Το Πολυτεχνείο του 2002 συναντά το Διονύση Σολωμό και το Γιάννη Ρίτσο

Γιάννη Ρίτσου: ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ
Διονυσίου ΣΟΛΩΜΟΎ: ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
«ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΘΑ ΖΕΙ»

Αυτά τα δένδρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή,
Σε γνωρίζω απ’ τον Όμηρο την ηρωική εκείνη την εποχή
Απάντηση να δίνεις στον Πάρι πολεμική για την Υπερπροσβολή

Αυτές οι πέτρες δεν βολεύονται κάτου από ξένα βήματα,
Σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γή.
Ελένη, Αχιλλέας, Οδυσσέας, Πηνελόπη
Σε γνωρίζω από την εκδίκηση του σπαθιού Σου τη τρομερή
Σε γνωρίζω από τη δύναμη που συγκέντρωσες την ψυχική
Να βρεις το γυρισμό στην εστία σου την πατρική.
Να Τον περιμένεις είκοσι χρόνια με τόση Υπομονή!

Αυτά τα πρόσωπα δεν βολεύονται παρά μόνο από τον ήλιο
Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά,
Αυτά τα πρόσωπα αυτά τα κόκαλα τα παντοτινά
Θρέφουν γενιές Ελλήνων με περηφάνια και λεβεντιά
Είναι των Ελλήνων τα ιερά τα δοξασμένα τα παιδιά
Σε Μαραθώνα Θερμοπύλες και της Σαλαμίνας τα στενά

Αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε ω χαίρε Ελευθεριά!
Μέγα πίστη και γενναία καρδιά μέχρις εσχάτων στα στερνά
«Μολών Λαβε» «Ταν ή επί Τας»
«Δε βολεύονται»» «Λευτεριά ή Θάνατος»

Ετούτο το τοπείο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
Εκεί μέσα εκατοικούσες πικραμένη ντροπαλή,
Ετούτο το τοπείο ζήλεψαν πολλοί σε Δύση και Ανατολή
Περήφανη Ειρήνη, του Αριστοφάνη,
η σπηλιά ντρέπεται δεν μπορεί!
Ρήγα! Μπρός μην την αφήνεις στη
σιωπή άνοιξέ της ΤΩΡΑ για να βγεί

«Καλλίτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σπηλιά και φυλακή!»
Σφίγγει στο κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
Κι ένα στόμα εκαρτερούσες έλα πάλι, να σου πεί
1821,1941, 1971, 2001 Το Πολυτεχνείο Ζει!
Αχολογάνε τα καριοφύλια του Γέρου στου Μριά τις ρεματιές
Αγκομαχάει η «Τζούλια» του Μουσολίνι στης Πίνδου τις πλαγιές
ΟΧΙ στο φασισμό Αντίσταση Ενωμένη. Ολοι μαζί
«Κάτω η Χούντα» «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία»
«Η Δημοκρατία Ζει»!

Σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ΄αμπέλια του,
Σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Μονάχα φώς.
Εσφιξα τα δόντια: Γαύδος Λέρος Μακρόνησος!
Θεέ μου! Δεν υπάρχει νερό!
Άνοιξα τα μάτια: Σαντορίνη Οίος Μήλος.
Παναγία μου! Ω τι ομορφιά.Υπάρχει φώς!

Αργειε νάλθη εκείνη η μέρα,και ήταν όλα σιωπηλά
Μέρες πολλές. Τετρακόσια χρόνια.
Κρυφό σχολειό. Γερμανοί μπότα κατοχή.
Εμφύλιος διχασμός. Χούντα συνταγματάρχες φυλακή.

Ο δρόμος χάνεται στο φώς κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο
Γιατί τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.
Ελλάς μου μαρτυρικιά! Λαέ ΟΧΙ στη μοίρα σου αφεντικά!

