Ζωή Μελισσίου μέσα από το Ρουμελώτη Σπύρο

Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ...
(Η ζωή του Σπύρου Ρουμελιώτη)

Η γέννεσις:

Εμφανίσθει στο Λαλιώτη Κορινθίας το 1917 έτος μεγάλης κοινωνικής αναταραχής στη μακρινή Ρωσία που σήμαινε το τέλος των Τσάρων και τον ερχομό των μπολσεβίκων, δίπλα στα ερείπια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου που γέμισε σταυρούς την Ευρώπη, στην αρχή της επώασης μιας ελληνικής εδαφικής συρρίκνωσης στη διπλανή Ασία αποτέλεσμα και επεκτατικών απωθημένων του έθνους, μετά από μια γενναία έξυπνη και δίκαια ιστορικά ανά/κτηση ελληνικών πολύ/παθων εδαφών.

Γενετικά ο Δημήτριος Ρουμελιώτης με τη πρώτη του γυναίκα Αγγελική φέρονται να είναι υπεύθυνοι για την εμφάνιση της ζωής του Σ.Ρουμελιώτη στο κόσμο αυτό. Μια δεύτερη γυναίκα μετά από άδικα πρόωρη αποχώρηση της πρώτης αναλαμβάνει να καθίσει στο τιμόνι της μητρικής του Σπύρου ζωής με το ίδιο κατά σύμπτωση όνομα αγγελική και με υπεραγάπη να την υποστηρίξει μέχρι και την ανεξαρτητοποίησή της ύστερα από μεσολάβηση.

Στο χωριό:

Είκοσι τρία χρόνια αρκετά για να πιάσουν βαθιά στη γη οι ρίζες του δένδρου της ζωής του Σπύρου στο χωριό Λα + Λιώτη = Λαλιώτη ή Λαλίωτα. Αρκετός χρόνος ώστε το δένδρο να αποδώσει καρπούς σε όποιον του το ζητήσει με καλό τρόπο. Εν τω μεταξύ τα πρώτα γράμματα άρχισαν να πολιορκούν και να μπαίνουν στη ζωή του προσώπου αυτού. Λέξεις αριθμοί όνειρα φαίνεται ότι τον καλούσαν να τα ακολουθήσει. Καμία πνευματική κόπωση, πολύ όρεξη για πρόοδο. Αλλά και εμπόδια. Πολλά στόματα, οικογένεια, προβλήματα, ευθύνες ισομοιρασμένες σε αρσενικές πλάτες, αδελφές και υποχρεώσεις. Η αφομοίωση με την αγροτική ζωή ήρθε σαν το αναγκαίο ζητούμενο της εποχής.

Με σκυφτό περήφανο κεφάλι από την ανατολή στη δύση εξελισσόταν ο σιωπηρός διάλογος με την κάθε σπιθαμή γης με το κάθε δένδρο με το κάθε κλαδί. Και η ανοιχτοχέρα φύση δεν είχε κανένα παράπονο από τον νέο αυτό… Ούτε και οι άνθρωποι. Αλλά ούτε και η πατρίδα όταν το σαράντα το χρειάστηκε να την υπηρετήσει. Αφηγήσεις καλά φυλαγμένες μέσα στη ζεστασιά της λήθης, λεπτομέρειες της δύσκολης εκείνης περιόδου του 1940-1947 υπάρχουν μέσα μας. Θητεία στο στρατό, επιστράτευση, ελληνοϊταλικός πόλεμος, κατοχή, αντίσταση, ιταλοκρατία, γερματοκρατία, εμφύλιος, πικρές μνήμες…. Ένα φύλλο πορείας 15-10-1947 θέλει πολλά να διηγηθεί πολλά για την κρίσιμη εκείνη περίοδο και περιμένει την αποκρυπτογράφησή του!

Ο γάμος:

Αυτός λαμβάνει χώρα το έτος 1952 «εις το χωρίον Μελίσσιον Κορινθίας». Οι δύο οικογένειες Ρουμελιώτη και Κορδή «συν/ευρέθησαν» εις τον γάμον των τέκνων τους πρώτα στην εκκλησία Άγιος Δημήτριος του Μελισσίου (;) και μετά «εις την οικείαν» του Χρίστου του Κορδή εν μέσω πλήρους κατάνυξης, ψυχικής αισιοδοξίας αλλά και «μεγάλης απορίας» ή «αν/υποψίας» για το μέλλον της στη μεταπολεμική Ελλάδα όπου πολλά από τα παιδιά της εποχής έπαιρναν το δρόμο της ευρω/μετανάστευσης.

