιδιά τρελά από χαρά !
(Αφιερωμένο στη παραδοσιακή
και πανέμορφη Σιδηροδρομική γραμμή
Αθηνών - Πατρών που μου συνδέει το παρελθόν και το Παρόν)

Τώρα που έρχεται η άνοιξη
Εσύ είσαι τόσο μακριά
Γλυκιά που είναι η ανάμνηση
Όνειρο σβησμένο με ωραία πινελιά !
(Αφιερωμένο στους από-ΜΕμακρυσμένους)

Τώρα που έρχεται η άνοιξη
Σπουργιτάκια μπουμπουκάκια
Περιμένουν του ηλίου τις «thermo-εντολές»
Να ανταλλάξουνε έστω και διό ερωτικές ματιές !
(Αφιερωμένο στους ερωτευμένους)

Τώρα που έρχεται η άνοιξη
Σμίγουν όλο και πιο πολύ οι καρδιές
Που παγώναν’ το χειμώνα
Σ’ του EGO τις κορυφές !
(Αφιερωμένο στους ξανα-μονιασμένους)

Τώρα που έρχεται η Άνοιξη/
Οι γυναίκες έχουνε Γιορτή
Οχτώ του Μάρτη θέλουν κάθε μέρα /
Αγάπη χάδια και στοργή
Τώρα που έρχεται η Άνοιξη /
Οι γυναίκες μοιράζουνε χαμόγελα γλυκά
Ανθισμένα περιμένουνε κι οι άνδρες τα δικά τους τα φιλιά !
(Αφιερωμένο στις οχτώ του Μάρτη, παγκόσμια μέρα της Γυναίκας)

Τώρα που έρχεται η άνοιξη
Μαλακώνει η γραφή
Και ζητάει μπόλικο χαρτί
(taboula rasa=άγραφο χαρτί)
Να υμνήσει, λέει, πιο πολύ τη «Μητέρα Γη» !
(Αφιερωμένο στη ΠΡ)

Ω «Μητέρα Γη» εσύ είσαι χώμα και νερό
Τέμενος ψυχών και σωμάτων ιερό
Ω Μάνα τυχερών λουλουδιών !
Ω Μάνα αδικοχαμένων αδελφών !
(Αφιερωμένο στη ΠΡ)

Τώρα που έρχεται η άνοιξη
Σε τούτο δω το κομμάτι Γης
Έλα, έλα πάλι να το δεις
Είναι νωπό απ’ το δάκρυ της βροχής !
(Αφιερωμένο στους ρομαντικούς)

Τώρα που έρχεται η άνοιξη
Πασχαλινό αρνάκι γυρίζει στη φωτιά
Μεθύσανε τα κουλούρια στα χωριά (και τα’ αφεντικά)*
Ούζα κερνάνε φιλιά και κρασιά !
(Αφιερωμένο στην Ελληνική παράδοση)

Τώρα που έρχεται η Άνοιξη
Τη καρδιά μου Λαμπιρί-ζει
Και τη ψυχή ξανά Φλο-γίζει (ανθίζει)*
Τώρα που έρχεται η Ανάσταση… !

Χρίστος Ρουμελιώτης
Δια-κειμενικός (* φιλο-νικία δύο λέξεων για το πια θα πείσει τη γραφή)
Λαμπίρι Νέος Ερινεός Αιγίου
Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2005////18:09, μια μέρα μετά τις 8 Μάρτη
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Εποχικά
commenter cet article
26 février 2005 6 26 /02 /février /2005 23:13
Η Γέννησή μου !

Στις 27 Ιουλίου 1989 στις 11.20 στο Μαγγίνειο Μαιευτήριο Αθηνών (του Αρεταίειου Νοσοκομείου) είδα το φως της ζωής για πρώτη φορά. Γιατρός ο κύριος Δημήτρης Μπότσης.
Ύψος 55 εκατοστά και βάρος τέσσερα κιλά και διακόσια πενήντα γραμμάρια. Στη συνέντευξη, ένα σπαρταριστό κλάμα, μάρτυρες ήταν ο Κύριος Μπότσης γυναικολόγος Μαιευτήρας ο κύριος Δημήτρης Σάρλας επίσης γυναικολόγος μαιευτήρας η κυρίας Μπέμπα και η κυρία Παπαθανασίου, μαίες.

Απ’ ότι μου είπαν αργότερα ταλαιπώρησα πολύ τη μανούλα μου για να βγω αφού ζύγιζα 4 κιλά 250 γραμμάρια, ήμουν στα 55 εκατοστά και ένα κεφάλι περίπου σαν εκείνο του Περικλή! Δηλαδή 36 εκατοστά διάμετρο!…Κάτι μου είπε η μαμά μου εκείνη τη στιγμή αλλά δεν το κατάλαβα γιατί είχα στραμμένη αλλού την προσοχή μου. Δεν πρόλαβα να χαρώ λίγο τη μανούλα μου και φρστ με βουτά η κυρία Μπέμπα και με πάει να με δείξει στο μπαμπά μου!«Ορίστε ο Καραμανλή σας»! είπε. Δε σας λέω τίποτα τα χείλια του είχαν φτάσει μέχρι τα αυτιά του! Όχι φυσικά για το Καραμανλή - αυτό θα το αναλύσουμε αργότερα – αλλά για μένα. Κει κοντά φυσικά ήταν ο παππούς και οι δύο γιαγιές μου! Ο παππούς χοροπήδαγε από τη χαρά του και η γιαγιά η Πόπη είχε βάλει τα δυνατά της να ψηλώσει μερικά εκατοστά για να μπορέσει να δει! Για να τη βοηθήσει η Μπέμπα με χαμήλωσε τόσο που για μια στιγμή νόμισα ότι έκανα βουτιά να πιάσω μπάλα σε τέρμα! Η γιαγιά η Βάσω άρχισε αμέσως τις ποιητικές της παρομοιώσεις και τις ευχές. Γιάτρα το χρυσό μου σα παπάκι είναι. Να σας ζήσει να μας ζήσει!.

Η νοσοκόμα συνέχισε τη δουλειά της! Με χώνει κάτω από τη βρύση και το παπάκι έκανε το πρώτο του μπάνιο! Κάτι νεύρα που είχα γιατί δεν μου έλεγε τίποτα από αυτά που θα μου έκανε ούτε και μου εξηγούσε μετά! Αμ δεν θα μεγαλώσω και δεν θα σε πετύχω κάπου θα θελα να της πω. Θα σου δείξω εγώ! Τέσσερις μέρες θα έμενα μέσα στο Μαιευτήριο ή έξω από τη μαμά αν θέλετε! Άρχισα ν’ ακούω και να βλέπω πράγματα για πρώτη φορά στη ζωή μου! Με τη μαμά μου φυσικά η γνωριμία μου έκλεισε τους εννιά-μιση μήνες και οι συστάσεις περιττές λοιπόν.

