Overblog Suivre ce blog
Editer la page Administration Créer mon blog

Présentation

  • : le blog dokimos par : Christos Roumeliotis
  •   le blog dokimos par : Christos Roumeliotis
  • : Une promenade dans la mer de ma vie
  • Contact

Profil

  • Dokimos

ΠΑΜΕ ΑΛΛΟΥ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ ΧΑΛΚΙΔΑ !
undefined
undefined
undefined
Με το Μωρό την Έλενα και τη Μαρία
<<<>>>
ΠΑΜΕ ΛΙΜΝΗ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ !




ΠΑΜΕ ΙΣΘΜΙΑ






ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΥ ΙΣΘΜΟΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ


ΠΑΜΕ ΑΙΓΙΝΑ
ΑΦΑΙΑ




Αναζητηση

ΠΑΜΕ ΓΙ' ΑΛΛΑ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΦΕ ΣΤΟ ΚΙΒΕΡΙ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ
undefinedundefined
ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΟΥΖΑ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ



ΚΤΗΜΑ
ΖΑΡΟΓΚΙΚΑ - ΑΥΛΙΔΑ



ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ

------000.jpg
1. Η φωτογραφιούλα της 21-03-08 :
Στο κήπο της πολυ-κατ-οικίας
η καρυδιά μονολογεί.
Καλώς ήλθες άνοιξούλα μες τη βροχούλα!

2. Καλοδεχούμενα είναι τα ποιηματάκια σας
ή και τα σύντομα πεζά σας.
Θα συμπεριληφθούν στο blog
κάτω από τη δική σας ετικέττα.

3. Επικοινωνήστε μαζί μου στο e-mail
enneaogdoa.roumeliotis@gmail.com
4. Οι επισκέψεις του χώρου αυτού
μέχρι σήμερα έφθασαν
τους
  25.256 μοναδικούς επι
σκέπτες
που διάβασαν ή είδαν 59.100 σελίδες


Παπαρουνό-τοπος στην Ερέτρια

Θάλασσες - Βασιλείου - Ερέτρια

Η πρασινο-φυλλοφορεμένη καρυδιά
του κήπου μου (22/07/08)
/ / /

2011-0762.JPG

Αποτελεί παράδοση ο παρόν ιστότοπος να παρακολουθεί
ειδησεογραφικά την άνοιξη των ποιτητών στην Γαλλία η
οποία φέτος είναι αφιερωμένη στην σχέση του ανθρώπου
με τη φύση πράγμα το οποίο πιστεύω ότι προβληματίζει
τους απλούς ανθρωπους, τους επιστήμονες, τους λογοτέχνες
και άλλους οι οποίοι ξεχωριστά πρέπει να αποδείξουν πόσο
την αγαπάνε και τί έμπρακτα κάνουν γιαυτήν.
Το άρθρο της Ελευθεροτυπίας μεταφέρει όμορφα το κλίμα
από τη χώρα - λάτρη της Ελλάδος παρακαλώ διαβάστε το εδώ

και απελευθερώστε τις λέξεις σας. Βιάζονται ν' ανθίσουν !

Χρήστος Ρουμελιώτης, Κυψέλη 4 Μαρτίου 2011

Η σχέση του ανθρώπου με τη φύση, η περιπλάνηση του ποιητή «σε απέραντα τοπία», είναι το θέμα της 13ης «Ανοιξης των Ποιητών» (7-21 Μαρτίου), ενός θεσμού που ξεκίνησε με πρωτοβουλία του Τζακ Λαγκ και έχει καθιερωθεί πως το πιο σημαντικό πολιτιστικό γεγονός στη Γαλλία.


Πάνω από 15.000 ποιητικές εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν επί ένα δεκαπενθήμερο σε όλη τη χώρα.