Ο βίος :

Το μέλλον του ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένο. Ρίζωμα και παραμονή στο τόπο. Ένα τόπο με φρέσκο και καρπερό χώμα κομμάτι ενός περιουσιακού παζλ έτοιμο να ποτιστεί με άφθονο ιδρώτα και πάλι και να κάνει να ανθίσουν στην συνέχεια δύο άλλες ζωές από τις 25-10-1953 του Χρίστου του δευτέρου και από 25-08-1955 του Δημήτριου του δευτέρου επίσης. Έμελλε να διαρκέσει ακόμα 29 έτη για να κλείσει τον κύκλο των ογδόντα ένα (81) ετών εν μέσω άπειρων ωρών εργασίας κοντά στη μάνα γη, ευχάριστων οικογενειακών στιγμών, συζυγικών ευτυχιών, απολαύσεων αλλά σίγουρα και πόνων και απογοητεύσεων. Ζωή άριστα δεμένη με τη φύση η οποία φαινόταν να εκτιμά πολύ τις βαθιά δημοτικές καταβολές του προσώπου αυτού ώστε όταν να το ακούει να σφυράει ή να τραγουδάει να δείχνει με κάθε τρόπο τη χαρά της και να εκδηλώνει μετέπειτα έμπρακτα την ικανο/ποίησή της… Πράγματι η αποζημίωση ερχόταν στην εποχή της με τη μορφή καρπών οι οποίοι άλλοι ανταλλάσσονταν με χρήμα άλλοι χρησίμευαν απ’ ευθείας για την κάλυψη των αναγκών της οικογένειας. Αν θα ρωτούσαμε το κάθε κομμάτι της μελισσιώτικης ή λιαλιωτίτικης γης αυτά το καθένα θα μας διηγούνταν την με ιδρώτα ποτισμένη ιστορία τους.


Τοπο/γραφήματα:

1. Αγριλιά (λεμονιές )

Καταπράσινες είμασταν λεμονιές, σε αράδες στριμωχτές !
Για σύνορα είχαμε ελιές από ρίζες αγριλιές αιωνίως αραχτές !
(Του κάμπου κάποτε ήσανε οικο/κυρές με …λίμπες ξεχειλιστές !
Λίγες τώρα μείνανε μοναχές μαζί τα λέμε τις μέρες αυτές)!
Τα λεμονάκια μας λαχταριστά επίχρυσα στρογγυλά ή αυγουλωτά !
Καμάρι τάχε ο παππούς τα φύλαγε σα τα μάτια του από τους εχθρούς !
Τα’ αγαπούσε σαν φλουριά γιατί ψωμάκι τρώγαν γυναίκα και παιδιά!
Επισκέπτες δεχόμασταν συχνά. Μένανε με τα στόματα ανοιχτά !
Τι πράσινο ! Τι αρχοντιά ! Ω τι ομορφιά ! Ήτανε φανταστικά !
Όλοι είχανε να λένε !
Ο Κλαψό-γιαννης και ο Κοπανάς ο Τσαντήλας και ο Ζορμπάς !
Μερίζονταν τους καρπούς και καλές τιμές δίναν στους φτωχούς !
Και τα χρόνια ήσαν περαστικά.. και δεν αλλάξαμε αφεντικά !
Οι ρίζες μας είναι ακόμα βαθιά σε αγαπημένα χώματα μυρωδιαστά !
Δύναμη ακόμη έχουμε πολύ να φωνάξουμε μ’ όλη τη ψυχή !
Ε! εσύ αφεντικό, είμαστε ακόμη δω εις το τόπον αυτόν το ξερικόν!
Γλυκές να δώσουμε, έχουμε αναμνήσεις, από το ξινόν μας παρελθόν!