Άρχισα να θρέφομαι με κάτι που το λέγανε «μητρικό γάλα» και Ω το θαύμα αυτό έρεε από 2 βρυσούλες επί τόπου! Μπράβο! Το μπαμπά μου το γνώρισα για πρώτη φορά όταν με είχε χαϊδέψει όταν ήμουν μέσα στη κοιλιά της μαμάς. Ένα χέρι είχε περάσει απαλά πάνω και στους δυο μας και το αισθανθήκαμε. Οι συστάσεις τώρα ήτανε ένα δάκρυ που πέρασε από το δικό του μάγουλο στο δικό μου ένα φιλί στο μέτωπο ένα χαμόγελο και μια χειραψία! Τα λόγια του να σας πω την αλήθεια δεν τα κατάλαβα! Που να ξέρει κανένας ξένες γλώσσες σε τέτοια ηλικία!

Εκείνο όμως που φυσικά μου έμεινε και ποτέ δεν θα ξεχάσω είναι η μορφή του την οποία την επόμενη φορά την ξεχώρισα από 10 μέτρα μακριά οπότε και γω άρχιζα να κουνώ τα χέρια μου και τους αμέτρητους υπερ-γελαστικούς μυς του προσώπου μου! Ε τι να κάνουμε μπαμπάς ήταν αυτός και μάλιστα απ’ ότι έλεγε «αγωνιστής»! Έχετε ακούσει για κάτι φύλακες αγγέλους; Αν όχι η γιαγιά η Πόπη κάνει για μοντέλο! Η καλή μου μέρα νύχτα στο πλευρό και τον δυο μας ο,τι θέλαμε! Ο παππούς ο Χρίστος (σαν όνομα μπέρδεμα γιατί, όπως μου εξήγησαν αργότερα, είχε και αυτός το ίδιο όνομα με τον πατέρα μου, τον αδελφό μου αλλά και κράταγε λένε από Χριστέϊκο!»

Πέντε μέρες έκατσα σ’ αυτό το σπίτι. Ήρθε και ο θείος ο Μίμης μαζί με τ’ αστεία του από το χωριό να με δει . Απ’ το Μελίσσι ήταν ο παππούς ο Σπύρος η θεία η Κική η γιαγιά η Βάσω η γιαγιά η Ζωή ο άλλος ο Σπύρος η Νατάσσα. Απ’ το Κατσίγκρι η θεία η Γιάννα με την ομορφιά της, ντόπιοι, ο Βασίλης ο Τουρλεντές η Αθηνά και η Μυρτώ, ο Γιάννης ο Σκούφογλου και η Τούλα, η Γωγώ η Τσεκούρα και η Μαρία η Μαλιού, η Γιάννα η Μουστοπούλου και η Μαρίνα η Παπαχριστοδούλου. Περιττό να σας πως οι επισκέπτες εκτός από τα χαιδολοήματα και τα γλυκολούλουδα βάζαν και το χέρι τους στην τσέπη. Τριάντα μία Ιουλίου πήγα σπίτι. Παππούς γιαγιά μπαμπάς μαμά Λάντα και γω! Διαδρομή όνειρο ω! τι κόσμος ω! τι κίνηση ω! τι είδους ζωή άραγε νάναι αυτή σκέφτηκα.

Η πρώτη μου κατοικία: Κυκλάδων είκοσι δύο πρώτος όροφος διαμέρισμα επτά δωμάτιο θέα κήπο κρεβάτια μέσα αριστερά κοντά στη μαμά. Οι πρώτες αντιδράσεις: Κλαματάκια λίγα χαμογελάκια πολλά, κουνήματα ποδιών τε και χεριών συνεχή, λίγο γκρίνια τη νύχτα και φυσικά αυτό το κλάμα σινιάλο για το γάλα μου τη νύχτα. Τα πρώτα παιχνίδια: Λόγω άγνοιας του σπορ άφηνα τους άλλους να πάρουν την πρωτοβουλία και γω μάθαινα! Ακούστε τι ήταν παιχνίδι για μένα! «Χέρια» «Μπάνιο» «Νερά» «Αμπεμπα μπλον» «Ααα» «Ο Μίκυ της Νανάς»

Ο Γιατρός μου: …. Σπυρίδης. Τον είδα για πρώτη φορά στο σπίτι. Ο πατέρας μου τον φώναξε για να δώσει στη μαμά τις πρώτες παιδιατρικές οδηγίες…

Έτσι λοιπόν άρχισε η ζωή μου και ο μπαμπάς μου ανέλαβε την ποιητική έκδοσή της αλλά τι τα θέλετε τι τα γυρεύετε με δέκα πέντε χρόνια καθυστέρηση! Ποτέ όμως δεν είναι αργά γιατί πρώτα ωριμάζει το καλό κρασί και μετά πίνεται!

Προς το παρόν ραντεβού στα βαφτίσια μου που θα γίνουν στο Μελίσσι Κορινθίας.

Σπύρος Ρουμελιώτης
27/07/1989


Μικρό ιστορικό

Βρίσκομαι στη Κρήτη
Κοντά στο μπαμπά μου
το έτος 1992 στη περιοχή
Σκαλέτα Ρεθύμνου ή «Σταυρωμένος»
Και ειδικά για …μένα
Μετ-ονομασθείσα «Παπουτσωμένος»… !
«Επειδή είμαι τριών - μόνο - χρονών
Παρεκάλεσα τη Κρήτη να μου δανείσει
άλλα τριάντα έξι χρονάκια
από την μακρόχρονη και ένδοξη ιστορία της
για να φθάσω το μπαμπά μου
μέσω των …. Υποδημάτων του» !

Φωτό-Γιάννα

«Μη με βλέπεται λοιπόν μικρό
Εκεί που είστε σεις σήμερα έρχομαι και γω
μόνο που τούτον τον καιρό
δεν διαθέτω Ιντερνετ εδώ
Γι’ αυτό και η μαμά μου
φύλαξε καλά σε μια φωτογραφία
την αφεντομουτσουνά μου
Να τη στείλω μια μέρα
στη αγαπητή νουνά μου
Για να δειγματίσει λέει τα φιλό-γλωσσα παιδιά
Να μπούνε γρήγορα σε υποδήματα φαρδιά
Αν θέλουνε να πατάνε στη μητέρα γη
στέρεα και αναπαυτικά» !

Ο μπαμπάς μου με τα λόγια τα δικά μου!
Αύγουστος 1992/26 Φλεβάρη 2005

Σπυράκο μου γειά σου!
«καλώς ήλθες»

