Amour Apolinnaire

LE CHANT D' AMOUR

VOILÀ de quoi est fait le chant symphonique de l'amour qui bruit dans la conque de Vénus
Il y a le chant de l'amour de jadis
Le bruit des baisers éperdus des amants illustres
Les cris d'amour des mortelles violées par les dieux
Les virilités des héros fabuleux érigés comme des cierges vont et viennent comme une rumeur obscène
Il y a aussi les cris de folie des bacchantes folles d'amour pour avoir mangé

l'hippomane secrété par la vulve des juments en chaleur
Les cris d'amour des félins dans les jongles
La rumeur sourde des sèves montant dans les plantes tropicales
Le fracas des marées
Le tonnerre des artilleries où la forme obscène des canons accomplit le terrible amour des peuples
Les vagues de la mer où naît la vie et la beauté
Et le chant victorieux que les premiers rayons de soleil faisaient chanter à Memnon l'immobile
Il y a le cri des Sabines au moment de l'enlèvement
Le chant nuptial de la Sulamite
Je suis belle mais noire
Et le hurlement de Jason
Quand il trouva la toison
Et le mortel chant du cygne quand son duvet se pressait entre les cuisses bleuâtres de Léda
Il y a le chant de tout l'amour du monde
Il y a entre tes cuisses adorées Madeleine
La rumeur de tout l'amour comme le chant sacré de la mer bruit tout entier dans le coquillage

 Guillaume Apollinairen (1913-1918)

Ερωτικό τραγούδι

Υπέρ + βάση = Υπέρβαση ΧΡ

Αφροδίτη άνοιξε

Άνοιξε το κογχύλι σου

Ν’ ακουστεί το τραγούδι του έρωτα

Του έρωτα του παντοτινού και

Του έρωτα των φιλιών των χαμένων εραστών…

Του έρωτα των κραυγών των πολεμόχαρων θνητών και

Του βρόντου των κανονιών της αγάπης των λαών…

Άνοιξε Αφροδίτη το κογχύλι σου ν’ ακουστούν:

Οι ερωτικές κραυγές των μεθυσμένων από τα όργια Μαινάδων !

Οι ερωτικές κραυγές των Μαινόμενων Λεοπαρδάλεων !

Οι φωνές των Σαμπίνων την ώρα της απαγωγής των…

Αφροδίτη άνοιξε !

Άνοιξε το κογχύλι σου !

Ν’ ακουστεί το τραγούδι του έρωτα

Του ήχου των κυμάτων και του φωτός  που γεννούν την ομορφιά…

Του ήχου των ερωτικών χυμών των τροπικών φυτών και

Του ανδρισμού των άσεμνων ηρώων των μυθικών…

Της μελωδίας του ύμνου των ηλιαχτίδων υπέρ του Μέμνωνα και

Του νυφικού τραγουδιού των Σουλαμιτών στο γάμο της Κανά…

Αφροδίτη άκου !

Την κραυγή του Ιάσωνα τη στιγμή που βρίσκει το Χρυσόμαλλο δέρας !

Τα ουρλιαχτά των Σειρήνων και τη σιωπή του Οδυσσέα !

Το τραγούδι της γοργόνας και τη σιωπή του Μέγα Αλέξανδρου !

Μανταλένα είσαι η Αφροδίτη μου !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Αθήνα, 29/11/2007