2. Η οικία:

Παράπονο δεν έχω κανένα !
Από σώγαμπρο που αγάπησε και μένα !
Σταλμένο από νοτιότερο χωριό !
Βουνίσιο μεσ’ τα πεύκα φυτευτό !
Από πατέρα καλοσυνάτο «αμερικάνο» στοχαστικό *!
Δεύτερη μητέρα από δυτικό χωριό !
Ο Γερμανός με αίμα ιστορία γράφει ! !
Ο παππούς ο Άγγελος την υπογράφει !
Είμαι διώροφο σε ράχη καμαρωτό !
Πρώτη θέση με μπαλκόνι ρομαντικό !
Ο κήπος μου πάντα ανθίζει !
Η άνοιξη με τριαντάφυλλα τον πλημμυρίζει !
Η Βάσω με σκουπίζει !
Ο Σπύρος και ασθενής ακόμα, με στηρίζει !
Η Βάσω με ασπρίζει !
Ο Σπύρος πάντα σούρουπο γυρίζει!
Η γαϊδούρα πρώτα το νερό μυρίζει !
Η ανέμη τρίζει κρύο νερό χαρίζει !
Ο Φίλιππας στα δύο με …χωρίζει !
Η γιαγιά Τασία τις κοτούλες μου ταΐζει
Ο παππούς από την Αμερική με …ατενίζει !
Γκουρασούδες και Λυρούδες !
Κουμπάροι ξαδελφούλες !
Όλοι με υπεραγαπούν !
Λόγο καλό πάντα, έχουνε να πουν !
Μόλις στο καθρέφτη μου κοιταχτούν !
Ω τι θέα θεέ μου ο Κορινθιακός !
Πως ευωδιάζει ο βασιλικός !
Στο κάμπο ο λεμονανθός!
Η μπιγκόνια στην αυλή το γιασεμί !
Κάτω από τη μουριά κάθε Πάσχα το αρνί !
Παράπονο δεν έχω από κανένα !
Τα κεραμίδια μου είναι τώρα βουρκωμένα !
Πονάω τόσο πολύ τα περασμένα !

* «Η ζωή είναι μία ας μην χάσουμε τη μισή στον ύπνο»!

3. Λαλιώτη (ελιές)

Χτήμα μικρό άγνωστο ιστορικό
Κρυμμένο σε φαράγγι κάτω απ’ το χωριό
Ελιές ελιές μαύρες χοντρές ζουμερές
Με αγάπη σας ετάιζε ο Σπύρος πολλές φορές!

4. Βλασέϊκα (ελιές)

Είμαστε σε θέση πλεονεκτική !
Κοντά σε δημόσιο δρόμο θάλασσα, περιοχή μελλοντικώς τουριστική !
Γείτονα κάμπικ με πάρκικ και κουζίνα ελληνική !
Μας χωρίζει η εθνική και μια του τραίνου γραμμή !
Που όμως μας ενώνει με του πατέρα τη ψυχή !
Θυμόμαστε τα κλαριά μας γεμάτα με καρπούς !
Που όταν τα χτένιζε τραγούδαγε ο παππούς !
Φασουλάδα η φακές, φέτα κάπαρη και ελιές
Μέρες μέρες χορταστικές ανάμεσα σε σχολικές !
Για παρέα έχουμε λεμονιές νέες και τσουπωτές !
Έχουμε όμως μέλλον ίσως, ζοφερό !
Γιατί, κρίμα, οικόπεδο μας έταξαν σε οικοδομο/ποιό !
Έχουμε λέει μεγάλη, λόγω θάλασσας αξία !
Και επειδή χάθηκε μια άλλη ευκαιρία !
Στο βωμό μιας βίλας πρέπει να θυσιαστούμε !
Και άλλο πια να μην βασανιστούμε !
Αντίο!

5. Δημόπουλου (λεμονιές)

Μακρόστενο και κομψό !
Βενιαμίν και ελιές δυό !
Μη βρέξει και μη στάξει !
Μπρος παιδιά !
Κόφτε λεμόνια μυρωδιαστά !
Για μόστρα τα καλά !
Και καμιά μουτσούνα στα κλεφτά!
Τέχνη θέλει η συσκευασία !
Και η ζωή πολύ μαεστρία !