Οι τέσσερις τιμώμενοι ποιητές είναι φέτος οι Αντρέ Βελτέρ, Μισέλ Μπιτόρ, Ρενέ Ντεπέστρ, Κένεθ Χουάιτ. Ανάδοχος της «Ανοιξης των Ποιητών» είναι η Ζιλιέτ Μπινός, η οποία ομολογεί ότι οι σχέσεις της με την ποίηση δεν ήταν εύκολες, γιατί έμενε στην επιφανειακή προσέγγιση χωρίς να συμμετέχει ψυχικά.

«Εβλεπα την ομορφιά και τη δύναμη του λόγου, αλλά δεν εισχωρούσα», δήλωσε. «Ξαφνικά άνοιξαν τα μάτια μου και μπήκα μέσα στις λέξεις. Η ποίηση είναι για μένα η πιο ιερή τέχνη, ύμνος στον άνθρωπο, στη φύση. Μια εσώτερη μουσική, ελεύθερη από δόγματα, η τόλμη της γυμνότητας, το κατακόρυφο χτύπημα της λέξης. Υπάρχουν ποιήματα που σε ξεσχίζουν, που φωνάζουν. Υπάρχουν άλλα που συμφιλιώνουν, που μας αγγίζουν, μας μαγεύουν, μας φέρνουν χαμόγελο».

Τα εγκαίνια των εκδηλώσεων θα γίνουν τη Δευτέρα στο Παρίσι με ένα ποιητικό χάπενινγκ, που θα ξεκινήσει το μεσημέρι από τον κεντρικό σταθμό του μετρό RER Auber. Η Ζιλιέτ Μπινός, ο Ζακ Μποναφέ, γνωστοί καλλιτέχνες και ποιητές θα κάνουν πορεία στο Παρίσι, θα απαγγείλουν ποίηση σε δρόμους, πλατείες, πάρκα, εμπορικά κέντρα. Πολυάριθμες εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν σε βιβλιοπωλεία, πολιτιστικά κέντρα, μουσεία, θέατρα, κινηματογράφους, σχολεία, πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες, καφενεία, νοσοκομεία, φυλακές.

Ο Αντρέ Βελτέρ είναι ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους ποιητές της Γαλλίας (βραβεία Γκονκούρ και Μαλαρμέ). Στην ποίησή του εκφράζει τις εμπειρίες του από πολυάριθμα ταξίδια στον κόσμο και τις εσωτερικές του περιπλανήσεις. Διευθυντής της συλλογής «Ποίηση» των εκδόσεων Gallimard, έχει προσφέρει πολλά στη διάδοση της ξένης ποίησης και ιδιαίτερα της ελληνικής. Εξέδωσε μια ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης και μια συλλογή της Κικής Δημουλά. Η ελληνική ποίηση αντιπροσωπεύεται και στην «Ανθολογία Μεσογειακής Ποίησης».

«Η ποίηση της Ελλάδας και της Πορτογαλίας έχουν μια τεράστια ποικιλία έκφρασης, με προσωπικότητες πολύ διαφορετικές μεταξύ τους», μας λέει. «Για μένα ποιητής είναι αυτός που δεν μοιάζει με κανέναν, κάτι που υπάρχει στην ελληνική σύγχρονη ποίηση και με αγγίζει εξαιρετικά».

Ποιες είναι οι αξίες της ελληνικής ποίησης για σας;

«Υπάρχει μια συνέχεια της ποιητικής πνοής και της λυρικής έκφρασης. Μετά τους μεγάλους ποιητές, Ρίτσο, Σεφέρη, Ελύτη, ο "χρυσός αιώνας της ποίησης" συνεχίζεται. Η Ελλάδα δεν είναι οποιαδήποτε χώρα, είναι ο θεμέλιος λίθος του δυτικού πολιτισμού. Γνωρίζω πολύ καλά και αγαπώ τη χώρα σας, νιώθω "ενταγμένος" στο ελληνικό μεσογειακό περιβάλλον, σε έναν τρόπο σκέψης και ζωής. Βρίσκω ομοιότητες με χώρες όπως η Ινδία όπου ταξιδεύω πολύ συχνά, υπάρχει ένας σύνδεσμος ανάμεσα στους μεγάλους μύθους. Το αισθάνθηκα στην Ολυμπία, στη Δήλο. Στη σύγχρονη ελληνική ποίηση υπάρχει η πνοή, η λυρική και επική διάσταση που είναι θεμελιώδεις αξίες στον ποιητικό λόγο. Σημαντική είναι επίσης η συνέχιση της παράδοσης της μελοποιημένης ποίησης, ξεκινώντας από το ρεμπέτικο μέχρι τις έντεχνες συνθέσεις. Θεωρώ πολύ σημαντικό το να εκφράζει η ποίηση τη μουσικότητα της γλώσσας. Αυτό έχει επιτευχθεί στην Ελλάδα».