Τώρα πιά είσαι αρκετά μεγάλος μπορείς και να διαβάζεις, μπορείς και να κρίνεις, εκφράζεσαι μόνος σου. Δεν έχεις ανάγκη από κάποιον άλλο να μιλήσει για σένα. Τώρα πια γράφεις εσύ ο ίδιος τη ζωή σου. Σκέφτηκα όμως, για όλα τα προηγούμενα χρόνια σου που δεν μπορούσες να εκφραστείς καλά, να κρατήσω στο χαρτί κάποιες εκφράσεις, κάποια περιστατικά, κάποιες λεξούλες που θα στα θυμίζουν οι σελίδες αυτού του τετραδίου. Θάνε σκόρπιες σκέψεις δικές μου δικές σου περιπέτειες…
Γεννήθηκες μια καλοκαιρινή μέρα, Πέμπτη 27 Ιούλη 1989 στις 11 και είκοσι το μεσημέρι.
Δυσκολευτήκαμε λίγο και οι δύο, αλλά στο τέλος πήγαν όλα καλά. Η δυσκολία ήταν … το μεγάλο σου κεφαλάκι, που εμπόδιζε τη γέννησή σου. Αφού περιμέναμε ολόκληρη την Τετάρτη στο νοσοκομείο, την Πέμπτη το μεσημέρι με τη βοήθεια του γιατρού, σε είδα για πρώτη φορά, μετά από εννέα μήνες αχώριστη συντροφιά. Όπως όλα τα μωρά και εσύ, σαν πρώτη αντίδραση, έκλαψες. Ένοιωσα ότι πρέπει να σε καθησυχάσω, να σε προστατέψω. Σου μιλούσα. Σε κράτησα στην αγκαλιά μου. Σου είπα «καλώς ήλθες» Σε φίλησα. Σε φίλησα. Το κλάμα σου όμως συνεχιζόταν
Σε αποχωρίστηκα για λίγο. Έπρεπε να σε πλύνουν, να σε ντύσουν. Ξέχασα. Σε πήγε η νοσοκόμα να σε δουν έξω, ο μπαμπάς ο παππούς ο Χρήστος, η γιαγιά η Πόπη και η γιαγιά η Βάσω. Η συγκίνηση ήταν πολύ μεγάλη για όλους μας…

Ιωάννα Χρήστου – Ρουμελιώτη
Ημερο-μέρες Σπύρου γεννήσεως
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Χρήστου Γιάννα
commenter cet article
26 février 2005 6 26 /02 /février /2005 13:24
Παναγιώτης . Α. Κλουτσινιώτης

Σήμερα είδα το φίλο μου το Τάκη
Σαν να ήταν χθες μαζί και με τον Λάκη
Σήμερα εκεί που καθόμασταν στη ζεστή γωνιά
Σαν μια λάμψη άστραψαν τα χρόνια τα παλιά!

Μα πριν φίλε μου βουτήξω στης μνήμης τα νερά
Επέτρεψέ μου ένα δάκρυ γραπτό να σβήσω στη φωτιά
Που καίει άσβεστη μέσα μου (μας) χρόνια ακέραια, γοερά
Και φωτίζει πρόσωπα σαν της Σοφίας σεβαστά !


Σήμερα Σοφία σε είδα στη φωτογραφία της σιωπής να λάμπεις!
Νιάτα και ομορφιά
Μαύρα πλούσια μαλλιά
Ψυχή μελιά και λουλουδό-κήπο καρδιά
Σούδωσε, Σοφία μου, ο ζωγράφος-πλάστης δίχως τσιγγουνιά !
Καρφώνονται των αγοριών τα μάτια τα ερωτικά θολώνουνε τα μυαλά…
Και πάρα κει ο Θάνος ψύχραιμα εσένα να κοιτάζει με απόλυτη σιγουριά…

Θάνος:
Εύ-σωμος και επιβλητικός
Μελαχρινός και άριστος κυνηγός
Στόχος τούτη τη φορά όχι ο λαγός
Μα της ζωής του ένας σύμβουλος πιστός.
«Μπρος φίλοι μου γλεντζέδες συγχωριανοί
Εγώ και η Σοφία για πάντα θα ‘μαστε μαζί
Ας βροντήξουν τα ντουφέκια
Ας γλεντήσουμε μαζί, ανέρωτο να πιούμε το κρασί
Γυναίκα και κοψίδι θέλει η ζωή»!

Σοφία:
Γνώση άριστη στα οικο-γευστικά
Ψητά αρνάκια λαχταριστά για κύρη και παιδιά
Πεντα-νόστιμα γλυκά πάντα σπιτικά
Για φίλο-ξένους και γειτονιά, ποτέ κλειδαριά !
Λόγια όχι περιττά, στο μπαλκόνι στο σαλόνι
Παντού παρούσα και γλυκό-ομιλούσα!
Και τώρα Σοφία μου η Άνοιξη η ακριβή
Για χάρη σου θα λουλουδίσει και πάλι τη «μάνα γη»
Και την Αγαθή σου τη μορφή θα φωτίσει ο ήλιος πιο πολύ!

Σήμερα είδα το φίλο μου τον Τάκη
Και μια σπίθα πετάχτηκε μέσα από τη στάχτη
Και φούντωσε τη νοσταλγία σαν το ξερό χορτάρι
Που να μη μου ξαναμιλήσει θέλει, αν δεν της κάνω συνέχεια τη χάρη…

Να περνάω λέει συχνά από το χωριό να το βλέπω και να του καλό-μιλώ!
Χρήστος Ρουμελιώτης Αίγιο Μελίσσι Αθήνα Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2005
Οι Πίνακες είναι του Vassilis Marros (Μαυρατζάς) (1897-1954)
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Κορινθία
commenter cet article
13 février 2005 7 13 /02 /février /2005 23:43

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ "Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ"...

13. Πλεύρα

Ελιές γέρικες υπομονετικές
Να έρθει ο χειμώνας να τιναχτούνε οι ζουμερές
Εισπνέουν αχόρταγα των σκίνων τις ευωδιές
Παίζουμε με τα μήλα των κυπαρισσιών
Μυρίζουνε τα χνώτα των ζευγολατών
Κουράγιο δίνουνε στα γόνατα των μουλαριών
Που ακούραστα τραβούνε το ηνίο των φτωχών…
Μαύρα γλυκά σύκα δίνουν οι αφύλαχτες συκιές
Στους περαστικούς αλλά και στους «Ατρόμητους» ποδοσφαιριστές
Που τραβάνε τα κλαριά να κόψουνε τα σύκα τα μελάτα τα σιροπιαστά…

14. Το περιβόλι και το περβολάκι


Παρέα κάνουμε και τα δυο στο σπίτι αυτό
Που αγναντεύει χρόνια τον Κορινθιακό
Και ρίζες έχει το περασμένο τον αιώνα τον ιστορικό
Έχουμε φιλέψει πολλούς, γιατρούς εμπόρους και περαστικούς
Συγγενείς φίλους της γιαγιάς και του παππού
Του γαμπρού του χωριού και όλου του του σογιού
Πλούσια τα ελέη μας τα λαχανικά και τα κλέη μας !
Θέλουμε όμως και πολύ, πολύ να ευχαριστήσουμε
Τα νερά του χωριού του κάμπου και των τριών λιμνών
που ποτέ δεν ξεχνούν την δίψα των φυτικών μας ριζών
Είμαστε έτοιμα πάσα στιγμή με χώμα αφράτο σε τίμια γη
Να χαρίσουμε στους μικρούς μας φίλους και πάλι νόστιμη ζωή !

· Καλλιτεχνικά λεμόνια αστεία κίτρα και σοβαρά περγαμόντα !

· Ηλιο/γινομένα μούσμουλα και ροδομάγουλα κορόμηλα !
· Ζωντανά μανταρίνια και μυρωδάτα σαγκουίνια !
· Ντροπαλές τομάτες και μισόπικρα αγγουράκια !
· Ερωτιάρες μελιτζάνες και χνουδωτά κολοκυθάκια !

Ελάτε φίλοι, ελάτε συγγενείς ελάτε χωριανοί ελάτε οι μακρινοί και όλοι κοντινοί να σας γεμίσουμε καλάθια με εσπεριδοειδή και ζαρζαβατικά σπιτικά με όλη μας την καρδιά!

