Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog

Présentation

  • : le blog dokimos par : Christos Roumeliotis
  •   le blog dokimos par : Christos Roumeliotis
  • : Une promenade dans la mer de ma vie
  • Contact

Profil

  • Dokimos

ΠΑΜΕ ΑΛΛΟΥ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ ΧΑΛΚΙΔΑ !
undefined
undefined
undefined
Με το Μωρό την Έλενα και τη Μαρία
<<<>>>
ΠΑΜΕ ΛΙΜΝΗ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ !




ΠΑΜΕ ΙΣΘΜΙΑ






ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΥ ΙΣΘΜΟΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ


ΠΑΜΕ ΑΙΓΙΝΑ
ΑΦΑΙΑ




Αναζητηση

ΠΑΜΕ ΓΙ' ΑΛΛΑ

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΦΕ ΣΤΟ ΚΙΒΕΡΙ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ
undefinedundefined
ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΟΥΖΑ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ



ΚΤΗΜΑ
ΖΑΡΟΓΚΙΚΑ - ΑΥΛΙΔΑ



ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ

------000.jpg
1. Η φωτογραφιούλα της 21-03-08 :
Στο κήπο της πολυ-κατ-οικίας
η καρυδιά μονολογεί.
Καλώς ήλθες άνοιξούλα μες τη βροχούλα!

2. Καλοδεχούμενα είναι τα ποιηματάκια σας
ή και τα σύντομα πεζά σας.
Θα συμπεριληφθούν στο blog
κάτω από τη δική σας ετικέττα.

3. Επικοινωνήστε μαζί μου στο e-mail
enneaogdoa.roumeliotis@gmail.com
4. Οι επισκέψεις του χώρου αυτού
μέχρι σήμερα έφθασαν
τους
  25.256 μοναδικούς επι
σκέπτες
που διάβασαν ή είδαν 59.100 σελίδες


Παπαρουνό-τοπος στην Ερέτρια

Θάλασσες - Βασιλείου - Ερέτρια

Η πρασινο-φυλλοφορεμένη καρυδιά
του κήπου μου (22/07/08)
7 avril 2009 2 07 /04 /avril /2009 05:07
Αχ τι ωραία που κοιμάται μην την ξυπνάτε

Τα χείλη της κατακόκκινα
Σαν τον ήλιο που ανατέλει
Και δειλά στη κάμαρα εισδύει
Κάνει ζέση
Τα χείλη της είναι μισάνοιχτα
Και τα μάτια της κλειστά
Το πρόσωπο της ήρεμο: ονειρεύεται απαλά !
Όνειρα όμορφα, γλυκά
Μα πολύ γλυκά

Θυμάμαι που ονειρευόμουνα, οτι ζούσα
Κάτω από μια μεγάλη μηλιά καρποφορούσα
Μέρες γλυκές και νύχτες μη φεγγοβολούσες
Και ο καιρός περνούσε και σ(υ)ιγοτραγουδούσες
Καθώς μελαχρινά κορίτσια
Μάζευαν τα μήλα της μηλιάς
Και της άγριας κορομηλιάς

Τα χείλη της ροδοπέταλα
Σαν δύο πυρομένα μέταλλα
Σήμερα το δωμάτιό της είναι πολύ ζεστό...
Και τα πουλιά κελαηδούν ένα σκοπό... γλυκό
Και οι άνδρες παν για δουλειά... στο αγρό

Τικ τακ τικ τακ
Στα νύχια των ποδιών μου πατώ
Και δεν την ανησυχώ

Ω καρδιά μου συντρόφισσα στη λύπη και τη χαρά
Δεν πειράζει που δεν με αγαπά.
Ω καρδιά μου αμαρτία μου βαριά
Ν'α αγαπήσω κόρη με ξανθά μαλλιά

Αχ τι ωραία που κοιμάται
Μην την εξυπνάτε
Ω καρδιά μου κράτα το θυμό σου
Να την βάλεις στο όνειρό σου

Νιώθω γυμνός σα δένδρο στο χιονιά
Που σκόρπησαν τα φύλλα του στο άχαρο βοριά
Κλαίω και ονειρεύομαι δυο μαγουλάκια ροδαλά
Και τα βουνά ρωτώ που θα τα ξαναβρώ.