«Νάτη πετιέται εξ αρχής ματώνει και θεριεύει
Και καμακώνει το θεριό με το καμάκι Θέ μου»!
……………………………………………………
Οταν σφίγγουν το χέρι ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο,
Οταν σφίγγουν το χέρι ο ήλιος είναι βέβαιος
για την ειρήνη στο κόσμο

Οταν χαμογελάνε ενα μικρό χελιδόνι φεύγει μέσ’ απ’ τ’ άγρια γένια τους
Οταν χαμογελάνε ένα μικρό περιστέρι φεύγει
μέσα από τα ήρεμα χέρια τους!

Οταν κοιμούνται δώδεκα άστρα πέφτουν από τις άδειες τσέπες τους,
Οταν κοιμούνται δώδεκα Αγγέλοι έρχονται
στα γλυκά ονειρά τους

Οταν σκοτώνονται η ζωή τραβά την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα
Και ψάλουν Επί γης Ειρήνη! ΟΧΙ πολεμο! ΟΧΙ τρομοκρατία.
ΟΧΙ σπατάλη! ΟΧΙ πετρελαιοκρατία!
……………………………………………………
Με τόσα φύλλα να σου γνέφει ο ήλιος καλημέρα,
Με τόσα ρόδα σε ρένει ο ήλιος όλη μέρα
Με τόσα φλάμπουρα να λάμπει ο ουρανός,
Με τόσα φλάμπουρα πλημμύρισαν οι αγγέλοι τον ουρανό
Και τούτοι μές τα σίδερα και κείνοι μές το χώμα
Και τούτοι οι τρομοκράτες μέσα στα σίδερα
και κείνοι οι μανιακοί στό χώμα

Σώπα όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες
Σώπα όπου νάναι θα ξαναγεννηθεί
ο Χριστός όταν σημάνουν οι καμπάνες

Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας
Γιατί την Ειρήνη θάναι δική τους δική Του και δική μας

Κάτου απ’το χώμα,μές στα σταυρωμένα χέρια τους
Αλλα δεν θα ξανασταυρωθεί γιατί Θέ μου
Αγγέλους έστειλες στη Γή

Κρατάνε της καμπάνας το σχοινί – προσμένουνε την ώρα
δεν κοιμούνται, δεν πεθαίνουν,
Προσμένουν να σημάνουν την ανάσταση.
Προσμένουν να ψάλουν και πάλι «Το Πολυτεχνείο για πάντα θα Ζεί»

Είναι δικό τους και δικό μας – δεν μπορεί κανένας να μας το πάρει
Και η Ειρήνη και η Δημοκρατία να λάμψει πιό πολύ απανταχού στη Γή

Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά,
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε ω χαίρε Ελευθεριά!

Χρήστος Ρουμελιώτης Αθήνα 10 Νοεμβρίου 2002 11:51:53 μμ

Το αφιερώνω στα παιδιά μου Χρίστο Ιάσονα και Σπύρο
Με την ευκαιρία της 30ης επετείου του Πολυτεχνείου

Στο Γιάννη Ρ. και τον Διονύση Σ. ένα μεγάλο ευχαριστώ
Που …δέχτηκαν να τους φιλοξενήσω
Στο φτωχικό Γραπτό μου

Χάριν
Της διατήρησης της εθνικής μνήνης
και της πίστης μας στις ιερές παρακαταθήκες των προγόνων μας
Που αγωνίστηκαν να ζούμε σήμερα εμείς ελεύθεροι.
Καθώς επίσης χάριν της εθνικής έπαρσης αλλά και της σύζευξης
της αρχαιότητας με την σημερινή εποχή
που παρ’ όλη τη πεζότητάς της πρέπει αλυσιδωτά να μας προκαλεί…

Πηγές:
Γιάννης Ρίτσος Αποσπάσματα από «Αγρύπνια»
Φωτογραφικό υλικό από το Ιντερνέτ Αφιερώματα,
από τα βιβλία του Γυμνασίου και αυθεντικά
Εκδόσεις Κέδρος Δεκάτη Πέμπτη Εκδοση Φεβ. 1979
Διονύσιου Σολωμού:Αποσπάσματα από τον «Υμνο προς την Ελευθερία»
Από Ποιητική Ανθολογία Παπύρου