15. Ρουμάνια (ρουμάνι)


«Μια χαμένη πολιτεία, το πέρασμά σου ήταν η πρώτη μου ε…ρω…μαν…τική ιστορία»

Τι είναι ζωή;

Είναι αυτό που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται καθημερινά; Είναι η επίδραση «φαινομένων» στη σκέψη του και μέσα από αυτά στο τρόπο ζωής του; ή η επίδραση των σκέψεων του ιδίου ως «φαινομένου» στη ζωή των άλλων; Αν δεν υπήρχε αυτός τι θα γινόταν; Κάποιος άλλος καταλαμβάνει τη θέση του; Είναι ακριβώς ο ίδιος; Γιατί διαφέρει; Σε τι; Θα μπορούσε να είχε προβλέψει τα αποτελέσματα των πράξεών του; Και αυτών ακόμα των γενετήσιων; Με την μία ή την άλλη γυναίκα; Και γιατί με αυτή και όχι με μια άλλη; Και αν με μία άλλη γυναίκα; Θα ήταν ο ίδιος; Άλλος; Και οι απόγονοι; Και η δράση τους; Πόσο τελικά τους επηρέασε; Και αν είναι αυτοί που είναι αν δεν ήσαν θα υπήρχαν οπωσδήποτε άλλοι ίδιοι; Τι παράγει τελικά τον άνθρωπο; Ο άνθρωπος ή η κοινωνία που διαμορφώνει αυτός μαζί με άλλους; Θα μπορούσαμε να είμαστε όλοι ίδιοι καλοί ή κακοί; Και αν λείψει κάποιος πόσο επηρεάζει αυτό τους άλλους; Είναι ο άνθρωπος ευχαριστημένος από τη ζωή του; Θα μπορούσε να είναι διαφορετική αν ναι πόσο; Θα ήταν περισσότερο ή λιγότερο ευτυχισμένος; Πιο είναι το ιδανικό περιβάλλον ; Πόσο συμβάλει ο άνθρωπος στη διαμόρφωση του; Αυτό παράγεται ούτως ή άλλως; Θα μπορούσε να είχε υπάρξει καθυστέρηση στην εξέλιξη; Θέτει συχνά ερωτήματα ο άνθρωπος στον εαυτό του; Ποια; Πότε ωριμάζει; κάτω από ποιες συνθήκες; Σε πιο περιβάλλον; Και σε πόσο χρόνο; Και χρόνος σε σχέση με πιο τέρμα αν υποθέσουμε ότι υπάρχει αφετηρία; Θα καταλάβει η ιστορία το έλλειμμα ενός «βιογραφικού» αυτό του Ρουμελιώτη του Σπύρου αν ένας απόγονός του δεν «γράψει» τίποτα; Είναι ανάγκη να γράφουμε; Δεν βλέπουμε; Αυτό δεν φτάνει; Δεν επηρεαζόμεθα; Αυτό δεν φτάνει; Η θέλουμε σώνει και καλά να επηρεάσουμε; Τι ποιον και γιατί; Η θέλουμε να διδάξουμε σώνει και καλά κάποιους; Εγωισμός; Φιλοδοξία προς τι; Ζούμε για μας ή για τους άλλους; Και τι θα είμαστε εμείς χωρίς τους άλλους; Τους κοντινούς τους μακρινούς τους γνωστούς τους άγνωστους, τους έγχρωμους ή τους άχρωμους; Είμαστε πολλοί ή ένας; Θα μείνουμε πολλοί ή ένας; Υπάρχει ανώτερος και κατώτερος; Πνευματικά ευφυής και πνευματικά καθυστερημένος; Υπάρχει συλλογικός νους μνήμη σκέψη ενέργεια αν ναι πως μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους και να λάβουμε απάντηση ότι μας αντιλήφθηκαν και αυτοί; Μπορεί όλοι να κάνουν το ίδιο πράγμα; Α ναι τι νόημα έχει η ζωή; Μήπως λίγο πολύ όλοι κάνουμε τα ίδια πράγματα αλλά τα περιγράφουμε με διαφορετικό τρόπο; Με άλλα λόγια δηλαδή; Ή τα πραγματώνουμε με διαφορά φάσματος;
Τι σημαίνει πρόοδος; Τότε γιατί ψάχνουμε στις ρίζες; Θα απαντούσα: είμαι ερωτευμένος με το παρελθόν, ζω με πάθος το παρόν, αγαπώ το μέλλον. Ναι ερωτεύτηκα κάτι που έζησα ή δεν έζησα. Το αγαπώ. Το χρειάζομαι. Το κρατάω για πάντα. Όμως ζω το τώρα. Όποιο και αν είναι αυτό είναι πολύτιμο. Γιατί είναι αυτό και δεν είναι άλλο. Γιατί ίσως δεν θα μου ταίριαζε κάτι άλλο! Μα ποιος είμαι εγώ; Θα μπορούσα να είμαι άλλος; Όχι, ναι όχι ναι όχι όχι… Χρόνε σε παρακαλώ άφησέ με να πάω στο μέλλον που αγαπώ. Γιατί αγαπώ εμένα και σένα που με ωριμάζεις. Ξέρω κάποτε ή θα φαγωθώ (σαν ώριμο φρούτο και θα το ευχαριστηθεί κάποιος) ή θα ωριμάσω αχρείαστο ή πλεονάζων ή απαρατήρητο ή άπιαστο ή α(ν)είδωτο ή άγνωστο ή άτυχο (άρρωστο) και θα πέσω στη γη και θα χαθώ… Και συ ζωή, ζωή του Σπύρου φαίνεται ότι απαρατήρητη δεν έμεινες. οι ρόδες σου άφησαν ίχνη στη ζωή των άλλων, άλλων που σε γνώρισαν. Πόσο; Το δείχνουν ίσως αυτές οι ροδιές. Ίσως και οι κουβέντες των φίλων σου. Ίσως και η μάνα γη που σε θυμάται με τα λουλούδια της, τους θάμνους, τα δένδρα και τα ανθισμένα κλώνια της ! Ίσως και οι πέτρες (όσες γλιτώνουνε το ανθρώπινο καταστροφικό μίσος ή την καλή/τεχνική αγάπη) που σε άκουγαν να τραγουδάς!