Χρήστος Ρουμελιώτης / Christos Roumeliotis
Athenes Mardi 7, Avrril, 2009
Ελεύθερη απόδοση του «Le bon sommeil»
του Apollinaire από το έργο του : «Le guetteur mélancolique» Εικόνα : Σάμιος

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
27 mars 2009 5 27 /03 /mars /2009 22:49

Πες μου είν αλήθεια ο,τι μ' αγαπάς;
Κάθε βράδυ τα' στέρια κοιτάς
Μήπως άλλη ευτυχία αναζητάς;
Υπάρχει ελπίς για μας;

Πες μου λοιπόν αγάπη μου μ' αγαπάς;
Γιατί αν είν' αλήθεια, θα το φωνάξω θα το πω
Ο κόσμος να μάθει πως με τραγούδι θλιβερό
Την ψυχή σου ν' αγγίξω προσπαθώ!

Ω μα belle Marei ως Ευρυδίκη σ' αγαπώ
Μαινάδες κομμάτιασαν τον Ορφέα τον αοιδό
Άκου της λύρας του τ' αναφιλητά
Στου πελάου τα κύματα μαύρα τα πανιά !

Αγάπη μου μαζί δρόμους στενούς θα διαβούμε
Αυτούς που μόνο πτηνά από πάνω μπορούν να δούνε
Και στους ουρανούς πουλιά σαν θα πετούμε
Με μύρτιλα και με... όνειρα μαζί θα ζούμε!

Αλλά όχι όχι έχω κάτι πιο χειροπιαστό
Φουντούκια μ' έδωσε σκιουράκι συμπαθητικό
Με τα δόντια μου, ένα ένα τα σπάζω, δεν μιλώ
Δώρο στα κάνω μ' αντάλλαγμα φιλί γλυκό !

Και ρείκια ρείκια βλέπω στο δρόμο μας μωβιά
Ελπίδα όμως φέρνουν ρείκια ρείκια μόνο λευκά !
Και πρέπει αγάπη μου στη μανούλα σου να γυρίσεις
Και πριν πέσει το σκοτάδι για πάντα να μ' αφήσεις !

Christos Roumeliotis
Πολύ ελεύθερη απόδοση του Marei του Apollinaire
Από το έργο του «Le Guetteur melancolique»

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
19 mars 2009 4 19 /03 /mars /2009 23:31

L'anneau se met a l'annulaire
Apres le baiser des aveux
Ce que nos lèvres murmurèrent
Est dans l'anneau des annulaires
Mets des roses dans tes cheveux

Το δακτυλίδι που φοράς
Είναι γεμάτο αγάπης φιλιά
Φιλιά που τα χείλια μου αφήκαν
Σαν ρόδα πάνω
σου, στα μαλλιά
Σαν χάδι μέσα
σου, στη καρδιά παντοτινά

Αθήνα, Χρίστος Ρουμελιώτης 14/2/2009
http://dokimos.over-blog.com
Ελεύθερη απόδοση από τη συλλογή
le guetteur mélancolique του Απολλιναίρ