-Μέσα στο ταραγμένο διεθνές τοπίο ποιος είναι ο ρόλος του ποιητή;

«Δεν είμαι υπέρ της στρατευμένης ποίησης, γιατί διακινδυνεύουμε να περάσουμε στον χώρο της δημοσιογραφίας ή να κάνουμε ρητορική. Είμαι υπέρ της ποίησης που εκφράζει την εξέγερση, την επανάσταση και που αποδίδει ό,τι μας αγγίζει σε σχέση με μεγάλα κοινωνικά κινήματα. Ζούμε σε μια εποχή ατιμίας, με κλίκες και μαφίες στην εξουσία, όχι μόνο στις αραβικές χώρες, αλλά και στην Ιταλία και, ίσως, στη Γαλλία. Η λέξη "δημοκρατία" έχει τόσο διαβρωθεί που δεν ξέρουμε πια αν σημαίνει κάτι. Ο ποιητής μπορεί να το εκφράζει αυτό. Το πρόβλημα, όμως, είναι με ποια ποιητική φόρμα».

 

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης η αυριανή, κι η Εταιρεία Συγγραφέων έχει να το παινεύεται: χάρη σε δικές της πρωτοβουλίες ταυτίστηκε η ημέρα της εαρινής ισημερίας μ' εκείνην της ποίησης από το 1998 εδώ, και χάρη σε εισήγηση του πρώην προέδρου της, Βασίλη Βασιλικού, υιοθετήθηκε από την UNESCO ο θεσμός, αποκτώντας διεθνή ακτινοβολία από το 2001.

Η φετινή γιορτή είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Οδυσσέα Ελύτη. Και δεκάδες μέλη της Εταιρείας, ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, θα παραδίδουν ο ένας στον άλλο τη σκυτάλη διαβάζοντας ποιήματα του νομπελίστα μας, αύριο το απόγευμα στις 7 μ.μ. στα Public της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Μέσα σε τι τοπίο, όμως, διοργανώνονται εκδηλώσεις σαν τις παραπάνω;

«Ο ποιητής έξω από κάθε πρόβλεψη είναι μόνος και στην παραμικρή γωνιά της νύχτας, όταν κι εμείς είμαστε μόνοι μας επίσης. Αλλά δεν το κάνουμε θέμα ποιήματος» έγραφε πριν από λίγα χρόνια η Γεωργία Τριανταφυλλίδου, στην παρθενική της συλλογή «Ο ποιητής έξω» («Αγρα»). Σε πείσμα της κυρίαρχης άποψης ότι η ποίηση βρίσκεται στο περιθώριο της λογοτεχνικής παραγωγής, είναι στρατιές εκείνοι που... το κάνουν θέμα. Ποτέ δεν εκδίδονταν τόσα ελληνικά ποιητικά βιβλία όσα στις μέρες μας. Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων biblionet.gr στη διάρκεια της περασμένης χρονιάς ξεπέρασαν τα 450 -τόσα πάνω κάτω ήταν και τα μυθιστορήματα- ενώ μία δεκαετία νωρίτερα μόλις και ξεπερνούσαν τα 260.