Λογο/διηγήματα

1. Γαστριμαργικές απολαύσεις επιθυμίες
2. Γείτονες
3. Γνώσεις
4. Δένδρα που αγαπώ
5. Τεχνικές δεξιότητες
6. Φυσικές ικανότητες
7. Εκδρομές
8. Ελεύθερος χρόνος
9. Εμπορικές συναλλαγές
10. Ενδυμασία προτιμήσεις
11. Εργαλεία
12. Εργασία
13. Εφημερίδες
14. Ζώα
15. Θρησκευτικές πεποιθήσεις
16. Κατοικία
17. Κουλτούρα
18. Οικονομική κατάσταση
19. Παιδιά
20. Πολιτικές πεποιθήσεις
21. Προσωπικότητα
22. Στιγμές :
23. Συγγενείς

Το τραγούδι του χαμένου αδελφού
(εξαδέλφου του Σ. Ρουμελιώτη)


Πλησιάζω τον αιώνα!
«Μακρύς ο δρόμος» !
Είμαι μόνος, είμαι μαζί σου !
Σε περίμενα και σε αγαπώ !
Όπως και συ. Δεν με ξεχνάς !
Είμαι δω είμαι κει !
Κάτω από το χιτώνα !
Το μίσος, την "πολιτική" !
Το χωρισμό και το ερωτηματικό ?!
Υπάρχει ακόμα; Έσβησε;
Θα σβήσει; Είμαι αγκαλιά του !
Πλησιάζω τον αιώνα !
Σε λίγο θα περάσω το κατώφλι
Μέσα από τους αιώνιους σταυρούς !
Του φωτός και της αγάπης !
Της μνήμης και της λήθης !
Έμαθα ότι ψάχνεις να με βρεις
Δεν ξέρω με βρήκες ? όχι ναι όχι !
Δεν πειράζει. Είναι σαν να τα είπαμε !
Χωρίς βέβαια ερωτηματικά !
Γιατί αυτά δεν χωράνε μεταξύ μας !
Κοίταξε είπα να μην ξανάρθω !
Για να μην σε στενοχωρήσω !
Αλλά να σ’ αυτό τον κόσμο !
Όλο και κάτι συμβαίνει !
Ο πατέρας μας έρχεται και ξανάρχεται !
Στις γραμμές των λέξεων !
Που δεν πρόλαβα ίσως και γώ να γράψω !
Στις γραμμές των ποιημάτων σου !
Που ακούω μελωδικά εδώ πάνω !
Πλησιάζω τον αιώνα !
Για πες μου τι έγινε εκεί κάτω;
Ο πόλεμος τελείωσε;
Άρχισε άλλος ; Αλλού ; Πού ;
Μα γιατί πάλι αυτά τα ερωτηματικά;
Φαίνεται είναι για τους απλούς ανθρώπους !
Αλήθεια ο Σπύρος, ο Κώστας, η Κατίνα !
Είναι όλοι καλά; Ασφαλώς ναι ναι !
Πλησιάζω τον αιώνα!
Όσοι φύγαν δεν ξαναγύρισαν χαθήκαν !
Εγώ υπάρχω; Ναι ναι το νιώθω
ακόμα περπατώ πλησιάζω τον αιώνα
Αντε και λίγο ακόμα να γραπωθώ
Αρκεί να φθάσω να μείνω κει θέλω
Ν’ ‘αγναντεύω αιωνίως εκείνους που ελπίζουν …
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Κορινθία
commenter cet article
13 février 2005 7 13 /02 /février /2005 23:05
Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ...
(Η ζωή του Σπύρου Ρουμελιώτη)

Η γέννεσις:


Εμφανίσθει στο Λαλιώτη Κορινθίας το 1917 έτος μεγάλης κοινωνικής αναταραχής στη μακρινή Ρωσία που σήμαινε το τέλος των Τσάρων και τον ερχομό των μπολσεβίκων, δίπλα στα ερείπια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου που γέμισε σταυρούς την Ευρώπη, στην αρχή της επώασης μιας ελληνικής εδαφικής συρρίκνωσης στη διπλανή Ασία αποτέλεσμα και επεκτατικών απωθημένων του έθνους, μετά από μια γενναία έξυπνη και δίκαια ιστορικά ανά/κτηση ελληνικών πολύ/παθων εδαφών.

Γενετικά ο Δημήτριος Ρουμελιώτης με τη πρώτη του γυναίκα Αγγελική φέρονται να είναι υπεύθυνοι για την εμφάνιση της ζωής του Σ.Ρουμελιώτη στο κόσμο αυτό. Μια δεύτερη γυναίκα μετά από άδικα πρόωρη αποχώρηση της πρώτης αναλαμβάνει να καθίσει στο τιμόνι της μητρικής του Σπύρου ζωής με το ίδιο κατά σύμπτωση όνομα αγγελική και με υπεραγάπη να την υποστηρίξει μέχρι και την ανεξαρτητοποίησή της ύστερα από μεσολάβηση.

Στο χωριό:

Είκοσι τρία χρόνια αρκετά για να πιάσουν βαθιά στη γη οι ρίζες του δένδρου της ζωής του Σπύρου στο χωριό Λα + Λιώτη = Λαλιώτη ή Λαλίωτα. Αρκετός χρόνος ώστε το δένδρο να αποδώσει καρπούς σε όποιον του το ζητήσει με καλό τρόπο. Εν τω μεταξύ τα πρώτα γράμματα άρχισαν να πολιορκούν και να μπαίνουν στη ζωή του προσώπου αυτού. Λέξεις αριθμοί όνειρα φαίνεται ότι τον καλούσαν να τα ακολουθήσει. Καμία πνευματική κόπωση, πολύ όρεξη για πρόοδο. Αλλά και εμπόδια. Πολλά στόματα, οικογένεια, προβλήματα, ευθύνες ισομοιρασμένες σε αρσενικές πλάτες, αδελφές και υποχρεώσεις. Η αφομοίωση με την αγροτική ζωή ήρθε σαν το αναγκαίο ζητούμενο της εποχής.

Με σκυφτό περήφανο κεφάλι από την ανατολή στη δύση εξελισσόταν ο σιωπηρός διάλογος με την κάθε σπιθαμή γης με το κάθε δένδρο με το κάθε κλαδί. Και η ανοιχτοχέρα φύση δεν είχε κανένα παράπονο από τον νέο αυτό… Ούτε και οι άνθρωποι. Αλλά ούτε και η πατρίδα όταν το σαράντα το χρειάστηκε να την υπηρετήσει. Αφηγήσεις καλά φυλαγμένες μέσα στη ζεστασιά της λήθης, λεπτομέρειες της δύσκολης εκείνης περιόδου του 1940-1947 υπάρχουν μέσα μας. Θητεία στο στρατό, επιστράτευση, ελληνοϊταλικός πόλεμος, κατοχή, αντίσταση, ιταλοκρατία, γερματοκρατία, εμφύλιος, πικρές μνήμες…. Ένα φύλλο πορείας 15-10-1947 θέλει πολλά να διηγηθεί πολλά για την κρίσιμη εκείνη περίοδο και περιμένει την αποκρυπτογράφησή του!

Ο γάμος:

Αυτός λαμβάνει χώρα το έτος 1952 «εις το χωρίον Μελίσσιον Κορινθίας». Οι δύο οικογένειες Ρουμελιώτη και Κορδή «συν/ευρέθησαν» εις τον γάμον των τέκνων τους πρώτα στην εκκλησία Άγιος Δημήτριος του Μελισσίου (;) και μετά «εις την οικείαν» του Χρίστου του Κορδή εν μέσω πλήρους κατάνυξης, ψυχικής αισιοδοξίας αλλά και «μεγάλης απορίας» ή «αν/υποψίας» για το μέλλον της στη μεταπολεμική Ελλάδα όπου πολλά από τα παιδιά της εποχής έπαιρναν το δρόμο της ευρω/μετανάστευσης.