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
14 février 2009 6 14 /02 /février /2009 00:38
Απίστευτο, καταπληκτικό συναντήσαμε (*) τον Γιάννη Σκαρίμπα (1893-1984) λίγο πριν το έβγα του πολέμου του 1918 μαζί με τους «πυροβολητές του Απολλιναίρ» ως εθελοντή περιπολάρχη της «Ζ» στα χαρακώματα του Μακεδονικού να μάχεται και ανάμεσα στα κακαρίσματα των πολυβόλων «να κρατάει αβέρτα κατά τις εμπνεύσεις της στιγμής, σημειώσεις για τον ανώφελο θάνατο αυτών που έφτασε γρήγορα και ακύρωσε το μετάλλιο... «εξαίρετων πράξεων» - φόνου, τις εμπειρίες του από μια τραγωδία τις εντυπώσεις απ' την κομμένη φωτεινή αλυσίδα χιλιάδων σβυσμένων ονείρων» Και σαν τον ρώταγαν τι έγραφε έλεγε ότι έγραφε ραβασάκια στη Αγλαΐα του ! Ίσως ... Οι Τεύτονες νικήθηκαν ο Απολλιναίρ (1880-1918) δεν πρόλαβε να χαρεί τη νίκη ο Σκαρίμπας δεν γνωρίζουμε (;) αν τότε τον ...γνώριζε... 

LIX

C'est la réalité des photos qui sont sur mon coeur que je veux. Celle réalité seule elle et rien d'autre. Mon coeur le répète sans cesse comme une bousse d'orateur et le redit a chaque battement. Toutes les autres images du monde sont fausses. Elles n' ont pas d' autre apparence que celle des fantômes. Le monde singulier qui m'entoure métallique végétal ssouterrain. O vie aspire le soleil matinal. Cet univers singulièrement orne d'artifices. N'est-ce point quelque œuvre de sorcellerie comme on pouvait l'étudier autrefois a Tolède ou fut l'école diabolique la plus illustre. Et moi j'ai sur moi un univers plus précis plus certain fait à ton image. 

Ότι η καρδιά μου κρύβει μέσα της για σένα είναι μια εικόνα μια αλήθεια.
Αυτή υπάρχει για μένα και μόνο αυτή.
Η καρδιά μου σε κάθε κτύπο της το λαλεί έτσι όπως ένας τελάλης.
Όλες οι άλλες εικόνες του κόσμου για μένα είναι ψεύτικες, φανταστικές.
Ο κόσμος γύρω μου φαίνεται τόσο μονότονος, ψυχρός, υποχθόνιος.
Ω ζωή απόλαυσε την ομορφιά του πρωϊνού ήλιου.
Αυτό το σύμπαντο είναι πολύ τυχερό που δέχεται ως διακόσμημα την ευεργεσία του !
Ω ναι σίγουρα κάποια μαγεία πλανιέται πάνω του.
Η ίδια ίσως με κείνη που απέδιδε το σχολείο του Τολέδο !
Και γω τώρα ζω σε ένα κόσμο πιο χειροπιαστό πιο βέβαιο όμοιο με την εικόνα σου ! 

LXX

Lorsque deux nobles coeurs se sont vraiment aimes
Leur amour est plus fort que la mort elle-même.
Cueillons les souvenirs que nous avons semés
Et l'absence après tout est rien lorsque l' on s' aime

Δυό καρδιές δυό καρδιές που αγαπιούνται
Η αγάπη τους είναι πιο δυνατή και από το θάνατο
Ας δρέψουμε τους καρπούς των σπόρων που σπείραμε
Και δεν πειράζει που δεν βλεπόμαστε εφ' όσον αγαπιόμαστε...

Εδώ λοιπόν παίρνει τέλος μια βαθιά ερωτική αλληλογραφία του Απολλιναίρ με τη Louise de Coligny-Châtillon ή Lou κατ' αυτόν μια εξαίσια ύπαρξη από την Nice (Νίκαια) που η καρδιά του επέλεξε  ν' αγαπήσει λίγο πριν αναχωρήσει για το πόλεμο 1914-1918 ως εθελοντής !

(*) Στη βιογραφία του από τον Γιώργο Παπαστάμο

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
2 février 2009 1 02 /02 /février /2009 02:04
Σ' ένα αηδόνι κάνει έκκληση ο Απολ-λιναίρ εν μέσω φωτιάς μεσο-πολέμου; και χρωστικής λαύρας ηλίου [ηλιοβασίλεμα] να στείλει μια ωδή στην αγαπημένη του. Βρισκόμαστε στην XL αστείρευτη προσπάθεια του ν' αντλεί από τη φύση το πάθος του για τη ζωή μέσα από το πρόσωπο της ΛΟΥ....