Τι κι αν το μερίδιο του λέοντος, ως προς τη δημοσιογραφική και την εμπορική απήχηση, καρπώθηκαν τα «Εύρετρα» («Ικαρος») της πολυβραβευμένης Κικής Δημουλά; Είναι εντυπωσιακό πόσοι, επίσης αναγνωρισμένοι ομότεχνοί της, ήταν παρόντες πέρσι: ο Νάνος Βαλαωρίτης, ο Αργύρης Χιόνης, ο Μάνος Ελευθερίου, ο Γιώργος Μαρκόπουλος, ο Γιάννης Κοντός, ο Χριστόφορος Λιοντάκης, ο Αντώνης Ζέρβας, ο Τόλης Νικηφόρου, ο Διονύσης Καψάλης, ο Νάσος Βαγενάς, ο Δημοσθένης Αγραφιώτης... Στους πρώτους δε μήνες του 2011, ανάμεσα στους τριάντα περίπου τίτλους που κυκλοφόρησαν, συναντάμε έργα της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ («Η ανορεξία της ύπαρξης», «Καστανιώτης»), του Κώστα Μαυρουδή («Τέσσερις εποχές», Κέδρος), του Χάρη Βλαβιανού («Τα σονέτα της συμφοράς», «Πατάκης»), καθώς και τα «Μέσα σύνορα» του τριαντάχρονου Γιάννη Δούκα που συστήνουν οι εκδόσεις «Πόλις».

Ιδού μια γεύση από το έργο του τελευταίου: «Στην εποχή του κάτι σαν/ Μπότες και πέτσινα μπουφάν/ Φοράνε και κυκλοφορούν/ Στην πόλη που περιπολούν/ Σαν κλέφτες κι αστυνόμοι. Στους τοίχους ψίθυροι, κραυγές/ Μαύροι λεκέδες και μπογιές/ Με τον θυμό και την ντροπή/ Πάνω στην κόκκινη γραμμή/ Χορεύει κι η συγγνώμη (...) Στην εποχή του κάτι σαν/ με σιδερένιο παραβάν/ Κρύφτηκαν όλα. Μόνο εμείς/ Μέχρι το τέλος εκκρεμείς/ φορώντας κοστουμάκι. Εδώ που οι δρόμοι είναι παλιοί/ Αλλά η πόλη μας καλεί/ Για να εφευρεθεί ξανά/ Μέσα από στάχτη και φωτιά/ Τούτο το αλωνάκι».

Ελάχιστοι οίκοι ανοίγουν πια τις πόρτες τους στους ποιητές -ανάμεσά τους κι οι «Μεταίχμιο», «Υψιλον», «Οδός Πανός», «Τυπωθήτω», «Μελάνι»- ενώ τα πρωτεία εξακολουθεί να κρατά ο «Γαβριηλίδης». Είναι, ωστόσο, κοινό μυστικό ότι στην πλειονότητά τους -κάποιοι ανεβάζουν το ποσοστό στο 80%- οι ποιητικές εκδόσεις τυπώνονται με έξοδα των δημιουργών τους, με ποσά που ξεκινούν από τα 500 και φτάνουν ώς τις 2.500 ευρώ. Σ' αυτή τη λύση κατέφυγε κι ο πρωτοεμφανιζόμενος Γιώργος Χαντζής για το «Μπέλλα Μπουμ» (Publibook), μια ποιητική σύνθεση που διαπραγματεύεται την εμπειρία της πατρότητας, εξερευνώντας τα πεδία «της ποιητικής, της κβαντομηχανικής, της φαινομενολογίας και της φιλοσοφίας της γλώσσας».

