Με αφορμή το λιβάδι που δακρίζει του Θόδωρα Αγγελόπουλου

ΤΟ ΛΙΒΑΔΙ ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΖΕΙ!

Το λιβάδι που δακρύζει!
Το τραίνο σφυρίζει!
Ο ξεριζωμός αρχίζει!
Το πλοίο πλευρίζει!

Η Ελένη που δακρύζει!
Ιστορία αγάπης ανθίζει!
Βάρκα η ζωή που αρμενίζει!
Η νύφη πίσω δεν γυρίζει!

Ο Αλέξης που δακρύζει!
Το ποτάμι το χωριό βυθίζει!
Η ελληνική σημαία κυματίζει!
Φασισμός τη δημοκρατία θρυμματίζει!

Το χωριό, κι η πόλη που δακρύζει!
Πόλεμος: το βιολί δεν βιολίζει!
Κατοχή: το ψωμί σπανίζει!
Η αντίσταση ξεμυτίζει!

H Ελένη και o Αλέξης που ξε-χωρίζει!
Η Αμερική με Έλληνες γεμίζει!
Το μέτωπο απ’ το αίμα αφρίζει!
Η μοίρα και η Ευρώπη ελπίζει!
Τη πατρίδα εμφύλιος στα δύο σκίζει!

Η πατρίδα που δακρύζει!
Ο εμφύλιος κοστίζει!
Ο πόνος κι η πίκρα ξεχειλίζει
Κραυγή η μάνα μπήζει,
τη νέα κοινωνία ατενίζει!
Η Ελλάδα που δακρύζει!
Η Ελλάδα ευ-ελπίζει!

Χρήστος Ρουμελιώτης
Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2004
12:26:29 πμ
Κατά τη διάρκεια και λίγο μετά
την ταινία του Αγγελόπουλου