Αηδόνι βαθειά ερωτευμένο
Άγνωστο που είναι καθισμένο
Ταίρι έχει και νταλκά
Και για αυτό τραγουδά
Όσο γίνεται πιο μελωδικά
Αχ αηδόνι μου γλυκό
Σ' ακούω ζηλεύω και πάω να τρελαθώ
Και καθώς ο ήλιος κυλά στεφανωμένος
Μια ωδούλα θέλω πριν πέσει να ψάλεις ο καημένος
Για τη ΛΟΥ μου έτσι που'μαι αποκαμωμένος...
Για τη πολυάκριβη μικρούλα μου
Που είναι η ΛΟΥ ΛΟΥ η ma chère καρδούλα μου

Για την ελεύθερη απόδοση Χρίστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
1 février 2009 7 01 /02 /février /2009 02:50
Έγειρα στον ήλιο
Και αποκοιμήθηκα
Είναι Δευτέρα
Λου σ' αγαπώ
Και στο ξαναλέει
Το ποιματάκι αυτό
Πόσο σ' αγαπώ
Λου Λουλάκι
Αχ πως με κοιτάζει
Αυτό το μικρό λυκάκι
Θέλει θέλει νάρθει
Και να δεί
Πως τρέχει
το μολύβι
Πάνω στο χαρτί
Το μολύβι που
Μιαν ηλιαχτίδα
ζηλεύει
Που τη Λου
χαιδεύει...
Λου Λουλάκι
Πριν σ' αφήσω
Σου στέλνω
ένα φιλάκι...

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
14 décembre 2008 7 14 /12 /décembre /2008 23:21
XXXVIII (Poèmes a Lou του Guillaume Apollinaire)

(Σε ελεύθερη ομοιοκαταληκτική μεταφραστική απόδοση)

Κυριακή στα χαρακώματα
Γέλια ανέκδοτα και χώματα
Των στρατιωτών καμώματα
Κυκλάμινα κι' αρώματα !

Άρθρο δεν έχει η κραυγή τους
Για βότανο θέλει η θύμησή τους
Τα όμορφά σου μαύρα μάτια
Να φωλιάσουν στη ψυχή τους

Λου μου

Τη φωτό σου κοιτάζω και παραμιλώ
Το δικαίωμα αυτό έχω ο χρόνος και γω
Και καθώς στη νύχτα η οβίδα σφυρίζει
Μια μυρτιά με δάφνη τη ψυχή σου στολίζει !

Των δασών τα πράσινα μύρτα
Δώρο στα κάνω και από κάτω κρύφτα
Απ' της καρδιάς σου τα φύλα τα πλατιά
Ορκίζομαι τ' αγαπώ πραγματικά

Ω Λου μου πότε θα σε δώ ? Το Παρισάκι δεν ξεχνώ !
Με της κρήνης του Λουξεμβούργου το μαγικό νερό,
Με τις βιολέττες και του Σαιν Ζερμαίν το Πύργο το ψηλό !
Αχ Παρίσι μου χλωμό με το κομψό σου γυναικείο πληθυσμό !

Λου μου Λου μου και πάλι σου λέω σε λατρεύω σ' αγαπώ !

Χρήστος Ρουμελιώτης
Αθήνα Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
8 octobre 2008 3 08 /10 /octobre /2008 22:41


Συνεχίζουμε το ταξιδάκι με τον Απολλιναίρ μέσα από τα γράμματα του [36] και είμαστε στη άκρη μιας ενότητας της Λου σχεδόν στη μέση του μικρού τόμου... Ανυπομονούμε βέβαια να περάσουμε στα Οινοπνευματώδη... «Alcools» όπου ποιος ξέρει τι μας περιμένει ! Η ιδιαιτερότητα στη παρακάτω υπέρ-φραστική προσπάθεια είναι η πρόκληση της ομοιοκαταληξίας ! Για να δούμε τι θα καταφέρουμε !