Ο βίος :

Το μέλλον του ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένο. Ρίζωμα και παραμονή στο τόπο. Ένα τόπο με φρέσκο και καρπερό χώμα κομμάτι ενός περιουσιακού παζλ έτοιμο να ποτιστεί με άφθονο ιδρώτα και πάλι και να κάνει να ανθίσουν στην συνέχεια δύο άλλες ζωές από τις 25-10-1953 του Χρίστου του δευτέρου και από 25-08-1955 του Δημήτριου του δευτέρου επίσης. Έμελλε να διαρκέσει ακόμα 29 έτη για να κλείσει τον κύκλο των ογδόντα ένα (81) ετών εν μέσω άπειρων ωρών εργασίας κοντά στη μάνα γη, ευχάριστων οικογενειακών στιγμών, συζυγικών ευτυχιών, απολαύσεων αλλά σίγουρα και πόνων και απογοητεύσεων. Ζωή άριστα δεμένη με τη φύση η οποία φαινόταν να εκτιμά πολύ τις βαθιά δημοτικές καταβολές του προσώπου αυτού ώστε όταν να το ακούει να σφυράει ή να τραγουδάει να δείχνει με κάθε τρόπο τη χαρά της και να εκδηλώνει μετέπειτα έμπρακτα την ικανο/ποίησή της… Πράγματι η αποζημίωση ερχόταν στην εποχή της με τη μορφή καρπών οι οποίοι άλλοι ανταλλάσσονταν με χρήμα άλλοι χρησίμευαν απ’ ευθείας για την κάλυψη των αναγκών της οικογένειας. Αν θα ρωτούσαμε το κάθε κομμάτι της μελισσιώτικης ή λιαλιωτίτικης γης αυτά το καθένα θα μας διηγούνταν την με ιδρώτα ποτισμένη ιστορία τους.


Τοπο/γραφήματα:

1. Αγριλιά (λεμονιές )

Καταπράσινες είμασταν λεμονιές, σε αράδες στριμωχτές !
Για σύνορα είχαμε ελιές από ρίζες αγριλιές αιωνίως αραχτές !
(Του κάμπου κάποτε ήσανε οικο/κυρές με …λίμπες ξεχειλιστές !
Λίγες τώρα μείνανε μοναχές μαζί τα λέμε τις μέρες αυτές)!
Τα λεμονάκια μας λαχταριστά επίχρυσα στρογγυλά ή αυγουλωτά !
Καμάρι τάχε ο παππούς τα φύλαγε σα τα μάτια του από τους εχθρούς !
Τα’ αγαπούσε σαν φλουριά γιατί ψωμάκι τρώγαν γυναίκα και παιδιά!
Επισκέπτες δεχόμασταν συχνά. Μένανε με τα στόματα ανοιχτά !
Τι πράσινο ! Τι αρχοντιά ! Ω τι ομορφιά ! Ήτανε φανταστικά !
Όλοι είχανε να λένε !
Ο Κλαψό-γιαννης και ο Κοπανάς ο Τσαντήλας και ο Ζορμπάς !
Μερίζονταν τους καρπούς και καλές τιμές δίναν στους φτωχούς !
Και τα χρόνια ήσαν περαστικά.. και δεν αλλάξαμε αφεντικά !
Οι ρίζες μας είναι ακόμα βαθιά σε αγαπημένα χώματα μυρωδιαστά !
Δύναμη ακόμη έχουμε πολύ να φωνάξουμε μ’ όλη τη ψυχή !
Ε! εσύ αφεντικό, είμαστε ακόμη δω εις το τόπον αυτόν το ξερικόν!
Γλυκές να δώσουμε, έχουμε αναμνήσεις, από το ξινόν μας παρελθόν!

2. Η οικία:

Παράπονο δεν έχω κανένα !
Από σώγαμπρο που αγάπησε και μένα !
Σταλμένο από νοτιότερο χωριό !
Βουνίσιο μεσ’ τα πεύκα φυτευτό !
Από πατέρα καλοσυνάτο «αμερικάνο» στοχαστικό *!
Δεύτερη μητέρα από δυτικό χωριό !
Ο Γερμανός με αίμα ιστορία γράφει ! !
Ο παππούς ο Άγγελος την υπογράφει !
Είμαι διώροφο σε ράχη καμαρωτό !
Πρώτη θέση με μπαλκόνι ρομαντικό !
Ο κήπος μου πάντα ανθίζει !
Η άνοιξη με τριαντάφυλλα τον πλημμυρίζει !
Η Βάσω με σκουπίζει !
Ο Σπύρος και ασθενής ακόμα, με στηρίζει !
Η Βάσω με ασπρίζει !
Ο Σπύρος πάντα σούρουπο γυρίζει!
Η γαϊδούρα πρώτα το νερό μυρίζει !
Η ανέμη τρίζει κρύο νερό χαρίζει !
Ο Φίλιππας στα δύο με …χωρίζει !
Η γιαγιά Τασία τις κοτούλες μου ταΐζει
Ο παππούς από την Αμερική με …ατενίζει !
Γκουρασούδες και Λυρούδες !
Κουμπάροι ξαδελφούλες !
Όλοι με υπεραγαπούν !
Λόγο καλό πάντα, έχουνε να πουν !
Μόλις στο καθρέφτη μου κοιταχτούν !
Ω τι θέα θεέ μου ο Κορινθιακός !
Πως ευωδιάζει ο βασιλικός !
Στο κάμπο ο λεμονανθός!
Η μπιγκόνια στην αυλή το γιασεμί !
Κάτω από τη μουριά κάθε Πάσχα το αρνί !
Παράπονο δεν έχω από κανένα !
Τα κεραμίδια μου είναι τώρα βουρκωμένα !
Πονάω τόσο πολύ τα περασμένα !

* «Η ζωή είναι μία ας μην χάσουμε τη μισή στον ύπνο»!

3. Λαλιώτη (ελιές)

Χτήμα μικρό άγνωστο ιστορικό
Κρυμμένο σε φαράγγι κάτω απ’ το χωριό
Ελιές ελιές μαύρες χοντρές ζουμερές
Με αγάπη σας ετάιζε ο Σπύρος πολλές φορές!

4. Βλασέϊκα (ελιές)

Είμαστε σε θέση πλεονεκτική !
Κοντά σε δημόσιο δρόμο θάλασσα, περιοχή μελλοντικώς τουριστική !
Γείτονα κάμπικ με πάρκικ και κουζίνα ελληνική !
Μας χωρίζει η εθνική και μια του τραίνου γραμμή !
Που όμως μας ενώνει με του πατέρα τη ψυχή !
Θυμόμαστε τα κλαριά μας γεμάτα με καρπούς !
Που όταν τα χτένιζε τραγούδαγε ο παππούς !
Φασουλάδα η φακές, φέτα κάπαρη και ελιές
Μέρες μέρες χορταστικές ανάμεσα σε σχολικές !
Για παρέα έχουμε λεμονιές νέες και τσουπωτές !
Έχουμε όμως μέλλον ίσως, ζοφερό !
Γιατί, κρίμα, οικόπεδο μας έταξαν σε οικοδομο/ποιό !
Έχουμε λέει μεγάλη, λόγω θάλασσας αξία !
Και επειδή χάθηκε μια άλλη ευκαιρία !
Στο βωμό μιας βίλας πρέπει να θυσιαστούμε !
Και άλλο πια να μην βασανιστούμε !
Αντίο!

