Βιζυηνός

ΧΟΧΛΑΚΙΖΟΝΤΑ ΥΔΑΤΑ!

Πέφτουμε από ψηλά!
Από όρη από βουνά!
Μετά από βαρυχειμωνιά!
Κυλάμε σχεδόν πάντα βιαστικά!
Ανάμεσα σε βράχια πέτρες γλυφτά γλυφτά ,
Μέσα στις πλαγιές με δένδρα και φυτά
Είμαστε τα νερά!
Αγιασμένα από τη Παναγιά!
Μάνα μας έχουμε «τας ιεράς της φύσεως πηγάς»
Ποτίζουμε χωράφια και «ζωντανά»!
Υγραίνουμε ωραίες κόρες βρύσες και χωριά!
Στο διάβα μας δε λέμε όχι στα πουλιά!
…Που σκύβουν να πιούνε στα κλεφτά!
σαν νιώθουμε τη τρυφερή μυτούλα τους να μας τρυπά!
ρίγη νιώθουμε ερωτικά!
Είμαστε τα νερά!
Σε κανέναν δεν λέμε όχι αμα διψάσει!
Σαν θέλει το χειλάκι του να ξεμαραχιάσει!
Στον κυνηγό και στον διαβάτη
Στον αγρότη και στον ορειβάτη!
Είμαστε τα νερά!
Νιώθουμε περήφανα και πάντα δροσερά!
Σαν κόρες εύμορφες σαν τα κρύα τα νερά!
Στους ώμους των μας λικνίζουνε σε κανάτια πήλινα και κουφωτά!
Είμαστε τα νερά!
«Χοχλακίζοντα» γοερά ή νοερά!
Κάτω από γιοφύρια παραδοσιακά!
Μέσα από «βραχοκυλώματα» πρασινωπά!
Κάτω από τις φούστες ανεμώνων και τουλιπών!
Της ανοίξεως των νυμφών!
Είμαστε τα νερά!
Οι φίλοι των πλατάνων των σκίνων και των πουρναριών!
Οι φίλοι της βλαστήσεως της φύσεως και των θεών!
Μα πρώτα απ’ όλους πιο πολύ!
Η θεά η Δήμητρα ποθούμε να μας πιει!

ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΒΙΖΥΗΝΟΥ
ΟΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΑ ΧΟΧΛΑΚΙΖΟΝΤΑ ΥΔΑΤΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΓΡΑΦΟ ΔΙΣΤΙΧΟ ΑΓΝΩΣΤΗΣ ΚΟΡΗΣ