Πολυαγαπημένο μου Λου-λάκι
Aς πάρουμε τη ζωή σαν ένα θεατράκι

Ζώντας αγαπημένοι
Μ' ένα μυστήριο
Και οι διό τυλιγμένοι !


Ας πάμε μακριά
Πετώντας σαν αποδημητικά

Γεμάτοι ευτυχία
Σε ουρανούς εν αιθρία
Ω θεέ μου σαν σε Αριστοφάνη κωμω-δία !

Τα χέρια μου καθαρά
Αλλά η καρδιά βαριά

Θα σε συλλογιέμαι
Και μες στην αγκαλιά σου
Θ' αποκοιμιέμαι...


Ωραία ψέματα
Και αληθοφανή ονείρατα

Θα σε κρατούνε μαγεμένη
Νυχθημερόν - καθηλωμένη
Στο έπακρον εκστασιασμένη !


Ωριμα μυαλά
Ω Δαίμονα δεν τα' αντέχω πια

Ω αγνή αθωότητα
Που αστράπτεις ωραιότητα
Μες στου χλωμού καλοκαιριού την θερμότητα !

Και τρελαίνομαι καλή μου
Ποιος θα σε κερδίσει ευ-μορφή μου

Αλλά με τρόπο καλλιτεχνικό
Που καλά ξέρω μόνο ΓΩ
Από το παλιό εκείνο τον καιρό !


Και ολόφωτα άρματα
Πες ουράνια θαύματα

Θα σε οδηγούν σε ατελείωτους
Παραδείσους
Τους πιο ευλογημένους...


Και σου ορκίζομαι «μα το Δία»
Πως θα ζήσουμε μαζί την απόλυτη ευτυχία

Χωρίς χαζές δεσμεύσεις
Και πολλές πολλές υποσχέσεις
Που χαλούν των εραστών τις σχέσεις !

Και όπως οι άγγελοι αγνοί
Θα εξυμνούμε κάτω στη γή

Την θεϊκή σου ομορφιά
Με όλη μας τη καρδιά
Αληθινά !


Γλυκός αχ γλυκός που είναι ο πόνος
Απόψε σ' αγαπώ και είμαι μόνος

Καρδούλα μου ο χειμώνας μπαίνει
Κόλαση διαβολο-σταλμένη
Σίδερο και φωτιά φουντωμένη !


Η πληγή μου ακατάσχετα αιμορραγεί
Ο λόγος μου ασταμάτητα απαιτεί

Τα αισθήματα μου να είναι αληθινά
Και να γράφονται με λόγια απλά
Όπως λέμε Ο μ ο ρ φ ι ά !


Χρήστος Ρουμελιώτης
Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008
Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
28 juillet 2008 1 28 /07 /juillet /2008 09:02

Lettre a Lou XXXIV
(Συνέχεια του ταξιδιού στα ερωτικά γράμματα του Απολλ-ιναίρ)

Λου
Σήμερα μου ήρθε στο νου
Το καλαθάκι με τα πορτο-κάλια
Ήσανε πολύ όμορφα. Σαν τον έρωτά μας
Μοιάζανε αγγελικά δεν θέλησα να τα΄γγίξω...

Περνάνε οι μέρες. Τα έχω ακόμα απείραχτα
Θάθελα να πίναμε μαζί το ζουμάκι τους
Γιατί μου το έχεις τάξει. Πως θαρχόσουνα στη Νιμ...
Μαραίνονται τα φύλλα... τρέμει το φυλλο-κάρδι μου !