5. Δημόπουλου (λεμονιές)

Μακρόστενο και κομψό !
Βενιαμίν και ελιές δυό !
Μη βρέξει και μη στάξει !
Μπρος παιδιά !
Κόφτε λεμόνια μυρωδιαστά !
Για μόστρα τα καλά !
Και καμιά μουτσούνα στα κλεφτά!
Τέχνη θέλει η συσκευασία !
Και η ζωή πολύ μαεστρία !

6. Δημηνιώτικο (αμπέλι)

Μικρό χτήμα απομακρυσμένο
Μ’ ελιές κ’ αμπέλι καλλιεργημένο
Άλλο μέρος άλλος τόπος χρόνος
Βαθιά μέσα στο μυαλό μου μόνος

7. Κάμπος (λεμονιές)

Ο απέραντος ο καταπράσινος ο νυχτο-ποτισμένος ο μυρωδιαστός με φιρίκια στολισμένος ο άριστα χορτιαριασμένος ο αγκαθωτός λεμόνια λεμόνια και ζωή Ζωή και Νίκος Νίκος και πριόνι και ψαλίδα και τσεγκέλα και σκάλα γράνα και γλάστρα ξενύχτι και λάμπα ίσκιος και φεγγάρι νερό και γουργουρητό και ξυνάρι και κόσια αγριοτρίφυλλο και αγριάδα τσουκνίδα και μολόχα ζογγός και χορτάρι, γούβα και πεζούλι, γίδα και μανάρι γαϊδούρι και καπίστρι και παλούκι κάμπος και πάλι κάμπος Σπύρος και Αναστασία-α και Βάσω και Χρίστος και Μίμης και όλα ένα, κάμπος μαγεία, θεών τοπίο, τέμενος Δήμητρας προσκυνητών λατρεία.

8. Κουκούγερου (ραζακιά και σκιά)

Η βιτρίνα της κοζιάς !
Σαν από κεί περνάς πρώτα αυτήν κοιτάς !
Φίλε μην ξεχνάς πέρνα από δω σταφύλια κρουστά να φας !
Ε! και σεις πυργο-πούλια ευλογημένα !
Τσιμπάτε σταφύλια τουλάχιστον χαλασμένα !
Τα καλά τάχει ο μπάρμπα Σπύρος προ-πουλημένα!
Μπαλκόνι που αγναντεύεις μέχρι τη Συκιά !
Τη γαλάζια θάλασσα και απέναντι τα ψηλά βουνά
Αχ σκιά μου με τα’ αλώνι σου
Και τη ξανθή σου τη σταφίδα
Σταυροδρόμι γεωργών κυνηγών και βοσκών
Καλημέρα χωριανών και φίλων εξαιρετικών
Σκιά προγόνων μας αγαπητών
Τόσων και τόσων απ’ τη ζωή περαστικών!

9. Λιαλιωτίτικο (ραζακιά)

«Είμαι η «ναυαρχίδα» της περι^ουσίας. Ο Σπύρος Ρ. είναι υπερήφανος για μένα. Με αγαπά όπως αγαπά και τα παιδιά του. Τον στηρίζω οικονομικά βλέπετε στην πιο κρίσιμη εποχή του χρόνου. Λίγο πριν μπει ο χειμώνας. Ο καρπός μου χωρίς να θέλω να τον παινέψω είναι γλυκύτατος. Μόλις λοιπόν έρχεται ο Ιούλης οι πρώτες ρογούλες μου γλυκίζουν. Περνάει ο δοκιμαστής ο Χρίστος και το πιστοποιεί. Ο Σπύρος δεν χρειάζεται βέβαια πιστοποίηση. Ξέρει. Του Αη-λιά είκοσι Αυγούστου ο τρύγος ξεκινά! Πραγματικός πόλεμος που λέει και η παροιμία μέσα στο λιοπύρι! Μια στρατιά σβέλτων τρυγητών καταφτάνει και παίρνει θέση, όπως οι αθλητές στο στίβο. Και τρυγάει και το κοφίνι γεμίζει με κιτρινό/χρυσες χάντρες αγουρο=ξυπνημένες ακόμα αλλά λαμπερές αργότερα μόλις τις βλέπουν οι χημικές αχτίνες του πατέρα τους ηλίου. Πότε πότε καμία χύνει και κάνα δάκρυ σαν τα παιδιά που αποχωρίζονται τη μάνα τους. Αλλά έτσι πρέπει. Ο μανάβης περιμένει…

Αλλά ας πιάσουμε τα πράγματα πάλι από την αρχή:

Εν αρχή ην το ξελάκκωμα !
Τα κορμί μου ανασαίνει !
Μετά το όργωμα και το παράχωμα !
Και έρχεται συνάμα το χαράκι !
Του Σπύρου με πολύ μεράκι !
Και μετά το κορφολόγημα !
Της καρδιάς μου μορφο/λόγημα
Και ράντισμα και τιάφισμα
Ξεφύλλισμα λίγο πριν το τρύγο
Φλυαρία με τον πρωινό τον ήλιο
Αχ ποτέ να μην φύγει το αιώνιο καλοκαίρι
Από της κοζιάς τα μέρη!
Γαιδουράκια φορτωμένα κοφίνια μουσκεμένα
Μαντήλια σε μαλλιά ριγμένα κεφάλια σκυμμένα
Χέρια ευλογημένα σταφύλια διαλεγμένα !
Ο τρυγητής μάνι μάνι κι ο κουβαλητής πάνω–κάτω
Κλίμα και τελάρο καλά γεμάτο!
Ευχαριστώ καλοί μου δουλευτάδες
Κι ο Σπύρος με οικο-νομία θα μοιράσει
Σε όλους σας καμπανάρια και παράδες !

10. Αη Γιάννη

Δίπλα και πάνω από τη Προσευχή
Συμπαθητικό χτήμα είμαι και μικρό
Σε πλατάνια με πουλιά εκατό
Σε ρυάκι με ψυθιριστό νερό
Σε σπηλιά χιλιόμετρα 20 δυό
Σε τάμα πολύ κοντά χρόνια γειτονικά
Αχ Αγιάννη μου το σταυρό μου κάνω
Να τον έχει καλά ο θεός εκεί πάνω!

Σημείωση: Μια στενή πολύ στενή τρύπα-μυστήριο φαίνεται στο στόμα του βράχου που τη φύλαγε ένας σκύλος!: Μια μέρα άκουσα το βράχο να λέει: «Ναι είναι αλήθεια ! η σπηλιά φτάνει στη Βάλτσα! Μάρτυρας ο σκύλος » !

11. Γκοζιά (αμπέλι αχλαδιές και ελιές)

Κοζιά όνομα περίεργο και άκρως γεωργικό !
Γραφικό με φρύδια δάσος πευκόφυτο τσουπωτό !
Κατάλληλο για αεροδρόμιο ή …δρόμο εθνικό !
Αμπέλια και γριές ραζακιές ελιές και αχλαδιές !
Φυτειές και λεμονιές βερικοκιές και περδικο!φωλιές!
Ρεμούλκες και ροδιές μούστος και μουσταλευριές !
Αμπέλι με τις βέργιες σου τις μακριές !
Με τις «αλεπούδες» και τις ψιλοελιές !