Γεννημένος το 1972 και μ' ένα διδακτορικό στα σκαριά γύρω από την αισθητική φιλοσοφία, ο Χαντζής δραστηριοποιείται εδώ και μία πενταετία στο φιλοσοφικό καφέ Dasein, όπου νέοι δημιουργοί συζητούν ζητήματα ποιητικής και διαβάζουν αδημοσίευτα έργα τους, ενώ συμμετέχει και στην ομάδα Greek Poetry Now!, πλάι σε συνομηλίκους του ως επί το πλείστον ποιητές, όπως οι Δημήτρης Αλλος, Γιάννα Μπούκοβα, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Βασίλης Αμανατίδης, Φοίβη Γιαννίση, Μαρία Τοπάλη. «Σε αντιδιαστολή με τις προηγούμενες γενιές», εξηγεί, «η δική μας είναι πιο εξωστρεφής. Είμαστε παιδιά των e-mails και των sms, η "γενιά της διαμεσολάβησης" όπως μας χαρακτηρίζουν, κι επιδιώκουμε την επαφή μ' όσα συμβαίνουν στο εξωτερικό αλλά και στις υπόλοιπες τέχνες. Κάποιοι βέβαια θεωρούν πως είμαστε αποκομμένοι από την ελληνική λογοτεχνική παράδοση, παρασυρμένοι από την ταχύτητα της εποχής μας. Οπως κάθε γενίκευση όμως, είναι κι αυτή παρακινδυνευμένη».

Αν και στις παρυφές της εκδοτικής βιομηχανίας, το κύκλωμα της ποίησης κατορθώνει να επιβιώνει και να μετασχηματίζεται. Σημαντικός εδώ είναι ο ρόλος των περιοδικών, το τιμόνι των οποίων κρατούν ποιητές κατά κανόνα. Πέρα από παραδοσιακά έντυπα όπως η «Νέα Εστία», η «Λέξη» των Νιάρχου και Φωστιέρη, το «Πλανόδιον» του Γιάννη Πατίλη, το «Εντευκτήριο» του Γιώργου Κορδομενίδη, η «Οδός Πανός» του Γιώργου Χρονά, το «Δέντρο» των Γουδέλη και Μαυρουδή ή ο «Μανδραγόρας» του Κώστα Κρεμμύδα, υπάρχουν κι εκείνα που είναι αποκλειστικά αφοσιωμένα στο είδος: η «Ποιητική» του Χάρη Βλαβιανού, το «Poetix» του Ντίνου Σιώτη και τελευταία, το «Κουκούτσι» του Βασίλη Ζηλάκου και το «Τεθλόν» της νεανικής ομάδας που φιλοξενείται στο Ιδρυμα Σινόπουλου. Ενώ στο Διαδίκτυο συναντάμε το poema.gr του Βασίλη Ρούβαλη, το poeticanet.gr του Ιωσήφ Βεντούρα και το poiein.gr του Σωτήρη Παστάκα. Υπάρχουν άραγε μεταξύ τους στεγανά; Κρατάνε ακόμα οι διαμάχες περί ελεύθερου στίχου ή ομοιοκαταληξίας; Τι τάσεις διαγράφονται στον ορίζοντα;

Ως προς τα στεγανά, «όλα εξαρτώνται από το πρόσωπο που διευθύνει το περιοδικό» λέει ο Γ. Χρονάς. «Προσωπικά, όποιο ταλέντο βλέπω, το βοηθάω. Ξέρετε, από τη φύση του, ο ποιητής είναι τρελός! Γράφει πιστεύοντας ότι θα ξεπεράσει τον Ελύτη, τον Ελιοτ, τον Πάουντ. Μόνον έτσι όμως μπορεί να προχωρήσει την τέχνη του. Εχω συναντήσει πολλά τρελά παιδιά και προσπαθώ να τα καλμάρω, αλλά κι εγώ έτσι ήμουν κάποτε... Τα παροτρύνω να διαβάζουν τα πάντα, και ποίηση, και πεζογραφία, και εφημερίδες, να βλέπουν ταινίες, να κυκλοφορούν μέσα στη ζωή, να μη βυθίζονται στη μοναξιά τους. Τα περισσότερα, πάντως, το τοπίο της ψυχής τους περιγράφουν. Αλλα μιμούνται τον Χριστιανόπουλο, άλλα είναι επηρεασμένα από τους στίχους του Σιδηρόπουλου ή του Αγγελάκα, κι απ' ό,τι διαπιστώνω όλα τα είδη καλλιεργούνται πια, τελειώσαν οι παλιές διαμάχες».