Ένα πορτο-καλάκι. Γλυκό πορτοκαλάκι
Μαραζώνει. Με παρακάλεσε να μην το πειράξω.
Του το υποσχέθηκα. Δεν θα το ξεχάσω.
Το γλυκό πορτο-καλάκι μέσα απ' το καλα-θάκι !

Και καθώς, οι οβίδες γύρω μου σφυρίζουν
Απολαμβάνω το νόστιμο το πορτο-καλάκι
Γιατί είναι η αγάπη μου, η ρίμα μου από την Νίμ
Γιατί είναι ο ήλιος μου, ο ερωτάς μου το μικρό πορτο-καλάκι....

Αλήθεια μήπως οι αναμνήσεις δεν μοιάζουν με ωραία φρούτα
Που μας παρακαλούν να μην τα πειράξουμε;
Πως μπορώ να ξεχάσω την φτωχή μου αγάπη από την Νίμ;
Πως μπορώ να αφήσω το άρωμά τους (της) να μην με κατακλύζει;

Λου, μη ξεχνάς το μικρό μικρό πορτο-καλάκι
Το τόσο γλυκό όσο και ένα φτωχό της Νιμ κοριτσάκι
Το τόσο γλυκό όσο και ο ερωτάς μας εκείνο τον καιρό
Αχ γλυκό - πικρό πορτο-καλάκι μου πόσο σ' αγαπώ !

Χρήστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2008
Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article
29 mai 2008 4 29 /05 /mai /2008 23:17


Λού μου εδώ που βρίσκομαι τα άστρα κοιτώ
Συντροφιά μου το βλέμμα σου το τρεμουλιαστό
Αγκαλιά το κορμί σου και τον ουρανό κρατώ
Φτωχό φανταράκι που πας με τέτοιο ...ριζικό;

Την αγάπη ψάχνω να βρω στης απουσίας το καιρό
Παραμύθι αληθινό να μου πει, τη θερμο-παρακαλώ
Πως να πάψω ν' υποφέρω γιατί άλλο δεν μπορώ
Μαρτύριο οι ώρες δεν έχουν τελειωμό
Σαν η νύχτα ρίχνει δίχτυ με σκοτάδι και πόνο σφιχτό !

Παραμύθι(*):

Η Αγάπη μια φορά και ένα καιρό είχε μια άσπονδη φίλη που τη λέγανε .... Απουσία
Και μια μέρα πικράθηκε μαζί της. Αιτία στάθηκε ο Αγαπημένος της Αγάπης που η Απουσία τον ξεμάκραινε ! Η Αγάπη στην αρχή έκανε υπομονή αλλά όσο περνούσε ο καιρός δεν άντεχε την πίκρα της απουσίας του Αγαπημένου της και παρακάλεσε την Απουσία να κάνει κάτι. Η τελευταία την λυπήθηκε και πρότεινε στον Αγαπημένο να της γράφει γραμματάκια ως απόδειξη της πίστης του προς αυτήν...

Ενθύμιο :

Ζω για να σε Θυμάμαι. Ω Αγάπη
Της θύμησης ζωντανή παρηγόρια
Ο δρόμος της ζωής όλο στενο-χώρια
Σαν η νύχτα η αργο-περπατούσα
Θέλει να μας κρατάει χώρια !

Ο απ-ελευθερωμένος από τα όπλα από-λινέρ...

(*)(Το ΧΧV είναι ελεύθερη απόδοση του πραγματικού

και το παραμυθάκι ένθετη προσθεσούλα του γράφοντος)