6. Δημηνιώτικο (αμπέλι)

Μικρό χτήμα απομακρυσμένο
Μ’ ελιές κ’ αμπέλι καλλιεργημένο
Άλλο μέρος άλλος τόπος χρόνος
Βαθιά μέσα στο μυαλό μου μόνος

7. Κάμπος (λεμονιές)

Ο απέραντος ο καταπράσινος ο νυχτο-ποτισμένος ο μυρωδιαστός με φιρίκια στολισμένος ο άριστα χορτιαριασμένος ο αγκαθωτός λεμόνια λεμόνια και ζωή Ζωή και Νίκος Νίκος και πριόνι και ψαλίδα και τσεγκέλα και σκάλα γράνα και γλάστρα ξενύχτι και λάμπα ίσκιος και φεγγάρι νερό και γουργουρητό και ξυνάρι και κόσια αγριοτρίφυλλο και αγριάδα τσουκνίδα και μολόχα ζογγός και χορτάρι, γούβα και πεζούλι, γίδα και μανάρι γαϊδούρι και καπίστρι και παλούκι κάμπος και πάλι κάμπος Σπύρος και Αναστασία-α και Βάσω και Χρίστος και Μίμης και όλα ένα, κάμπος μαγεία, θεών τοπίο, τέμενος Δήμητρας προσκυνητών λατρεία.

8. Κουκούγερου (ραζακιά και σκιά)

Η βιτρίνα της κοζιάς !
Σαν από κεί περνάς πρώτα αυτήν κοιτάς !
Φίλε μην ξεχνάς πέρνα από δω σταφύλια κρουστά να φας !
Ε! και σεις πυργο-πούλια ευλογημένα !
Τσιμπάτε σταφύλια τουλάχιστον χαλασμένα !
Τα καλά τάχει ο μπάρμπα Σπύρος προ-πουλημένα!
Μπαλκόνι που αγναντεύεις μέχρι τη Συκιά !
Τη γαλάζια θάλασσα και απέναντι τα ψηλά βουνά
Αχ σκιά μου με τα’ αλώνι σου
Και τη ξανθή σου τη σταφίδα
Σταυροδρόμι γεωργών κυνηγών και βοσκών
Καλημέρα χωριανών και φίλων εξαιρετικών
Σκιά προγόνων μας αγαπητών
Τόσων και τόσων απ’ τη ζωή περαστικών!

9. Λιαλιωτίτικο (ραζακιά)

«Είμαι η «ναυαρχίδα» της περι^ουσίας. Ο Σπύρος Ρ. είναι υπερήφανος για μένα. Με αγαπά όπως αγαπά και τα παιδιά του. Τον στηρίζω οικονομικά βλέπετε στην πιο κρίσιμη εποχή του χρόνου. Λίγο πριν μπει ο χειμώνας. Ο καρπός μου χωρίς να θέλω να τον παινέψω είναι γλυκύτατος. Μόλις λοιπόν έρχεται ο Ιούλης οι πρώτες ρογούλες μου γλυκίζουν. Περνάει ο δοκιμαστής ο Χρίστος και το πιστοποιεί. Ο Σπύρος δεν χρειάζεται βέβαια πιστοποίηση. Ξέρει. Του Αη-λιά είκοσι Αυγούστου ο τρύγος ξεκινά! Πραγματικός πόλεμος που λέει και η παροιμία μέσα στο λιοπύρι! Μια στρατιά σβέλτων τρυγητών καταφτάνει και παίρνει θέση, όπως οι αθλητές στο στίβο. Και τρυγάει και το κοφίνι γεμίζει με κιτρινό/χρυσες χάντρες αγουρο=ξυπνημένες ακόμα αλλά λαμπερές αργότερα μόλις τις βλέπουν οι χημικές αχτίνες του πατέρα τους ηλίου. Πότε πότε καμία χύνει και κάνα δάκρυ σαν τα παιδιά που αποχωρίζονται τη μάνα τους. Αλλά έτσι πρέπει. Ο μανάβης περιμένει…

Αλλά ας πιάσουμε τα πράγματα πάλι από την αρχή:

Εν αρχή ην το ξελάκκωμα !
Τα κορμί μου ανασαίνει !
Μετά το όργωμα και το παράχωμα !
Και έρχεται συνάμα το χαράκι !
Του Σπύρου με πολύ μεράκι !
Και μετά το κορφολόγημα !
Της καρδιάς μου μορφο/λόγημα
Και ράντισμα και τιάφισμα
Ξεφύλλισμα λίγο πριν το τρύγο
Φλυαρία με τον πρωινό τον ήλιο
Αχ ποτέ να μην φύγει το αιώνιο καλοκαίρι
Από της κοζιάς τα μέρη!
Γαιδουράκια φορτωμένα κοφίνια μουσκεμένα
Μαντήλια σε μαλλιά ριγμένα κεφάλια σκυμμένα
Χέρια ευλογημένα σταφύλια διαλεγμένα !
Ο τρυγητής μάνι μάνι κι ο κουβαλητής πάνω–κάτω
Κλίμα και τελάρο καλά γεμάτο!
Ευχαριστώ καλοί μου δουλευτάδες
Κι ο Σπύρος με οικο-νομία θα μοιράσει
Σε όλους σας καμπανάρια και παράδες !

10. Αη Γιάννη

Δίπλα και πάνω από τη Προσευχή
Συμπαθητικό χτήμα είμαι και μικρό
Σε πλατάνια με πουλιά εκατό
Σε ρυάκι με ψυθιριστό νερό
Σε σπηλιά χιλιόμετρα 20 δυό
Σε τάμα πολύ κοντά χρόνια γειτονικά
Αχ Αγιάννη μου το σταυρό μου κάνω
Να τον έχει καλά ο θεός εκεί πάνω!

Σημείωση: Μια στενή πολύ στενή τρύπα-μυστήριο φαίνεται στο στόμα του βράχου που τη φύλαγε ένας σκύλος!: Μια μέρα άκουσα το βράχο να λέει: «Ναι είναι αλήθεια ! η σπηλιά φτάνει στη Βάλτσα! Μάρτυρας ο σκύλος » !

11. Γκοζιά (αμπέλι αχλαδιές και ελιές)

Κοζιά όνομα περίεργο και άκρως γεωργικό !
Γραφικό με φρύδια δάσος πευκόφυτο τσουπωτό !
Κατάλληλο για αεροδρόμιο ή …δρόμο εθνικό !
Αμπέλια και γριές ραζακιές ελιές και αχλαδιές !
Φυτειές και λεμονιές βερικοκιές και περδικο!φωλιές!
Ρεμούλκες και ροδιές μούστος και μουσταλευριές !
Αμπέλι με τις βέργιες σου τις μακριές !
Με τις «αλεπούδες» και τις ψιλοελιές !

12. Ξεροπόταμο (αμπέλι και ελιές)

Ξεροπόταμο χρόνια ξεχασμένο !
Με βάτα και χώματα φορτωμένο !
Στα αμπέλι σαν πηγαίνω ~
Σκέφτομαι και σένα πως είσαι στεναχωρημένο !
Που μόνο στου καιρού τις μπόρες φαίνεται ότι ελπίζεις !
Για να ξαναρχίσεις τις άσπρες κόρες σου να ποτίζεις !
Ω! τι δέος παιδικό! Σαν κατέβαινα το δρομάκι σου το στενό !
Η γαϊδουρίτσα κατείχε σιγουριά και στα πόδια πάταγε γερά !
Δεν την φόβιζαν τα βάτα τα πηχτά !
Ούτε μη βρέξει τα τακούνια τα γυμνά!
Και έπαιρνε και φόρα και έβγαζε σβέλτα την ανηφόρα!
Γκόρτσα, καρακάξες και φωλιές με τέχνη μέσα στις ελιές !
Αχ να μούκοβε ο θεός τα χέρια !
Την ώρα που χάλαγα των νεοσσών τους τα παρτέρια!
Κι μια αχλαδούλα πάρα κει παράπονο είχε και αυτή !
Γιατί ενώ αχλαδάκια έθρεφε και για κανα πουλί
αχ αχ αυτό το άσπλαχνο παιδί δεν της άδηνε σπυρί !

Η ενότητα αυτή συνεχίζεται στην ίδια ημερομηνία
στην επόμενη δημοσίευση !

Χρήστος Ρουμελιώτης
Ημερομηνία άσχετη