Για τον Χάρη Βλαβιανό, «ασφαλώς και υπάρχουν παρέες, στο μέτρο που κάθε περιοδικό στηρίζεται σ' έναν πυρήνα σταθερών συνεργαστών που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες. Ομως οι όποιες αντιθέσεις μεταξύ τους, είναι μάλλον επί του προσωπικού, παρά αισθητικής φύσεως». Απ' τη μεριά του, βλέπει αρκετούς νέους «να φλερτάρουν μ' ένα υβριδικό είδος, όπου τα όρια ανάμεσα στην ποίηση και το δοκίμιο δεν είναι και τόσο ορατά» και παρακολουθεί μ' ενδιαφέρον την εξέλιξη εκείνων που είχε συστήσει εγκαίρως μέσω της «Ποιητικής» -Χάρης Ψαρράς, Νίκος Βιολάρης, Δήμητρα Κωτούλα, μεταξύ άλλων. Οπως δε κάποιοι «συνομιλούν δραστικά με το παρελθόν χωρίς να αισθάνονται ότι κάνουν ιεροσυλία», έτσι κι ο ίδιος, στο νέο του βιβλίο με τις άφθονες μύχιες εξομολογήσεις, καταφεύγει στο σονέτο, «με την πυκνή μορφή και τον γρήγορο διασκελισμό» ώστε να μην πέσει στην παγίδα του μελοδράματος.

Οπως διαπιστώνει ο Ντίνος Σιώτης, που μαζί με τον Γιώργο Μπλάνα επιμελήθηκε πρόσφατα την ανθολογία «30 έως 30» (εκδ. «Κοινωνία των δεκάτων»), με δείγματα γραφής τριάντα ποιητών κάτω των τριάντα ετών, «η νέα γενιά δεν έχει εγκαταλείψει το βιωματικό στοιχείο εντελώς, αλλά προσπαθεί να βρει τη δική της γλώσσα χωρίς να εγκλωβίζεται στην αυτοαναφορικότητα. Κι ενώ πιθανότατα είναι ξεκομμένη από τον Παλαμά ή τον Σικελιανό, αυτό δεν σημαίνει ότι αγνοεί τον Σαχτούρη ή τον Καρούζο. Ποιητές έχουμε. Αναγνώστες δεν υπάρχουν...»

«Η ποίηση είναι μια τέχνη δύστροπη, αριστοκρατική», επιμένει ο Βλαβιανός, «που αφορά μια απέραντη μειοψηφία, όπως είχε πει ο Χιμένεθ. Ουδέποτε ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Σε μια εποχή δε έκπτωσης του λόγου, είναι ακόμη πιο αναγκαία. Η επιθυμία ωστόσο να εκφραστεί κανείς ποιητικά δεν οδηγεί απαραίτητα και σε αξιόλογο αποτέλεσμα. Το ερώτημα είναι: διαβάζουν άραγε αυτοί που γράφουν; Συνομιλούν με τους συγχρόνους τους ποιητές; Εχουν αίσθηση του πώς χειρίζονται τη γλώσσα, πώς λύνουν εκφραστικά ζητήματα; Δεν είμαι σίγουρος... Αν διάβαζαν ποίηση όσοι δημοσιεύουν κιόλας, θα περίσσευαν οι αναγνώστες».