Repost 0
Published by Dokimos - dans Apollinaire
commenter cet article

Greek Poets

«Η νέα αυτή ποίηση είναι πια στη διάθεση όποιου επιθυμεί να την γράψη, και όποιου επιθυμεί να την κάμη με όλη την κυριολεξία της λέξεως αυτής, φτάνει ο ποιητής να μην περιφρονήση τα απλούστατα μέσα που του προσφέρει ο Σουρρεαλισμός, φτάνει να μην ντραπή την ενδόμυχή του αλήθεια, φτάνει να μην κωφεύση στην σουρρεαλιστική φωνή που πάντοτε αντηχεί εντός μας, στη φωνή που είπε τόσο σωστά ο Μπρετόν πως εξακολουθεί να ψάλλη και στις παραμονές του θανάτου και απάνου από τις τρικυμίες».
==============
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
«Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο. Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από ------------.jpgεμένα. Αυτό βέβαια ήταν πολύ αφελές από τη μεριά μου, αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί με είχε σε μια μόνιμη ταραχή, σε μια διαρκή διαμαρτυρία και σ' ένα πολύ γόνιμο παράπονο... Από την άλλη, είχα μια ευγένεια η οποία με κατέστρεψε απολύτως! Εμπόδισε δηλαδή τη ζωή μου να πάρει το δρόμο της. Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω, με το αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα, ότι θα πείραζα, ότι θ' αναστάτωνα των άλλων τη ζωή. Αυτό ήταν μία ήττα. Καθαρή ήττα...».
==============Νίκος Γκάτσος
« Τα σύνορά του ήταν ο ήλιος», έλεγε χθες η Νάνα Μούσχουρη για τον Νίκο Γκάτσο. Καμιά φορά οι ποιητές γεννάνε ποίηση και σε όσους δεν μοιράζονται το ίδιο ταλέντο. Ο Γκάτσος έμαθε στην ίδια και στους άλλους ομιλητές τής χθεσινής συνάντησης πώς να ανακαλύπτουν την ποίηση γύρω τους κι εντός τους.
===============
-----------------.jpg
Στον Νίκο Καββαδία θα είναι αφιερωμένη η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, 21η Μαρτίου. Η καθιερωμένη ετήσια καμπάνια ποίησης του Κέντρου, με εικονογραφημένους στίχους, θα είναι αφιερωμένη στον «Μαραμπού». Οι στίχοι του θα ταξιδέψουν σ' όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ιστότοπος ετοιμάζεται και για τον Καββαδία (www.kavadias.ekebi.gr), με χρονολόγιο, εργογραφία, βιβλιογραφία και επιλογή κριτικών. Ακόμη, έχει ετοιμαστεί ημερίδα αφιερωμένη σ' αυτόν, σε συνεργασία με τις εκδόσεις «Αγρα», με Ελληνες και ξένους ομιλητές. Η ποίηση του Καββαδία θα φτάσει κι αυτή στα σχολεία.+Ω

Athens Poetry Slam!

Ηρθε και στην Ελλάδα. Διαβάστε ΕΔΩ

Αλντα Μερίνι

Αλντα Μερίνι: Μια μικρή οργισμένη μέλισσα - μοναχική.
"Οι ποιητές εργάζονται πάντα τη νύχτα
Οταν ο Χρόνος δεν τους βιάζει
τότε που σβήνει ο θόρυβος του πλήθους
και φτάνει το λυντσάρισμα των ωρών στο τέλος"
(μετάφραση Α.Σελενίδη)

Τσανγκ ντονγκ λι"Η ποίηση είναι κάτι περισσότερο από ένα λογοτεχνικό είδος. Είναι ό,τι είναι αόρατο, ό,τι δεν μπορούμε να λογαριάσουμε με χρηματική αξία... Η ποίηση είναι ο κόσμος, η ζωή. Οσο άσχημη κι αν είναι η εξωτερική ζωή μας, υπάρχει πάντα κάτι το όμορφο μέσα μας. Σίγουρα ζούμε σε μια εποχή όπου η ποίηση αργοπεθαίνει. Μερικοί θλίβονται γι' αυτό, ενώ άλλοι δηλώνουν πως της αξίζει να πεθάνει. Παρ' όλα αυτά, οι άνθρωποι εξακολουθούν να διαβάζουν και να γράφουν ποιήματα. Μας βοηθάνε να δούμε τον κόσμο διαφορετικά"