12. Ξεροπόταμο (αμπέλι και ελιές)

Ξεροπόταμο χρόνια ξεχασμένο !
Με βάτα και χώματα φορτωμένο !
Στα αμπέλι σαν πηγαίνω ~
Σκέφτομαι και σένα πως είσαι στεναχωρημένο !
Που μόνο στου καιρού τις μπόρες φαίνεται ότι ελπίζεις !
Για να ξαναρχίσεις τις άσπρες κόρες σου να ποτίζεις !
Ω! τι δέος παιδικό! Σαν κατέβαινα το δρομάκι σου το στενό !
Η γαϊδουρίτσα κατείχε σιγουριά και στα πόδια πάταγε γερά !
Δεν την φόβιζαν τα βάτα τα πηχτά !
Ούτε μη βρέξει τα τακούνια τα γυμνά!
Και έπαιρνε και φόρα και έβγαζε σβέλτα την ανηφόρα!
Γκόρτσα, καρακάξες και φωλιές με τέχνη μέσα στις ελιές !
Αχ να μούκοβε ο θεός τα χέρια !
Την ώρα που χάλαγα των νεοσσών τους τα παρτέρια!
Κι μια αχλαδούλα πάρα κει παράπονο είχε και αυτή !
Γιατί ενώ αχλαδάκια έθρεφε και για κανα πουλί
αχ αχ αυτό το άσπλαχνο παιδί δεν της άδηνε σπυρί !

Η ενότητα αυτή συνεχίζεται στην ίδια ημερομηνία
στην επόμενη δημοσίευση !

Χρήστος Ρουμελιώτης
Ημερομηνία άσχετη
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Κορινθία
commenter cet article
13 février 2005 7 13 /02 /février /2005 16:15
ΧΩΜΑ ΚΑΙ ΖΩΗ

Άγιο χώμα !:!
Μοσχο…μύριστο!
Σκινό^χωμα πευκό^χωμα λουλουδό^χωμα !
Φρεσκοσκαμμένο και ψιλό ψιλό !
Εύφορο και πανέμορφο !
Ασπρόχωμα κοκκινόχωμα !
Μάνα του πράσινου !
Φωλιά της πέτρας !
Μάνα του οίνου και του ψωμιού !
Μ’ αρέσει να σε καλο…πιάνω !
Να παίζω μαζί σου !
Μ’ έμαθες να σχηματίζω !
Λάσπη Λάσπη άδικα σε κατηγορούνε !
Νερό και χώμα σπέρμα και ανθός: ευλογία!
Χώμα μη μου ξεφεύγεις !
Ανεμίζοντας από τη χούφτα μου !
Δεν έχω άλλον στη ζωή παρά εσένα !
Μ’ αρέσει να σε κοιτάζω !
Σε θαυμάζω!
Για τις μαγικές σου ιδιότητες !
Της Γης θρεφτάρι του Ηλίου φλέβα !
Της σάρκας μήτρα !
Της ζωής φύτρα !
Η ζωή μου ανήκει σε Σένα !

ΧΡ 13/2/2005 9:17 πμ !
Repost 0
Published by Roumeliotis Christos - dans Κορινθία
commenter cet article

Greek Poets

«Η νέα αυτή ποίηση είναι πια στη διάθεση όποιου επιθυμεί να την γράψη, και όποιου επιθυμεί να την κάμη με όλη την κυριολεξία της λέξεως αυτής, φτάνει ο ποιητής να μην περιφρονήση τα απλούστατα μέσα που του προσφέρει ο Σουρρεαλισμός, φτάνει να μην ντραπή την ενδόμυχή του αλήθεια, φτάνει να μην κωφεύση στην σουρρεαλιστική φωνή που πάντοτε αντηχεί εντός μας, στη φωνή που είπε τόσο σωστά ο Μπρετόν πως εξακολουθεί να ψάλλη και στις παραμονές του θανάτου και απάνου από τις τρικυμίες».
==============
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
«Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο. Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από ------------.jpgεμένα. Αυτό βέβαια ήταν πολύ αφελές από τη μεριά μου, αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί με είχε σε μια μόνιμη ταραχή, σε μια διαρκή διαμαρτυρία και σ' ένα πολύ γόνιμο παράπονο... Από την άλλη, είχα μια ευγένεια η οποία με κατέστρεψε απολύτως! Εμπόδισε δηλαδή τη ζωή μου να πάρει το δρόμο της. Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω, με το αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα, ότι θα πείραζα, ότι θ' αναστάτωνα των άλλων τη ζωή. Αυτό ήταν μία ήττα. Καθαρή ήττα...».
==============Νίκος Γκάτσος
« Τα σύνορά του ήταν ο ήλιος», έλεγε χθες η Νάνα Μούσχουρη για τον Νίκο Γκάτσο. Καμιά φορά οι ποιητές γεννάνε ποίηση και σε όσους δεν μοιράζονται το ίδιο ταλέντο. Ο Γκάτσος έμαθε στην ίδια και στους άλλους ομιλητές τής χθεσινής συνάντησης πώς να ανακαλύπτουν την ποίηση γύρω τους κι εντός τους.
===============
-----------------.jpg
Στον Νίκο Καββαδία θα είναι αφιερωμένη η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, 21η Μαρτίου. Η καθιερωμένη ετήσια καμπάνια ποίησης του Κέντρου, με εικονογραφημένους στίχους, θα είναι αφιερωμένη στον «Μαραμπού». Οι στίχοι του θα ταξιδέψουν σ' όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ιστότοπος ετοιμάζεται και για τον Καββαδία (www.kavadias.ekebi.gr), με χρονολόγιο, εργογραφία, βιβλιογραφία και επιλογή κριτικών. Ακόμη, έχει ετοιμαστεί ημερίδα αφιερωμένη σ' αυτόν, σε συνεργασία με τις εκδόσεις «Αγρα», με Ελληνες και ξένους ομιλητές. Η ποίηση του Καββαδία θα φτάσει κι αυτή στα σχολεία.+Ω

Athens Poetry Slam!

Ηρθε και στην Ελλάδα. Διαβάστε ΕΔΩ

Αλντα Μερίνι

Αλντα Μερίνι: Μια μικρή οργισμένη μέλισσα - μοναχική.
"Οι ποιητές εργάζονται πάντα τη νύχτα
Οταν ο Χρόνος δεν τους βιάζει
τότε που σβήνει ο θόρυβος του πλήθους
και φτάνει το λυντσάρισμα των ωρών στο τέλος"
(μετάφραση Α.Σελενίδη)

Τσανγκ ντονγκ λι"Η ποίηση είναι κάτι περισσότερο από ένα λογοτεχνικό είδος. Είναι ό,τι είναι αόρατο, ό,τι δεν μπορούμε να λογαριάσουμε με χρηματική αξία... Η ποίηση είναι ο κόσμος, η ζωή. Οσο άσχημη κι αν είναι η εξωτερική ζωή μας, υπάρχει πάντα κάτι το όμορφο μέσα μας. Σίγουρα ζούμε σε μια εποχή όπου η ποίηση αργοπεθαίνει. Μερικοί θλίβονται γι' αυτό, ενώ άλλοι δηλώνουν πως της αξίζει να πεθάνει. Παρ' όλα αυτά, οι άνθρωποι εξακολουθούν να διαβάζουν και να γράφουν ποιήματα. Μας βοηθάνε να δούμε τον κόσμο διαφορετικά"