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=260442

Partager cette page

Repost 0
Published by

Greek Poets

«Η νέα αυτή ποίηση είναι πια στη διάθεση όποιου επιθυμεί να την γράψη, και όποιου επιθυμεί να την κάμη με όλη την κυριολεξία της λέξεως αυτής, φτάνει ο ποιητής να μην περιφρονήση τα απλούστατα μέσα που του προσφέρει ο Σουρρεαλισμός, φτάνει να μην ντραπή την ενδόμυχή του αλήθεια, φτάνει να μην κωφεύση στην σουρρεαλιστική φωνή που πάντοτε αντηχεί εντός μας, στη φωνή που είπε τόσο σωστά ο Μπρετόν πως εξακολουθεί να ψάλλη και στις παραμονές του θανάτου και απάνου από τις τρικυμίες».
==============
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
«Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο. Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από ------------.jpgεμένα. Αυτό βέβαια ήταν πολύ αφελές από τη μεριά μου, αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί με είχε σε μια μόνιμη ταραχή, σε μια διαρκή διαμαρτυρία και σ' ένα πολύ γόνιμο παράπονο... Από την άλλη, είχα μια ευγένεια η οποία με κατέστρεψε απολύτως! Εμπόδισε δηλαδή τη ζωή μου να πάρει το δρόμο της. Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω, με το αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα, ότι θα πείραζα, ότι θ' αναστάτωνα των άλλων τη ζωή. Αυτό ήταν μία ήττα. Καθαρή ήττα...».
==============Νίκος Γκάτσος
« Τα σύνορά του ήταν ο ήλιος», έλεγε χθες η Νάνα Μούσχουρη για τον Νίκο Γκάτσο. Καμιά φορά οι ποιητές γεννάνε ποίηση και σε όσους δεν μοιράζονται το ίδιο ταλέντο. Ο Γκάτσος έμαθε στην ίδια και στους άλλους ομιλητές τής χθεσινής συνάντησης πώς να ανακαλύπτουν την ποίηση γύρω τους κι εντός τους.
===============
-----------------.jpg
Στον Νίκο Καββαδία θα είναι αφιερωμένη η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, 21η Μαρτίου. Η καθιερωμένη ετήσια καμπάνια ποίησης του Κέντρου, με εικονογραφημένους στίχους, θα είναι αφιερωμένη στον «Μαραμπού». Οι στίχοι του θα ταξιδέψουν σ' όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ιστότοπος ετοιμάζεται και για τον Καββαδία (www.kavadias.ekebi.gr), με χρονολόγιο, εργογραφία, βιβλιογραφία και επιλογή κριτικών. Ακόμη, έχει ετοιμαστεί ημερίδα αφιερωμένη σ' αυτόν, σε συνεργασία με τις εκδόσεις «Αγρα», με Ελληνες και ξένους ομιλητές. Η ποίηση του Καββαδία θα φτάσει κι αυτή στα σχολεία.+Ω

Athens Poetry Slam!

Ηρθε και στην Ελλάδα. Διαβάστε ΕΔΩ

Αλντα Μερίνι

Αλντα Μερίνι: Μια μικρή οργισμένη μέλισσα - μοναχική.
"Οι ποιητές εργάζονται πάντα τη νύχτα
Οταν ο Χρόνος δεν τους βιάζει
τότε που σβήνει ο θόρυβος του πλήθους
και φτάνει το λυντσάρισμα των ωρών στο τέλος"
(μετάφραση Α.Σελενίδη)

Τσανγκ ντονγκ λι"Η ποίηση είναι κάτι περισσότερο από ένα λογοτεχνικό είδος. Είναι ό,τι είναι αόρατο, ό,τι δεν μπορούμε να λογαριάσουμε με χρηματική αξία... Η ποίηση είναι ο κόσμος, η ζωή. Οσο άσχημη κι αν είναι η εξωτερική ζωή μας, υπάρχει πάντα κάτι το όμορφο μέσα μας. Σίγουρα ζούμε σε μια εποχή όπου η ποίηση αργοπεθαίνει. Μερικοί θλίβονται γι' αυτό, ενώ άλλοι δηλώνουν πως της αξίζει να πεθάνει. Παρ' όλα αυτά, οι άνθρωποι εξακολουθούν να διαβάζουν και να γράφουν ποιήματα. Μας βοηθάνε να δούμε τον κόσμο διαφορετικά"